Aan alle onzichtbare mensen

Aan alle onzichtbare mensen
ik weet dat jullie er zijn
met al jullie gemiste kansen
en alle verborgen pijn

Het is niet dat het talent ontbreekt
het is de grote bek die mist
zodat de ander altijd spotlight krijgt
er in jouw nadeel wordt beslist

Stand for your right is makkelijk gezegd
als je zachtaardig bent en goed
je weet zelf ook wel dat je ’t kan
maar macht, strijd en onrechtvaardigheid..

daar houd je echt niet van

Dus blijf je op de achtergrond
met alles wat je kunt
je grootste talent is misschien wel
dat je de ander alles gunt

Een groot gevoelig hart is in deze tijd
het grootste goed op aard
de belangrijkste talenten worden nooit gezien
en ook nooit evenaard

@Woolywoot

Ook van binnen wordt het weer iets lichter

Bijna zou ik niet meer weten hoe ik in moet loggen op mijn eigen blog, maar het lukt nog. Bestelde net het boek: ”Windstilte van de ziel”. De bieb beschrijft het zelf als: ”Filosofisch essay over de beleving van de tijd, met een pleidooi voor rust en aandacht die creativiteit mogelijk maken.” En precies datgene sprak me aan toen ik over dit boek las in de Flow die ik net zat te lezen. Een lange tijd van niet vooruit komen heeft wellicht ook zin (?).

woolywoot-1

Dat ben ik, van de hak op de tak. Koffie maken, ondertussen iets doen en vergeten dat ik koffie aan het maken was, de Flow (of what else) gaan lezen en dan na een paar bladzijden opspringen omdat ik iets las wat me weer op andere gedachten bracht. En nu zit ik hier, omdat ik dat boek wilde bestellen en ooit wil lezen (en niet na 3 weken weer ongelezen inlever bij de bieb) en onderwijl bedacht ik me dat het weer tijd wordt voor schrijven. En voor mijn blog. Misschien ook vooral weer een blog. Wat ik ter plekke ook meteen maar doe (bij deze).

woolywoot-2

Het wordt tijd voor poëzie en tekenen. Voor andere dingen dan stilstaan. Al heeft het in mij gewoed. O jongens, wat heeft het in mij gewoed. Ik kon bijna ook niet anders dan van buiten stilstaan om datgene wat van binnen woedde in de hand te houden. Ik heb dingen van binnen meegemaakt om wel 10 boeken te kunnen schrijven. Maar laat ik maar beginnen met 1 blogje. En daar nu een punt achter zetten om die 2 uur te gaan werken die ik nog wilde (móet) werken om straks weer wat meer rust te ervaren van binnen. Zodat ik niet het gevoel heb vandaag dat nog iets móet, zodat ik straks eindelijk eens die kerstboom kan opzetten. Er is reden om weer wat meer licht op te steken in huis. En ook van binnen wordt het weer iets lichter.

Liefs van mij!

Wil je me dat influisteren, als ik het zelf niet zie?

Kan iemand mij voorzichtig zachtjes
lieflijk influisteren als het seizoen van de hoop
weer aarzelend gloort, zoals je de lente
ruikt ontluiken en je de vederlichte hoop weer voelt
door de eerste maartse merelmelodie?
Wil je me dat influisteren
als ik het zelf niet zie?

Woolywoot-zoals-je-de-lente

Vanavond gaat het gebeuren!!

Vanavond gaat het gebeuren. De (inmiddels grootschalige) ontmoetingsavond tussen dorpsbewoners en AZC bewoners, om elkaar te leren kennen als méns. Om de angst en het onbekende weg te nemen en dat we elkaar gaan groeten op straat.

Het idee van onder de douche wordt werkelijkheid!
Het zijn 3 fantastische maanden van voorbereiding geweest, van veel nieuwe mensen leren kennen uit verre landen, van nieuwe mensen houden die ik eerst schuin aankeek vanachter mijn computervenster op het nieuws. Een periode van aan de lopende band dingen doen die ik eigenlijk niet zou durven en die dan tóch lukken. Mijzelf goed leren kennen dus ook. Met als klap op de vuurpijl vanavond een speech voor een grote zaal. Dóódeng. Maar ik ga het doen.

Vanavond wordt een grootse bijeenkomst van belangstellenden, dorpsgenoten en op zijn minst 100 AZC bewoners, die allemaal in de grote theaterzaal van ons ontmoetingscentrum gaan genieten van muziek, Manon Ossevoort, Nathalie Baartman, een beroemde fluitist uit Damascus, een ontroerende film van Syrië voor en na met een jongen uit Syrië die hierbij gaat pianospelen, een spel, een bekende drummer, verhalen, koerdische dans (waarbij het publiek op het eind kan ”aanschuiven”) en ga zo maar door. Zelfs een half politiecorps is uitgenodigd door mede-organisator en uit Syrië afkomstige Ihab. En de burgemeester en wie al niet meer.

Nu nog mijn speech voorbereiden. Ik sta al 2 maanden te trappelen om het publiek te vertellen dat ze er zitten omdat ik ooit een douche nam 😉

Onderstaande foto’s zijn een onderdeel van de foto expositie die ik vanavond houd bij de ingang. 27 portretten van bewoners van AZC Azelo.

DSC05085_Roos_Gast_Schoneve

DSC05058webRoos_Gast_Schone

Schaven en schuren, gaan en komen en dromen

Ik zal even laten zien waar ik de laatste week mee bezig ben. Ik doe wel dingen, maar voel me vreselijk onrustig. Ik weet niet of dat komt door de komende onzekerheid (volgend jaar loopt mijn ww af en ik heb nog steeds geen werk), of dat het gewoon iets wat bij deze periode in het leven hoort.

De leeftijd, de ouder wordende kinderen, iets van menopauze ofzo…ik weet niet, maar het stormt zo in mijn lijf. Ik voel het lichamelijk ook vaak, ergens bij mijn borst en de ademhaling. Al heb ik ook een andere kant. De kant die wijzer is geworden, meer tevreden wordt met wie ik ben en hoe ik in het leven sta. Sterker. Zekerder. Maar tegelijk dus ook zwakke plekken die pijn doen, maar die mij niet omver gooien of uit het veld slaan.

Zo vind ik mijzelf op de een op andere dag mooi, daadkrachtig, professioneel, kundig, er-toe-doen…en op de andere dag (zelfs op de andere minuut) vind ik mijzelf een zwakkeling, een lummel, een mens die niet veel toevoegt. Zeker niet in relationele sfeer. Ik weet dat ik fouten maak. Ik wil dat niet. Maar het gebeurt. Een soort draaimolen waar ik mijzelf niet uit weet te wurmen en waar ik ook eigenlijk te groot voor ben geworden. Maar hij stopt niet en krijgt telkens weer een nieuwe slinger. Niet door mijzelf, ik wil het niet. Maar anderen lijken het aan te slingeren en zwengelen terwijl ik net bezig ben met moeizaam uitstappen. Does it make sense?

Maar ik ben wie ik ben en ik meen het niet kwaad. Juist niet, juist niet!! Veel lukt niet door angsten. Angsten klinkt zo zwaar, het klinkt alsof ze sterker zijn en dat ik er niet alleen uitkom. Maar zo voel ik dat niet. Ik wéét dat ik eruit kom omdat ik het niet zomaar laar gebeuren in mijn leven. Het is niet dat ik er niets mee doe en denk dat het nu eenmaal zo is. Nee. Ik gebruik het om er sterker uit te komen. Niet anders, maar wijzer en sterker en ik schaaf en schuur me aan de angsten zodat ze me later kunnen laten schitteren hoop ik. En natuurlijk gebeuren er ook mooie dingen in mijn leven. Ik voel mij zo gezegend. Maar dit is een periode in mijn leven waarin ik telkens weer bij mijzelf op de koffie moet.

Ik wandel de laatste 3 maanden veel. Elke dag een uur. Meestal in het donker, laat op de avond. Dat is fijn. Het is een beetje meditatief en ik voel dat mijn lijf er zo mee eens is! Die zak aardappelen die ik op mijn buik mee torsde is weg. En de watten in mijn hoofd verdwijnen. Niet dat de angsten wegwaaien, maar ze klonten niet meer zo. En ik noem het wel angsten, maar misschien is het wel anders wat mij een naar onderbuikgevoel geeft. Onvrede, onbestemd, onzekerheid..of is dat gevoel heel normaal als je aan de kant bent gezet door je werkgever en je geen werk meer hebt en nog niet weet wat de toekomst brengt en solliciteren zo hopeloos b(lijkt)?

Wat ik gisteren ontdekte is waterverfen. Ik schilderde ansichtkaarten om andere mensen blij te maken en het was zo fijn om te doen.

Aquarel-1-web

IMG_2876web

Ik word zo vrolijk van die kleurtjes. Kon ik maar ansichtkaartenkunstenaar worden…

IMG_2877web

Deze is voor de mevrouw waar ik op bezoek kwam als vrijwilligster maar die nu in het ziekenhuis ligt ergens ver weg.

IMG_2878web

En dan nog een derde:

IMG_2879web

IMG_2880web

En dan dit wat helderder geworden is afgelopen week. Ik ben bezig met een eigen bedrijf opzetten. Ik dacht…ik kan fotograferen, ben opgeleid voor Grafisch Ontwerper en ik heb 7 jaar in mijn eentje als Webredacteur/Social Media Specialist gewerkt voor een enorm groot bedrijf … waarom combineer ik dat niet en ga ik bedrijven mijzelf aanbieden om hun Social Media aan te pakken, in te richten, bij te houden. Ze hebben er met mij een fotograaf én designer in één bij!

socialgraaf

Toen kreeg ik op de fiets (nee, niet wandelend) een ingeving. Als je Social Media, Grafisch en Fotograaf samenvoegd…wat krijg je dan? Wie heb je dan nodig?

Een Socialgraaf!

IMG_2867web

Het beroep bestond nog niet. Maar nu dus wel!

En zo..

Zo kom ik er wel op een dagje denk ik. Hoop ik.

O ja…ik had het in mijn vorige blogs toch over die ontmoetingsavond tussen dorpsbewoners en het AZC? Het is in volle VOLLE gang, de avond staat vast (eind januari) en het belooft erg mooi te worden. Met Syrische muziek, bekende mensen die komen optreden (niet te lang want het gaat om de mensen zelf) en spel en dans en lachen en ontmoeten. Het wordt zó leuk en het is zo inspirerend en ik heb er zoveel leuke mensen door ontmoet!! Dat krijg je als je je hart volgt.

En vaak is dat door ideeën en dromen waarvoor je gáát. Waarbij het om mensen draait en niet -juist niet- om het geld.

Later meer.

 

Snapchat

Ik vond het maar niks maar nu ik door heb dat je er “verhalen” kan maken (en volgen) ben ik verkocht. Mijn hele hebben en houwen (maar wat dat bepaal ik natuurlijk zelf) op Snapchat sinds een paar dagen. Ik vlog! En leuk dat het is!

Mij volgen op Snapchat? Mail me of laat een reactie achter, dan laat ik je mijn accountnaam weten. 

  

Omdat ik weet dat je het zo missen kunt..

DSC06325web

Ik dacht vanmorgen ”even” bij mist naar de ”buitenlanden” te gaan fietsen en hier en daar wat mooie mistfoto’s te gaan maken binnen een uurtje. Dus een ontbijt en koffie zou ik wat later nemen. 4 uur later was ik terug thuis…

Het is voor mijn gezin maar goed dat het niet altijd herfstig en mistig is buiten en ook wel eens saai zodat ik niet naar buiten ”moet” van mijn gevoel. Anders ben ik nooit meer thuis vóór het eten! Ik bedenk me al fietsend of lopend ook best vaak dat ik gewoon dóór zou willen lopen de halve wereld over met 1 rugzakje. Gewoon maar zien wat er komt op je pad. Ik geloof en merk dat er ook zó veel goede mensen zijn die je onderweg vanzelf tegenkomt. Als je maar blijft gáán. Het op pad zijn voelt als de ultieme vrijheid, nog vrijer dan op vakantie in het duurste oord. Omdat het overal kan, dit gevoel. En er niet voor betaald hoeft te worden en het een paar stappen van je huis ligt. Het ligt er ook als je binnen loopt te stressen. En je hoeft er niet uren op internet naar te zoeken. En terwijl zowat iedereen binnen zat viel het blaadje. Vielen duizenden blaadjes. En niemand zag het. En wat een toeval dat ik dan nét dat ene blaadje zag vallen dat er al maandenlang hing!

Ik heb nu zo ontzettend veel mooie foto’s gemaakt vandaag en zoveel nieuwe leuke plekjes ontdekt. Ook een mooi plekje bij een kasteeltje waar je een heel erg mooi bospaadje hebt lopen wat absoluut niet eng is met aan het einde een mooie boomstronk naast een weiland met koeien. Ik heb dat meteen als mijn toekomstige stilteplekje (met koffie in een thermosbeker) gebombardeerd.

Ook was ik voor het eerst sinds tijden mijn mobiel vergeten, dus ik moest het zonder Runkeeper doen (die ik altijd gebruik met wandelen en fietsen om mijn route en de kilometers die ik maak terug te kunnen zien ). Best ook wel lekker helemaal los van alles op pad. Terug thuis lees ik dat Anne in het ziekenhuis ligt. Die leuke mevrouwvriendin waar ik elke vrijdag op bezoek ga als vrijwilligster. Ik hoop zo dat ze beter wordt…ik kan haar eigenlijk nog niet missen. Ik moet altijd zo aan haar denken als ik mooie plekjes zie. Ik weet dat ze precies dat zo mooi vind als ik. En vogeltjes…zij is ook zo gek op vogeltjes. En die hoor ik nu zo veel. Door haar zie ik de wereld een beetje anders, een beetje nóg mooier. Omdat ik haar ogen zie glinsteren als ik mooie dingen zie. En zij die mooie dingen alleen nog maar door de foto’s die ik maak kan zien. Lopen en fietsen ging al zo slecht. En dan geniet ik zo dat ik nog wél kan lopen door onbegaanbare spannende bospaadjes, omdat ik weet dat je het zo missen kunt.

DSC06573web

 

Kom even mee het bos in bij zonsondergang

DSC05380web

DSC05267web

DSC05341web

DSC05344web

DSC05364web

Gewoon ”even” fietsen of wandelen zit er niet in deze dagen. Achter elke hoek en aan het eind van elk laantje valt zóveel te genieten qua kleurenpracht. En dan vooral als de zon bezig is onder te gaan, zo rond 5 uur. Ik hoor overal licht en onbezorgd vogelgekwetter als ik even stil sta en al weken hoor ik het getikketak van vallende eikels, kastanjes en takjes. Vooral als het donker is en stil op straat is dat zo mooi om te horen in de lanen met grote bomen langs de verlaten weg. Het voelt als middenin de herfst staan en het met alle zintuigen beleven. Het knisperen van de bladeren die ik expres niet uit de weg ga, maar er dwars doorheen loop, de noten die de bomen in alle toonaarden laten vallen (de ene valt als een iel knalletje, het andere als een doffe plof en dat allemaal door elkaar als er een windvlaag door de kruinen waait), de frisse lucht die naar bloeiend bos ruikt en die zo helend voelt na uren binnenlucht. En natuurlijk valt alles in het niet om bij goud zonlicht buiten te zijn in het bos, maar het donker bevalt me ook goed als ik wandel, die als een soort deken om mij heen slaat en alles ineens zo intiem maakt en mij in alle anonimiteit buiten mezelf laat zijn. Ik voel mij zo vrij en niet gezien en toch beschermd tussen mensen. Ik hou ervan mijn gedachten te laten waaien buiten en daarom laat ik mijzelf uit, zoals ik mensen naar buiten zie haasten om snel hun hond nog even uit te laten voor ze gaan slapen. Ik voel me na ruim 3 weken elke dag een uur wandelen al een heel ander mens. Alsof ik meer klop. En dat klopt. Alles bezinkt beter en er is elke dag de rust omdat ik een uur heb waarin ik niks anders kan, hoef en moet dan de ene voet voor de andere zetten en dicht bij mijzelf zijn en verder niets.