Jij, die naast mij leeft

Ik heb het gevoel dat ik je niet meer kan bereiken. Je bent er wel, maar wat ik ook zeg, wat ik ook doe, ik kom er niet bij. O ja hoor, je doet aardig. Vaak ook wat bot. Als een vreemde dit leest, dan zou ‘ie denken dat het allemaal zinloos is. Maar zo simpel is het niet. Ik heb nog niet het gevoel dat het zinloos is. Ik heb nog de hoop dat het goed kan komen. Maar ik ben ook wel eens bang dat ik mijzelf voor de gek houd en dat ik misschien wel denk dat het in mijn, in ons, geval anders is. En dat ik dan mijn hele leven nog zinloos blijf hopen.
Stel het is er echt niet meer. Want ik weet dat nu even echt niet zo zeker. Stel het is er niet meer bij jou, omdat je het hebt opgegeven. Al lang geleden. 3 jaar geleden? 2 jaar? Als ik dat nu 100% zeker wist, en ook wist dat het ook nooit meer zou komen. Wat zou ik dan doen? Wat zou ik dán denken? Ik merk dat ik nog lang niet toe ben aan die gedachte, want ik kan me er niets bij voorstellen. Is dat wat men noemt naïviteit? Is dit dat? Ik weet wel dat dit heel eenzaam is. Verdomd eenzaam. Pijnlijk eenzaam. Ik verlang zo naar iemand die mij lief heeft. Ik verlang er zo naar om mij weer geliefd te voelen. Maar liever niet zomaar iemand heb ik ook gemerkt. Want ik heb ook wel gezocht. En niet gevonden. Ik wil dit het liefst alleen maar vinden bij jou. Ik zag andere mooie ogen, mooie monden, mooie woorden. Maar het was niet jij. Ik zoek jou. Jij, die naast mij leeft.

Advertenties

9 gedachten over “Jij, die naast mij leeft”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s