Zonder mijzelf te verliezen

Ik ben op zoek naar wijsheid. Wijsheid zodat ik niemand meer nodig zal hebben om mijzelf goed te voelen. Natuurlijk zou ik ook het liefst in mijn leven veel ander soort wijsheid hebben.

Woolywoot
Ik zou graag steeds wijzer willen worden. Is dat geen mooi levensdoel? Als ze vragen: ”Wat wil je nog bereiken in je leven” dat mijn antwoord dan: ”wijzer worden” zal zijn. Ik vraag me nu ik dit zo schrijf en naar mijn eerste zin kijk af, of je wel moet zóeken naar wijsheid. Of moet je het bijvoorbeeld ondervinden? 

Kun je het zoeken en vinden in boeken? Ik persoonlijk denk van wel. Boeken kunnen een bron van wijsheid zijn. Wijsheid kun je ook vinden in de wijze woorden of wijze levensvoorbeelden van wijze mensen. Vaak oude mensen die door veel vallen en opstaan hebben geleerd van het leven. Maar door gebrek aan oude wijze mensen om mij heen (oh..wat zou ik dolgraag een oude wijze goeroe willen hebben in mijn leven) zoek ik vooral veel in boeken. Ik moet zeggen dat het toch allemaal vaak wel op hetzelfde neerkomt. Iets wat je van binnen zelf ergens ook wel weet.

Het probleem is vaak dat je nog appeltjes te schillen hebt met jezelf en je verleden en die stemmetjes in je hoofd. Bij mij is het dénk ik vooral het aardig gevonden willen worden. Willen. Ik wil. Dat klinkt als een verwend kindje. Waarom wil ik aardig gevonden worden? Wil ik soms conflicten uit de weg gaan? Denk ik dat als ik iets niét aardigs zeg of vind volgens de ander, ik dan een conflict heb? Dat het nooit meer goed komt tussen ons? En wat heb ik dan te verliezen? Want stel die ander wil me dan niet meer zien om een of andere reden, dan was diegene het toch ook al niet meer waard om door aardig gevonden te worden?

Ik snap ook niet waar het vandaan komt dat ik discussie en ruzie niet kan onderscheiden. Komt dit misschien door gebrek aan discussie in mijn jeugd? Dat alles werd gesust onder het avondeten, mijn ouders altijd achter mij stonden en nooit eens tegen mij ingingen? Ik nooit een spiegel kreeg voorgehouden? Of..ben ik gewoon zachtaardig. Ben ík het, zonder een diepe ver in het verleden liggende reden? Ik vind het aan de ene kant erg fijn dat ik nooit een stellige mening heb maar me bij iedere gedachtegang kan inleven. Maar ik zie om mij heen dat je vrienden maakt als je wél een eigen mening hebt. Liefst zo stellig mogelijk. Want dat krijg je medestanders en dus vrienden.

En hoe zelfstandig is ook ben, hoe goed ik mijzelf ook kan vermaken, mijn ”einzelgangerige” zelf heeft toch bevestiging en liefde nodig van een ander. Niet zomaar een ander. Ik wil graag gezien worden door mijn geliefde. Degene die ik ook het meest afgestoten heb omdat ik ook graag alleen ben. En diegene elke keer weer zo dichtbij wilde komen dat het me ook een beetje verstikte of beangstigde. Dat werkte ook niet. En daarom ben ik op zoek naar een weg. De middenweg. Of liever nog wijsheid. Hoe ik niemand nodig heb voor bevestiging maar ook die ander kan bevestigingen dat ‘ie geliefd wordt. Zonder mijzelf te verliezen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s