Een berichtje uit de hemel?

Ik woonde mijn hele jeugd op hetzelfde adres. Een alleenstaande woning aan een rustige straat waar ik stoeprandje speelde met mijn buurmeisjes. Alle twee 2 jaar ouder dan ik, dus daar begon al mijn buitenbeentjesleven. Rechts van ons woonden de ouders van het ene buurmeisje. Ik sprak ze niet vaak. Ik zag ze wel vaak. Mijn halve leven zag ik ze voorbij het voorraam lopen om hun ouders een eindje verderop in de straat de krant te brengen of ze met pannetjes soep te verwennen. Zo ging dat in ons dorp.

Laan in het bos | Fotograaf: Woolywoot

Elke tocht van hun huis naar het andere huis begon met de voor mij zo vertrouwelijke klap van  tuindeur die dichtviel. Al die jaren dat ze er woonden was er dat geluid die verankerd ligt in mijn jeugdjaren. Een klap van die achterdeur brengt mij terug naar mijn jeugd. En na die klap zag ik dan 30 seconden later de krullenbol van mijn buurvrouw voorbij waggelen. Een paar keer per dag. Het hoorde erbij. Niks bijzonders toen.

Toen ik wat ouder werd maakten we wel eens een praatje, al vond ik haar altijd wel erg negatief over anderen oordelen. Ergens had ik ook wel weer een zwakke plek voor haar, omdat ik ook geloofde in haar goedheid. Dat ze ook maar wat probeerde. En -onder- tussen alle praatjes door werd ik moeder en zij werd grijzer.

Mijn ouders wonen nog steeds in mijn ouderlijk huis en tot mijn buurvrouw in december overleed woonde ook zij nog in hetzelfde huis. Er was naast het ouder worden en de kinderen die uit huis waren gevlogen, niet zo veel veranderd. Als ik in mijn ouderlijk huis kom, vind ik er nog steeds mijn jeugd in het kraken van die trap, de geur in die gang, de galm van die kamers waar ik ben opgegroeid. En zéker ook in het klappen van nog steeds diezelfde tuindeur van de buren.

Tot haar dood en de daaropvolgende stilte besefte ik niet hoe zelfs zoiets lulligs als het klappen van een tuindeur als thuis kan worden ervaren. Dat ik het einde daarvan als het begin ervaar van het eeuwige verdwijnen van wat er altijd is geweest voor mij. Dat ik haar zelfs missen kan, omdat zij óók een onderdeel was van mijn jeugd. Haar lachende gezicht aan het einde van ons tuinpad als ze me de deur uit zag komen en nog even op mij wachtte om iets te zeggen. Met daarna uiteraard die dichtvallende tuindeur als ze verdween.

Het geluid kan me terugbrengen naar mijn kinderbed. Nog lang niet moe en veel te vroeg. Met de gordijnen dicht en de avondzomerzon die mijn gordijnen oplicht. Bollend van het leven dat erachter afspeelde. Het geluid van de handgrasmaaier van mijn vader en de geur van pasgemaaid gras die mijn slaapkamer inkringelt. En dan de klap van de tuindeur van de buren en ik weet: die lopen nu voorbij.

Een paar maanden geleden ging het plotseling slecht met mijn buurvrouw. Van een vitale oudere dame naar een krakkemikkig mensje. Het ging zo slecht dat ze naar een speciale afdeling van het bejaardentehuis werd gebracht. Ze vergat dingen, herkende mensen niet meer. En gleed in een coma. Ik wist niet zo goed wat te doen. Zou ik er nog langs gaan? Ik kwam mijn buurmeisje van toen – haar dochter- bij toeval tegen in een andere plaats en zei vertelde mij dat ze iets wonderlijks had ervaren met haar moeder. Terwijl ze niemand meer herkende en nauwelijks meer praatte had ze een paar keer heel hard mijn naam geroepen.

Wow. Wie ben ik? Waarom mijn naam?

Het gaf me een speciaal gevoel en ik besloot haar op te zoeken. Een beetje zenuwachtig was ik ook, want wat moet je zeggen tegen een demente, half in coma verkerende buurvrouw waarmee het contact nooit verder ging dan een klein praatje aan de straat? Het zweet stond me in de handen toen ik de afdeling opliep. Hoe zou ik haar aantreffen? De laatste keer dat ik haar had gezien kwam ze blakend van gezondheid naast me op het schoolplein staan, haar kleinkinderen zaten op de school naast die van mijn kinderen. Ze vertelde me trots de goede schoolprestaties van haar kleinzoon. Een trotse oma.

De deur van de afdeling was gesloten en ik vroeg de verplegers of ik naar binnen kon. ”Wie wilt u bezoeken?” vroegen ze. En ik noemde de naam van mijn buurvrouw.

Ze was die avond ervoor overleden.

…nee…

Ik fietste niet naar huis, ik wilde naar het huis van mijn ouders. Misschien wisten zij het zelfs nog niet eens. Maar mijn ouders waren niet thuis en met de huissleutel liet ik mijzelf binnen. Ik liep als vanzelf naar het achterraam waar ik uitkeek over de engelse tuin van mijn ouders. De winter had alles bevroren in een houtgreep. De treurwilg leek zich nog treuriger dan anders over de vijver te buigen. Nooit meer de buurvrouw. Ze is er niet meer. Niet meer die vanzelfsprekendheid. Haar afwezigheid in mijn kleine wereld was een vreemd gevoel. In mijn hoofd hoorde ik nog haar stem, maakte ze de praatjes die ze altijd praatte.

Plotseling vloog er een pimpelmees vlak voor het raam en bleef er even zitten. Zo’n heel mooi lief klein kleurig vogeltje. Ik weet nog dat mijn hart een sprongetje maakte en ik dacht: ”Wat leuk!! Die heb ik lang niet meer gezien, een pimpelmeesje!” en ik kreeg een heel speciaal gevoel. Blij. Blij om het moois. Om het kleine geluk. Het zoog me naar het moment. Naar het nu. Maar al snel verdween het weer. En ben ook ik verder gegaan met mijn leven.

Een paar dagen later zat ik op de wollige bank bij mijn ouders. Even op de koffie. ”Kijk!” zei mijn moeder. Op de schouw ligt de rouwkaart van de buurvrouw. Ga je nog mee naar de begrafenis?” Ze stond op uit haar stoel en ze pakte een grote crème-kleurige kaart van A5 formaat. Liep er mee naar mij toe en legde hem op mijn schoot. En dat was het moment waarop de klik viel in mijn hoofd. Ik stolde even in de tijd. Op de voorkant van haar rouwkaart stond levensgroot..

een pimpelmees.

Advertenties

15 gedachten over “Een berichtje uit de hemel?”

  1. Erg mooi geschreven en ontroerend.Doet me denken aan mij 5 jaar geleden overleden, demente moeder die plots frans sprak .Omdat ik me in die materie had verdiept en haar levensgeschiedenis kende ,begreep ik het.Moeder zat met haar zijn ,weer op de vlucht in Frankrijk waar ze in de oorlogsjaren met de zusters van het wezenhuis had verbleven.Dit verhaal raakte me dus zeer intens.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s