In meervoud leven

Mensen die mij niet kennen hebben vaak pas na lange tijd door dat ik kinderen heb. Mijn kinderen zijn doorgaans niet mijn gespreksonderwerp. Mijn kinderen zijn niet mijn doel in het leven, ik heb ze niet nodig, ze zijn niet alles wat ik heb, niet waar álles om draait in mijn wereld, niet de reden waarvoor ik leef. Ik kreeg ze en ze horen erbij, ik mag ze opvoeden en ze helpen de eerste stappen in de wereld te zetten. De eervolste taak die er maar bestaat.

Ze hebben mij een gevoel leren kennen die ik ervoor niet ervaren had. Alsof er een 3D bril werd opgezet voor de liefde. Vanaf de geboorte van mijn eerste kind stroomde er onbaatzuchtige liefde door mij heen. Het was als een hormoon die altijd in me sluimerde maar waarvan de begrenzende huls daarvan open was gebarsten en rijkelijk door mijn aderen begon te stromen. Een liefde die oneindig deelbaar bleek.

54ed29eb2a335bfe9e20a194913f7012Verwondering om het leven, ik hoop dat ik ze dat heb kunnen geven

Mijn kinderen zijn leuk en lief en ik wil voor ze zorgen. Tenminste, als ik me niet teveel voor de gek laat houden door instinctieve overlevingsdriften die mij nooit in de wereld zullen laten denken dat mijn kinderen niét leuk zijn. Maar het moederschap heeft naast geluk en verdieping ook machtige innerlijke aardverschuivingen veroorzaakt.

Krijg je kinderen dan leer je pas echt jezelf kennen. Alles passeert de revue: opperste staat van gelukzaligheid (met als piek het moment dat je kind gezond ter wereld is gekomen), diepste dal van uitputting (slaaptekort, tepelkloven, napijn, lange dagen met veel poep etc), ontroering (wat is ze mooi, wat zegt ze dat lief, wat slaapt hij toch schattig), melancholie (ach waar blijft de tijd), verdriet (ik doe alles verkeerd), trots (ik ben geboren voor het moederschap), neerslachtigheid (ik kan het nooit meer goed maken en ik doe alles fout), afkeer (ik heb er geen zin meer in), boos (jullie bekijken het maar ondankbare snotapen), verwondering (wat een talent!), hulpeloosheid (ik kan het niet!), angst (wat als ik ze zal verliezen, ik zal nooooit meer écht gelukkig kunnen zijn), liefde (zucht, wat zijn ze lieffff wat heb ik een geluk!). Maar als alles zijn gangetje gaat dan is het gewoon je leven leven. Net zoals je dat deed voor de kinderen er waren. Je blijft in de basis nog altijd jezelf.

Sleeping child | slapend kindIk heb úren doorgebracht starend naar mijn slapende kindjes 😉

Het moederschap brengt alleen meer heftige pieken en diepere dalen met zich mee, omdat je je leven niet meer in eenvoud leeft maar in meervoud. Hun pijn is mijn pijn, en vaak nog erger. Hun geluk is mij meer waard dan mijn geluk als ik het daarmee kon beinvloeden. Dat doet liefde. Ik heb de toetssteen van de liefde in mijn maag. Die kan heel zwaar zijn en vederlicht.

Niets in de wereld kan mij meer beroeren, ontroeren. Niets in de wereld dan mijn kinderen leren mij mijzelf beter kennen dan wie dan ook, omdat ze daar kunnen raken waar niemand dat kan. Ze kunnen mijn beste kanten, maar ook als geen ander mijn slechte kanten in de schijnwerpers zetten. Oh hoe ze dat kunnen. Hoe een spijt ik kan hebben, hoe onmachtig ik kan zijn. Om hoe ze mij kunnen laten verbazen hoeveel liefde ik kan voelen, hoe vrijgevig ik kan geven, maar ook hoe zwak ik ben. Kinderen zijn genadeloos. En daar hou je dan van.

Child with bare feet in grassIk ben een voorstander van dat je kinderen moet gúnnen echt kind te kunnen zijn. Dat ze vies mógen worden (op zijn tijd), op blote voeten door het gras, lekker kruipen door de modder, de vingerverf tot aan je nek…hoe zalig is dat? Ik kan je vertellen dat je er leuke creatieve onbezorgde kinderen van krijgt.

Hoe sommige kanten van mij zelf nog in de kinderschoenen staan, omdat ik ze nú pas ontdek. Omdat een kindervingertje ze aanwees. Hoe ze soms wijzer kunnen zijn dan ik. Ze zijn mijn grootste leermeesters.

Ik wil niet zeggen dat je van kinderen gelukkiger wordt dan wanneer je geen kinderen hebt. Ik denk dat vrouwen eenmaal moeder en begiftigd met de moederliefde, onmachtig zijn te denken ook gelukkig te kunnen zijn zonder ze. Iets in ons zal onze hakken in het zand zetten als een kinderloos iemand vraagt of het niet heel druk en soms ook heel vervelend kan zijn met kinderen, zelfs al is het soms zo. De liefde voor onze kinderen bedwelmt en laten de barre tijden die we als ouders ook kennen als vage flarden in de verte achter. Bedekt het hele verleden met een deken van liefde.

Ik weet niet of kinderen hebben gelukkiger maakt. Ik denk het niet. Ik weet wel dat er geen weg terug is en je ook niet terug zou willen. Omdat je nu weet wat je zal moeten missen.

Tot slot de tekst die ik mijn zoon heb meegegeven bij zijn geboorte en wat ik iedereen toewens:

Dat je vrij mag worden
van wat ons nu nog bindt
en worden steeds weer
een kind…

ea6140a2b0ce137ac3717aed918a407c

Advertenties

26 gedachten over “In meervoud leven”

  1. Je wordt gelukkig van je kinderen, ook ongelukkig, kinderen zijn je achillespees . Stel je voor dat je een kind verliest, maakt dat niet uit? Het geluk sterft mee. Rest met de leegte, het gemis, het onbeschrijfelijke verdriet proberen te leven. Vreugde met de altijd aanwezige ondertoon van verdriet. Vrouwen die geen moeder willen/kunnen worden, zijn niet ongelukkiger dan vrouwen die wel moeder zijn geworden. Een kind geboren laten worden om gelukkiger te worden , dat is onzin. Eénmaal moeder en het kind verliezen, dan verlies je ook het grootste gedeelte van jezelf.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s