De vrouw die niet op de foto staat

Woolywoot Parijs straatbeeld

Ik zou aan dat donkergroene tafeltje gaan zitten met mijn strooien hoedje en wapperjurkje van maagdelijk wit. Daar in de zon, met zonnespikkeltjes licht die door de gaatjes van mijn hoed op mijn gezicht vallen. Ik zou een boek mee hebben, een schrijfblok en een pen. Ik bestel een koffie die precies goed is. Ze weten wat ik lekker vind. Ik ben hier geliefd en bekend.

Ik zou even mijn gezicht naar de zon wenden, mijn ogen sluiten voor de verblindende zonnestralen en een schaamteloze zucht van gelukszaligheid slaken. Waarna ik vlammend van inspiratie mooie schrijfsels zou schrijven en wat schetsen zou maken die ik later ga uitwerken in mijn atelier.

Mijn atelier zit op de zolder van dit pand. Het is er licht, zwoel, er zijn lang wapperende vitrages. Er zitten koerende duiven op de zinken dakplaten. Op de foto loopt er zelfs eentje in beeld. Mijn leven zit vol kunstenaarsvrienden waarmee ik de diepten van het leven uitspit, waarmee ik gierende lachbuien heb en veel te veel wijn drink tot diep in de nacht. Waarna iedereen blijft.

Op het moment van de foto is er nog eentje aan het slapen boven. Zijn fiets staat geparkeerd tegen de lantarenpaal. Ik geniet juist van de vroege ochtend en weet dat we straks nog even samen langs de stromende Seine zullen wandelen.

De nodige schilders ontbreken ook niet aan mijn vriendenkring. Ze willen geregeld dolgraag een portret maken van mijn goddelijke ronde lichaam. Eentje is mateloos intrigerend. Mijn zielsverwacht. Hij noemt mij zijn muze. Maar verder dan een platonische liefde zou het niet komen. Dat is juist het mooie. Dat biedt juist perspectief voor eeuwige dagdromerij. Daar ben ik goed in.

Ik dagdroom bijvoorbeeld dat ik een grappige vrolijke vrouw van het Hollandse platteland ben. Ze heeft een huis, is getrouwd met haar jeugdliefde en heeft verre reizen gemaakt. De wereld gezien. 2 jongens en 2 meisjes, daar dagdroom ik van, een moestuin en een tuin met een grote boom die ze zelf ooit heeft geplant. En op een dag vertrekken ze samen naar Parijs, waar ze een foto maakt van deze hoek, dit café, van precies dit moment. Ze zou me niet zien, ze zou me later bedenken.

En thuis droomt ze verder, dat ze dit gedicht zou hebben gemaakt in de zon, als ze daar had gezeten, aan dat groene tafeltje:

M’n liefste
konden we elkaar maar schillen
onze huiden gestrengeld op de grond
ernaast de overbodige luxe
het bloed, zweet en tranen
de botten en organen
om zo
ontdaan van alle zwaartekracht
en niets meer te verbergen 
te zwieren in de vederlichtheid
van niets meer zijn
alleen elkaar.

Maar dan in het frans.

Woolywoot schilderij
De Kus van Toulouse-Lautrec (1892)

Advertenties

18 thoughts on “De vrouw die niet op de foto staat”

  1. Beste ‘Woolywoot’, ik trof jou aan op mijn hermitageblog, en zo kwam ik ook op het jouwe terecht. Nu ben ik verloren, want ik wil zoveel van je gaan lezen! Petje-af voor je teksten, je gedachten, je formuleringen. Mooi, dat we elkaar via onze schrijfsels en foto’s/filmpjes hebben gevonden. Ik wens je veel voldoening en succes bij het vervolg van je blog. Tot ziens!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s