Gedachten bij de wapperwas

Kon het maar voor eeuwig ochtend blijven. Ik hou van de belofte van de ochtend van een stralend blauwe dag. Alles kan nog en ik wil nog zo veel.

De zon schijnt, de was wappert. De eerste wapperwas dit jaar. Tijdens het ophangen van de was zie ik tussen de lijnen door een wit stipje glinsteren in de diepblauwe lucht. Hoe opgesloten je je ook voelt, boven je hoofd zweeft de eeuwige oneindigheid. Het maakt het malen in mijn hoofd stil als ik de tijd neem naar niets te kijken. Niets dan blauw. En dat ene witte stipje.

Woolywoot-sky

Foto: Woolywoot

Het wit baande zich een weg door het blauw, in stilte en onzichtbaarheid vervoerde het honderden mensen boven mijn hoofd. Mensen met een bestemming. Misschien zat er ook wel een moeder in met haar zoon, op de langgekoesterde reis samen. Meer een koestering van de moeder dan de zoon, die vooral alleen maar aan de bestemming dacht. De moeder daarentegen dacht vooral aan de herinnering die ze op dat moment aan het maken zijn. Dat had ze geleerd in al die jaren, maak in godsnaam vooral, maar dan ook vooral, mooie herinneringen samen nu het nog kan!

Nog één keer echt samen. Ik, de eerste die mag meemaken hoe hij het vind om op te stijgen, hoe hij kijkt als de wereld kleiner en kleiner wordt, nog één keer zijn ogen zien glinsteren bij een nieuwe grootse ontdekking in deze wereld. Ik leerde hem lopen, nu wil ik erbij zijn als hij vliegt! Ik moet wel stiekem kijken, want dat ik kijk naar hem wil hij allang niet meer. Boze blikken vang ik als hij doorheeft dat ik naar hem kijk. Alleen als hij zich alleen waant kan ik hem nog in zijn volle zelfheid zien.

Woolywoot-sky-plane-window

Ik maak foto’s van het uitzicht, maar stiekem staat hij daar ook op. Ik wil het vastleggen, voor eeuwig het licht van dat moment in een kader. Dat het waar is wat ik me later herinner. Een wanhopig tastbaar houden van wat is. Kijk hij vliegt!

Zo zaten wij pasgeleden samen in zo’n wit stipje. Geluidloos gleden we door de lucht van duizenden mensen die beneden keken, zoals ik. Geluidloos, tot op een bepaald moment het geluid de beelden in probeert te halen. Los van wat daar in stilte afspeelt. In stilte voor degene die van een afstandje kijkt.

Voor mij is het nu een kostbare herinnering. Dat wij ooit samen zo’n stipje waren. Dat we voor iemand op aarde tussen de ruimte van de duim en de wijsvinger pasten. Misschien zijn we voor wie van een afstand ons kon zien, nog nooit zó dicht bij elkaar geweest als toen. Dat we samen zelfs in een zandkorreltje pasten, al moet jij daar natuurlijk niet aan dénken. Maar ik wel. Als ik een vliegtuig zie, denk ik niet aan de bestemming. Als ik een vliegtuig zie, dan denk ik aan het zweven, daar in het oneindige blauw. Dat jij in al die eeuwigheid precies in mijn leven kwam en ik in die van jou.

Advertenties

7 gedachten over “Gedachten bij de wapperwas”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s