Prachtige fouten

Ooit, heel lang geleden, maakte ik deze foto. Stervenskoud was het en ik liep met mijn dochter naar school of whatever. Zij had mijn moeders felroze muts op die ik nog kende van oude jaren 70 dia’s. En dan op een dag loopt je dochter daar mee. Waar blijft de tijd.

Woolywoot

Niet dat de foto zo bijzonder is. Maar het moment die de foto gevangen heeft wordt wel bijzonder, helemaal als je bijna gaat vergeten hoe je ooit daar liep met een hoogblond dochtertje van nog maar 8. Ze is nu al bijna volwassen. En na haar kwam 7 jaar later nóg een dochtertje, maar dan met rode haren, die ik wederom mocht vlechten en binden tot staartjes. Maar waardoor je bijna vergeet dat je oudste dochter ooit ook zo klein is geweest. Ze leek toen al zo groot vergeleken met haar piepkleine babyzusje.

Het lot van oudsten, ze lijken groter dan ze zijn en pas achteraf zie je hoe klein ze eigenlijk ook nog waren. Ik zou nog best eens in die tijd willen kruipen met de kennis van nu en nog één keer met mijn vingers door haar haren, nog één keer haar op schoot en intens kijken hoe ze bewoog, sprak en speelde. Ik ben het bijna vergeten, dankzij de foto’s komen er nog flarden terug. Ze is zo lief en mooi geworden. Ze kan alles zo al goed. Klaar voor de wereld, klaar om te vliegen, klaar om uit huis te gaan voorgoed. (Maar nu nog even niet!)

Een paar weken geleden liep ik in musée d’Orsay in Parijs. Ik moest op het laatst door de gangen rénnen, want dit was het vierde museum die dag en de museumluidsprekers schalden al dat het museum zou gaan sluiten. ahhh!! Nog zoveel moois te zien en geen tijd!!! Ik deed een robbertje snellopen waarbij ik van gekkigheid niet meer wist in welke zaal ik nog zou rondrennen en waar niet. Tot ik langs een serie foto’s liep van ene Clarence Hudson White. Verrek. Die deden me ergens heel erg aan denken..

Hudson White Boys going to school

Dus ik thuis aan het googelen! Zo stuitte ik al zoekend op internet op een andere fotograaf. Want dat is het lot van een internetter, zoek je het ene, dan raak je verstrikt in het andere. Daarom ben ik ook altijd zo allehemelsgruwelijk lang aan het internetten als ik éven iets wil opzoeken. Vaak sla ik mijn laptop dicht en denk: En nú is het afgelopen, ik ga nu iets anders doen. Waarna ik na 5 minuten alweer aan iets denk wat ik ook éven moet checken op het www.

Waar ik heel blij en geïnspireerd van raak is Pinterest. Waar ik heel blij van word en tevens úúúren de weg kwijt raak is óók Pinterest. Als je niet uitkijkt heb je geen eens tijd meer om zélf iets te gaan maken. Je valt met je oog van het ene in het andere. Ik ben bijvoorbeeld gek op fietsen (ik ben geen racer hoor, ik ben een avonturenfietser) en dan vind je de leukste dingen op Pinterest, maar ik ben ook gek op kunst en fotografie. Je kunt je hart echt ophalen op die site. Dus de fotograaf van bovenstaande foto vond ik uiteraard daar ook, waarna je al gauw op andere fotografen uit die tijd stuit zoals Anne:

221858b78f2f504cd481f40c6c701a22

Anne W. Brigman  (1869–1950). Haar foto’s lijken wel op schilderijen..

c841ec2c5e17367f91990aa5c08cf9be

Zo dromerig, een beetje alsof je in een andere wereld kijkt en het nét niet allemaal scherp kunt zien..

fdf54a8afa2b469f99fb1884f6211c2d

Oh wacht, deze dus weer wel, maar zo mooi die pluimpjes die tot stippeltjes worden en haar lichaam deels doet verdwijnen achter een stipjesgordijn…niet bar origineel deze (ik heb zelf ook wel zo’n soort foto van mijzelf, jazéker), maar dit moet wel ergens vóór 1950 zijn geweest. De foto is zo mooi helder en bijna zo modern, alsof ze daar vanmiddag nog zat.

ccd45b2333194104efc130eb86b3e4d4

Deze foto lijkt écht met licht geschilderd. En daarbij de jeugd, de schoonheid en de onschuld. De warme stralen van de zon, het bruisen van het water, de eeuwige jeugd op deze foto. Ik zou haar daar willen zijn.

Het doet me denken aan foto’s van een fantastische man die ik vorig jaar ontdekte op Youtube. Een man die tegen zijn wil in beroemd is geworden en om wie musea vandaag de dag lopen te springen. Neem éven de tijd voor Miroslav Tichý. De man achter de uitspraak “Een fout is wat de poëzie creëert.” En laat daarna ook je hart vrij te doen waar jouw passie ligt zonder ruis van gedachten aan wat de wereld van je wil. Kras! Vertrap! Maak bewust fouten! Begin weer en ga door!

Miroslav

Ten eerste zou je je het beste even inlezen op Wikipedia, maar voor het gemak plak ik hier de eerste zinnen, daar kom je er ook wel mee:

Miroslav Tichý (1926 – 2011) was een Tsjechisch kunstenaar, die enige bekendheid geniet omwille van zijn opzettelijk “slechte” foto’s. Hij werd pas laat in zijn leven ontdekt. Hij was een zonderling, die zich nooit schoor of waste, die leefde van een kleine uitkering, zonder veel contact met andere mensen, en die in een vuil en rommelig huis woonde, tussen zijn schilderijen, tekeningen en foto’s.

Een van zijn bekendste uitspraken is: om beroemd te worden, moet je iets slechter doen dan wie ook ter wereld.” (want zegt hij later in onderstaande docu: ”Something beautiful and perfect is of no interest to anyone”.

Zijn meest geliefkoosde onderwerp waren de vrouwen van zijn geboortedorp Kyjov in Moravië (Tsjechië), die hij meestal stiekem fotografeerde op straat en aan het zwembad. Doordat zijn zelfgemaakte fototoestellen er zo onecht uitzagen, beseften zijn “modellen” vaak niet dat ze gefotografeerd werden. Soms poseerden ze voor hem in glamoureuze houdingen, in de overtuiging dat hij niet echt een camera had.

Miroslav Tichy 2

Dát was een man met het zuiverste onbezoedelste kunstenaarshart aller tijden. Hij ziet eruit als een zwerver, je zou hem nog geen cent geven, maar behoort denk ik tot de weinige mensen die kunst maken zonder bijbedoelingen als ”bekend worden” en ”geld verdienen”. Hij wil daar niéts NIETS van weten. Ik hóu van dat soort mensen, die wat mij betreft de puurste vorm van kunst maken bedrijven. Iets tot vorm brengen omdat hun hart dat zo ingeeft.

Miroslav Tichy

Lak aan wat anderen doen en denken en niet kijken naar wat hoort of wat verkoopt. Het verhaal achter hoe de foto’s tot stand komen vind ik fantastisch. Als je even tijd hebt vertelt hij je dat in onderstaande docu, waar een bemoeial weer eens wat van hem wil weten. Ik laat je even met hem alleen, misschien raakt hij jou ook wel. Sla je na het zien misschien wel je laptop dicht en ga je ook atomen ontdekken buiten!

Gouden regel in de kunst: Have fun! Geniet van het breken van regels, heb schijt aan het resultaat. En weet: intensity allways finds its medium!

Advertenties

12 thoughts on “Prachtige fouten”

  1. Lieve Wooly
    ‘Intensity allways finds its medium!’ is zeker waar.
    Ik bekeek het filmpje van Tichy.
    Héél fascinerend ! Fantastisch hoe die man zichzelf nooit verloochende.
    Grappig hoe zijn foto’s bij een voorbereiding van een tentoonstelling met witte handschoenen worden vastgenomen en een fotograaf met uitgebreide moderne techniek foto’s neemt van zijn foto’s …
    Maar juist daarom vind ik het ergens toch wel intriest dat deze man aan de rand van de samenleving leefde.
    En vind ik zijn bekendmaking met de laatste snufjes en tierelantijntjes op z’n minst gezegd heel hypocriet.
    De meesten onder ons lopen ‘straal voorbij’ aan mensen die leven zoals deze man.
    Trouwens diegenen die zo leven zijn doorgaans nooit zo getalenteerd als hij…
    Het minste wat zijn bekendworden voor een samenleving zou mogen betekenen, is het doorzien van al de systemen, oordelen en vooroordelen waarin wij leven.
    En niet zozeer met de hele meute meelopen naar een mooie moderne tentoonstellingsruimte waar de kunst van deze getalenteerde man te zien is.
    Want dat had voor hem toch geen wezenlijke betekenis …
    Diezelfde meute spuwt mensen die leven zoals hem uit …
    Maar dat, dat zien weinigen en wordt nooit getoond in sjieke zalen …
    Ik kan er niet aan doen.
    Misschien ben ik een zwartkijker.
    Maar ik wordt van zoiets ook intriest …
    Liefs,
    m aj

    Liked by 1 persoon

    1. Zo mooi gezegd. Ik voel ook de triestheid van dat hij nooit erkent is voor wat hij waard is, maar aan de andere kant had hij de kracht en het talent en de wijsheid om te doen waar zijn passie lag en zich nooit liet verleiden om zich te conformeren. Waarschijnlijk leefde hij dan wel erbarmelijk maar zijn innerlijk legde er voor hem en die het wilden zien een gouden glans over alles heen. Ik denk als je zo in dat kan opgaan wat je het liefste doet je alles om je heen kunt vergeten en op de kracht van de inspiratie zweeft. Eigenlijk is dat wel mijn ultieme wens, zo te kunnen opgaan in wat ik graag doe en maak dat ik aan alles en iedereen die daar iets van vind (positief of negatief) dikke vette lak heb.

      Like

      1. Zeker wel.
        Maar ik geloof daarnaast wel niet dat voor deze man of anderen die zo leven, dat marginale leven zo fantastisch is.
        Zo iemand zou iemand naast zich moeten hebben die hem ten volle waardeert én uit de marginaliteit houdt.
        Maar ja, dat wensen we wel allemaal hé : volledig erkend zij én geliefd door een bijzonder iemand die je uit de miserie houdt als je ergens zelf niet goed in bent …
        Ik wens het jou alleszins van harte toe !
        Liefs,
        m aj

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s