Van samen zonder einde en van altijd zo geweest

EXP00026bewerkt

Deze foto is alweer van een tijd geleden. Hij vond het toen nog helemaal oké als ik achter hem stond en een foto nam terwijl hij dwarsfluit speelde. Nu zal hij dat hélemáál niet meer oké vinden. Ik moet het doen met het verleden wat dat betreft. Al zal ik altijd achter hem blijven staan.

Jongetje van toen! Waar ben je toch gebleven?

Als hij nu op een foto staat zie je alleen zijn hand of een hele boze blik waarbij zijn mond op O staat, of op P. Van Hou OP! Daar komen wel eens kunsterige foto’s van.

Woolywoot
Kijk dan zoon! Wat leuk! Maar ook dát vind hij stom. Alles wat ik doe is stom en idioot. Daar ben ik aan gewend geraakt. Niet alleen hij groeit. Moeders groeien mee.

Wanneer begint dat moment dat je kind zich tegen je af gaat zetten? Het moment dat je het begin ziet. Je bent nog wel de bodem, de basis, maar telkens als het zo dichtbij komt als het altijd was, zet het zich weer tegen je af. Je kan nog éven ruiken aan hoe het voelde om met een persoon op aarde niet het gevoel te hebben dat je met twee bent, al vertroebelt dat steeds meer.

Dat beschrijf ik echt fout.. maar hóe leg je uit hoe close een kind voelt terwijl close de lading niet dekt?

Je zit samen onder één huid, kijkt samen naar iets uit, ademt samen onderonsjes die alleen jij met die verzwijgen kunt, zonder schaamte en geheimen, met liefde zonder grenzen en een kennen als geen één. En elke dag opnieuw opleven, opnieuw beginnen, nooit meer zonder zijn maar altijd mét.

Als eindeloos verwonderen en ontdekken. Als dat er nooit een tijd was zonder. Het samen ademen van één leven zonder einde, zonder minder, van alleen nog maar veel meer. En dat voor elk kind telkens weer. Er bestaat alleen maar veel van, veel en veel en nog veel meer. Het gevoel van altijd samen zonder einde en van altijd zo geweest. Ja, het is niet uit te leggen, maar zo voelt het nog het meest.

DSC02149bewerkt

Wanneer is dat moment dat de o zo vertrouwde onschuldige kinderblik die de wereld vanuit de bron van liefde zag, jou in alles accepteerde, en adoreerde, wanneer zie je dat het ineens méér lijkt te zien. Dat het steeds vaker niet alleen jou alleen ziet, maar ook door je heen kijkt? Wanneer verbreekt de betovering?

Je gebreken die eerst geen bestaan hadden, fouten die meteen weer vergeven werden..in de ogen van je kind zie je op een dag dat ze meer zién. Ze zien niet alleen meer wie je bent, maar zien ook wat je dóet en je ziet ze een mening daarover krijgen.

Eerst namen ze aan dat het allemaal goed was wat je deed, maar ineens nemen ze aan dat het ook anders kan. En voor je het weet ben je niet alleen meer die geweldige leuke mama, maar ook die idiote mevrouw die alleen maar stomme dingen zegt.

Herinnering-aan-zee

Ik kan zo niet een speciaal ogenblik oproepen waarbij ik dacht: ”nu begint het”. Het is een traag proces. Zoals je ook niet je kind letterlijk ziet groeien op 1 dag. Het zal zo rond het tiende jaar beginnen misschien? En waarschijnlijk merk je het bij het ene kind niet eens zo sterk (omdat je zo druk bent met de jongere kinderen of het heeft een heel mild karakter), terwijl je het bij het andere kind ineens opvalt. Zoals bij mijn jongste. Ineens doet ze soms zo anders. Is ze bozer om bijna niets op mij. Kruipt ze steeds minder op schoot, houdt zich steeds langer groot.

Child with bare feet in grass
En ik voel me kleiner en nietiger worden. Ik wil best graag niet zo belangrijk zijn, ik wil best vaker dat ze het nu eindelijk zelf wel kan. Alsof ik ook mee doe in dat proces van losweken. Alsof zij niet gaat puberen, maar ik het ben die verander. Ik wil ook dóór. Ik weet dat het er allemaal bij hoort. En het ook goed is zo, want eeuwig zorgen kan ik niet. Ik ben het zorgen steeds zatter en het betuttel steeds meer beu. Hoe zelfstandiger ze worden hoe beter dat het voelt.

Toe maar, ga maar en ik blijf. Ik zal er altijd voor je zijn als het even niet meer gaat. Maar de kindertijd is nu voorbij. Op weg naar hun zelfstandigheid raak je het samen één zijn langzaam kwijt. Dat is de prijs die alleen de moeder betaalt. Maar de liefde is er niet minder op geworden. Het is anders. Niets blijft hetzelfde. We kunnen ons beter voorstellen dat iets blijft zoals het is, maar het leven staat nooit stil. Het draait langzaam alles anders, het luistert nooit naar wat jij wil.

Af en toe bekruipt mij wel een hevig beangstigend gevoel van besef dat ik de tijd aan het verliezen ben. Is het beseffen enger, of het verliezen? Zodra ik minder besef (vooral van tijd) kan ik ook beter accepteren. De kindertijd heb ik nu verloren in de tijd. Nee..ik heb het eigenlijk gewónnen in de tijd. Want mooi, dát was het. En er komt zoals altijd een nieuwe tijd.

Een tijd voor mij vol liefde langs de zijlijn. Ik ken mijn plaats. Maar ik blijf ook die idioot die zal zwaaien als er niet gezwaaid mag worden, de gek die in het holst van de nacht op de fiets zal kruipen om een kind in de stad te redden van de monsters die alleen een moeder kan bedenken. De tijd dat de monsters onder hun bed zaten is voorbij. De monsters zijn verhuisd naar vér van mijn bed.

Lief kind, doe je wel een lampje aan als het donker is? Doe het dan in elk geval voor mij.

Advertenties

36 thoughts on “Van samen zonder einde en van altijd zo geweest”

    1. je zegt : het zal zo rond het 10 de jaar beginnen …
      ik herken het telkens weer bij de kinderen in mijn school in het derde leerjaar… 10 jaar.

      mooi geschreven !
      m aj 🙂

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s