Ga fietsen!

 

Eén ding wat ik van het feestje heb geleerd waar ik naartoe moest fietsen gisteravond: ik moet nú elke avond als de zon schijnt fietsen en genieten. De natuur is nu zo mooi, vooral tijdens het ‘gouden uurtje’ (voor de fotografie) als de zon laag aan de hemel staat. Had spijt dat ik mijn goede camera niet bij me had..

   

Op papier ben ik gelukkig..

(als je op de foto klikt wordt hij zo groot als je wilt..)

Ik voelde een paar dagen geleden dat ik écht wil schrijven! Schrijven zoals ik vroeger deed. Met pen, hand, met papier dat ik voel en bekladden kan. Jáh..Zoals vroeger. Bladzijden vol, A4 na A4 schreef ik naar mijn penvrienden. O ja.. en stapels dagboeken. Vanaf mijn achtste. Schrijven was dus echt mijn ding. Mijn uitlaatklep. Mijn ZEN moment.

“Zen is onder alle omstandigheden beter leren denken wat je wilt denken, zodat je kunt voelen wat je wilt voelen en doen wat je wilt doen.” Rients Ritskes

Met een bijzondere penvriendin uit Engeland schrijf ik nóg. Ontmoet ik zelfs regelmatig. Ze kent mijn kinderen die nu alweer ouder zijn dan toen wij begonnen met schrijven! Zelf heeft ze geen kinderen mogen krijgen. Laatst kwam ze met een extra koffer vol speciale KitKats die je alleen dáár kunt krijgen en waarvan ze wist dat mijn zoon die zo lekker vindt. Een schat heb ik gevonden met alleen maar een pen en papier.

Op papier schrijven we niet meer, maar via messenger houden we elkaar nog op de hoogte van alle hoogtepunten, dieptepunten en alledaagse ditjes en datjes. Op de postbode wacht ik allang niet meer. Oh het verlangen, verheugen en wachten en dan zo’n dikke brief die op de deurmat ploft..de geur van het papier, de vreemde postzegels, de scheve stempels, het kruipen in de huid via de letters van de ander en dan het hele riedeltje van voren weer af aan, want dan mag je zélf weer schrijven en iets moois maken van je brief. Dat is er niet meer. Ik denk ook niet dat het ooit nog zou lukken ook. Het was een andere tijd. Een tijd die droop en niet stroomde als een razende rivier. En iemand anders maakte toen nog mijn avondeten klaar.

Dit stukje wat ik net schreef (foto) was een experiment. Een kan-niet-wachten om te beginnen stukje. Een flutstukje. Maar ik wilde weten of het voor mij leuk is zo. Of dit is wat ik wil. En ja, ik voel dat ik door de pen, het papier, het dicht op mijn tekst zitten dat gevoel van vroeger weer krijg dat ik ergens zo mistte. Het in het moment opgaan van je eigen gedachten samen met de inkt die uit de vulpen bloed en het papier dat je bespelen kan. Ik voel me dan heel even best gelukkig zonder dat ik het door heb.

Het is zo’n vrij gevoel dat ik niet afhankelijk ben van mijn zeer geliefde maar tijd- en energievretende computerprogramma’s terwijl ik tóch mijn ding kan doen. En terwijl ik dat van kinds af aan eigenlijk al wist: Op papier ben ik gelukkig.

Wat 7 jaren kunnen doen met een tuin..

Wat een verschil!! Leuk om door oude foto’s te struinen.

-Foto boven is de tuin zoals het bij Funda op de foto stond. We hebben er wekenlang een pony voor nodig gehad om het gras achter bewerkbaar te krijgen.
-Foto onder: nu 7 jaar later, maar nog in ontwikkeling. Je ziet de bloesemende fruitbomen helemaal achterin de tuin helaas niet meer door de kastanjeboom die zich hier wel thuis voelt. Rechts is mijn moestuintje trouwens.

Tuin-7-jaar-later

Slierten zilte warme zomerbriesjes

Een fotootje gemaakt op Terschelling. Niet van mijn eigen kind trouwens.

DSC00410bewerkt

Heb net vandaag een weekje Terschelling -met uitzicht op zee- geboekt omdat ik het zo mis. Ben er ondertussen zo vaak geweest (ook 3 keer op Oerol) dat er veel herinneringen liggen. In het donker door de duinen en hun slierten zilte warme zomerbriesjes fietsen, de zee die overal en altijd in de verte ruist en fluistert, de kampvuren op het zachte strand waar je voeten in wegzakken alsof je bij elke stap weer een zacht pantoffeltje aantrekt..

Maar het mooist, het allermooist van Terschelling vind ik de eindeloos lange en brede witte stranden en sprookjesland-achtige duinen, de ontelbare ontdekplekken waar je geen enkele bebouwing ziet. Ik waan me er in de heuvelachtige uithoeken van dit eiland in een ver magisch land. De wolken die elke minuut weer een ander kunstwerk met witte dotjes toveren op de helderblauwe achtergrond. De meeuwen die hun vertrouwde kreten slaken en de branding die zwoel zwelt en zwelgt.

Nu heb ik het geluk dat mijn 2 jongste kinderen (die het nog wél stoer vinden om met mama en papa op vakantie te gaan) ook gek zijn op Terschelling. We zaten vorig jaar op het meest luxe (lees dure) park van Zuid-Frankrijk, met stromende rivier voor en tropisch zwembad achter en de hoge bergen vol zonnebloemen en lavendel eromheen, en tóch zegt mijn zoontje dan: ”Maar volgend jaar..volgend jaar gaan we wel weer naar Terschelling he?!”. Dat is precies wat ik ook dacht. Ik miste de waddenzee. Dus ja..dat we gaan staat nu in elk geval vast.

En dan nog 1 foto van waar ik 2 jaar geleden uren heb rondgewandeld (that’s a lie, ik heb er vooral gelegen onder wuivend helmgras in het zand, ergens daar links waar de zee en de duinen elkaar tongzoenen ’s nachts). Zie links die zee dan! Zo mooi. Hier ga ik ook zeker weer naartoe met mijn huurfietsie! Vlakbij zit het eenzame Heartbreak Hotel (foto). Waar je geheel in jaren 50 sfeer met Elvis kunt koffie drinken!

Terschelling Woolywoot

Nou, dan moet je wel heel gelukkig zijn he

Diep gezonken man met rijke stinkerd in gesprek:
”Dit is mijn zwembad”
”Nou, dan moet je wel heel gelukkig zijn he?”
”Nee…nee nee, dat valt tegen”

Uit een documentaire (2006) die ik nu aan het kijken ben:
Zie vanaf minuut 13:08 tot iets verder..of kijk de hele docu!

Dit is wel een lekker lui berichtje he, na al die tijd? 😉

Bevrijdingsdag gedicht

Update:

Kreeg dit onderstaande in mijn mail van mijn schoonmoeder die de oorlog meemaakte in Amsterdam. Vond het mooi om te delen vandaag:

Vandaag Bevrijdingsdag, mijn vader zei altijd: op mijn verjaardag zijn wij vrij, en hij kreeg gelijk, we hadden het ook niet veel langer kunnen vol houden met het eten van bloembollen.

Ik weet nog goed dat in Amsterdam vliegtuigen pakketten dropten, wij kregen ook een pakket met chocola er in, we kregen elke dag van mijn vader een klein stukje chocola. 

Ook kreeg ik een vleespop (zo heette dat toen), wat was ik er gelukkig mee. Als een goede poppenmoeder heb ik de pop in bad gedaan, tot mijn grote verdriet ging de pop erg plakken zodat ik de pop moest weggooien. Mijn zus heeft toen van vodden  voor mij een mooie lappen pop gemaakt. 

Ik word een beetje oud en een beetje sentimenteel..

 

Hoe je steeds meer mening krijgt door geen mening te geven

Terwijl de kamer zich langzaam vult met de geur van koffie, zet ik mijzelf achter mijn laptop om na een week eindelijk eens een stukje te gaan schrijven. Hoe langer ik wacht, hoe meer ik van mijzelf verwacht dat het dan ook een goed stukje moet zijn, maar dat praat ik graag gelijk weer uit mijn hoofd. Niets wat meer als een rem werkt als dat je denkt dat wat je doet perfect moet zijn. Dat dacht ik helaas héél vaak, bij bijna alles in mijn leven.

Een valkuil waar ik nog wel eens intrap. Ik weet helaas té goed hoe iets is of eruit ziet als het kwaliteit heeft. Ik heb er een neus voor. Als ik iets deed ging ik voor het winnen. Nooit om de weg. Omdat ik niet had geleerd wat mij plezier deed. Omdat ik altijd keek naar wat verwacht werd. Ik wist altijd precies wat er verwacht werd omdat ik langs die lange weg naar de horizon keek. Naar het licht en het gloren. Maar de bloemetjes langs de weg, die er ook voor mij stonden..die zag ik niet. Winnen deed ik trouwens wel heel vaak, maar wat heb je aan winnen. Het is de eenzaamste afslag.

Woolywoot wordpress 4

Ik heb helaas pas toen ik te oud werd om te spelen geleerd, dat ervaring de som is van je fouten. Dat fouten maken ook goed is. Zelfs beter. Voor die tijd heb ik alles krampachtig goed proberen te doen. Ja meneer, nee mevrouw, altijd netjes en altijd klaarstaan, goed mijn best doen en lief lachen. Als men maar niet boos wordt, want ik wil geen ruzie. Ik wil niet teleurstellen. Ik wil niet alleen zijn. En wat werd ik? Alleen. Van krampachtig niet alleen willen zijn, word je alleen.

Mijn grootste fout, heb ik geleerd, is mijzelf vergeten. Niet meer denken aan wat ik wil en vind, maar wat ánderen willen en vinden. Ik heb op de weg naar vandaag veel moeite gehad om te weten te komen wat ik zélf eigenlijk wil. En dat wat ik deed zo zonde is geweest. Zo zonde van alle nooit bestaande vriendschappen. Zo zonde dat ik zo weinig mensen heb gegund mijzelf te laten zien. Aardig gevonden willen worden, je hebt er NIETS aan. Met krampachtig aardig gevonden willen worden krijg (of behoud) je geen vrienden. Met niet persé aardig gevonden willen worden krijg je vijanden, maar ook échte vrienden.

Woolywoot WordPress (2)

Het lastige van daar pas achter komen als je ouder bent, is dat je misschien dan wel zo ver bent om niet persé aardig gevonden te willen worden, maar dat je niet geleerd hebt naar jouw mening te luisteren in gezelschap. De anderen heb je daar je hele leven lang al overheen en doorheen laten praten. Wat ik dacht, dat dacht ik later nog wel na als ik alleen was. Ik vond het prima wat ze zelf dachten. Kon me in iedereen ook prima verplaatsen, want niemand geeft een mening om een ander te kwetsen, maar omdat ze het werkelijk vanuit hun perspectief en vanuit hun verleden en vaak ook vanuit hun onvermogen, dingen zo bekijken.

Want nu komt het grote voordeel van nooit mijn mening willen geven: Ik was nooit druk met het verkondigen van mijn mening. Ik gebruikte de tijd dat de ander vertelde niet om alvast te bedenken wat ik zelf wilde vertellen. Nee, ik luisterde. Ik nam op. Ik observeerde. En hoe meer je luistert en kijkt en in je opneemt, naderhand onderzoekt en nagaat of wat ze vertellen de waarheid is en hoe het anders kan..hoe wijzer je zelf wordt. Misschien zelfs wel steeds méér mening krijgt door geen mening te géven.

Ik heb dan niet mijn mening overal uitgespuugd, ik heb wel de tijd genomen om heel veel te luisteren en veel te weten te komen. Never underestimate the hidden power of an introvert.. De meeste mensen luisteren niet naar een ander, het is alleen maar een aanleiding om zelf te kunnen vertellen wat ze kwijt willen. Dit geldt niet in de laatste plaats voor moeders die quasi tussen neus en lippen vertellen over de prestaties van hun kinderen..en denk je dat andere moeders dan echt luisteren en écht geïnteresseerd zijn? Echt niet. In hun hoofd gaat een enorm mechanisme af van radartjes en tasten af wat dit op hun kinderen van toepassing kan zijn. Let maar eens op. Vertel iets over je kind en wacht dan maar eens af of die andere moeder het kan laten om het niét als aanleiding te zien om het over haar eigen kind te hebben. Steevast komt dan: ”Ja, ik kén het hoor! Sophietje was ook zó goed met wedstrijdzwemmen en toen…”.

Dat wíl die andere moeder in 80% van de gevallen helemaal niet horen. Die moeder wil alleen maar horen: ”Wat goed zeg!! Wauw!”. Punt. Geef aandacht aan wat die ander zegt. Draai de zaken niet om zodat de aandacht zich naar jou trekt. Gun die ander even de aandacht die ze blijkbaar zo graag wil. Ga in de ander zijn schoenen staan, zelfs als ze niet passen weet je tóch wat die ander moet voelen. Leer je waar de schoen wringt. Uit echte aandacht groeit vanzelf een punt dat die ander naar joúw vraagt en dan ook echt zal willen luisteren. Wie is die ander die zich voor mij interesseert? Dat is de manier waarop je elkaar écht leert kennen.

We leren elkaar vaak zo slecht kennen.

Woolywoot WordPress 3

Ik wilde altijd aardig gevonden worden, dan kon ik de ander ook niet kwetsen. Ik wilde de goede orde niet verstoren, geen ruzie. In ruzie ben ik slecht. Ik verlies, omdat ik niet bezig ben met de ruzie, maar met draaien om het zo snel mogelijk weer afgelopen te laten zijn. Ik heb het ook altijd heel moeilijk gevonden om iets te vragen van een ander. Hulp? Ik probeerde het zelf wel, dan kon de ander door met waar ‘ie mee bezig was. Ik zou de laatste zijn die lastig was.

Maar nu pas zie ik dat het een gunst is om jou in al je facetten te laten leren kennen. Ik leerde doordat het mijzelf ontzegt werd, dat je het een ander moet gúnnen iets voor jou te kunnen doen. Want niets kan een mens zo blij maken, als iets te kunnen betekenen voor een ander.

Mijn koffie is koud…en dit stukje zal niet perfect zijn. Ik zal er nog wel tien keer iets aan willen toevoegen of veranderen, maar ook dit is een deel van mij die moet loslaten om altijd maar iets goeds te willen doen. Dit is wat ik op dit moment kan geven en de rest komt later wel.