Het is wat je beleeft wat je ziet

Als het mooi weer is en de duizelingwekkende diepe hemel azuurblauw afsteekt tegen de bijna tastbare knalwitte wollige wolken, het liefst zo groot mogelijk, alsof het bergen zijn: Geen luchtkastelen maar luchtbergen. Als dan zo de wolken boven mij langzaam komen en voorbij gaan over mijn eigen kleine begrensde wereld ergens in het oosten, en ik dan fietsend mij bewust ben van al dat moois dat boven mij voorbij komt en de weg zich daartoe toelaat, dan kijk ik al fietsend omhoog en doe ik net alsof ik in de wolken fiets.

schaap Terschelling natuur wadden foto fotografie Photo Photography sky lucht wolken

Alsof alleen dat blauw bestaat en de donzige witte wollige bolle werelden en ik die daar dan tussendoor fietst.

Wolken Terschelling Lucht blauwe lucht wolken duinen natuur fotografie foto

Dan komt er wel eens iemand voorbij fietsen. En die zie ik dan ook wel eens naar boven kijken, omdat het nu eenmaal aanstekelijk werkt als iemand naar boven kijkt.

Weilanden luchten twente salland foto photography The Netherlands Nederland oost-nederland

De ander verwacht dat er iets te zien valt. Maar die ander ziet dan niets. Alleen maar lucht en ledigheid.

Maar het is niet iets wat je ziet. Ik beleef iets. Het is wat je beleeft wat je ziet.

Ik droomde dat ik niet droomde

Ik heb ineens de onweerstaanbare drang om te schrijven. Heb het gevoel dat ik heel veel van me af te schrijven heb, maar dat komt denk ik door mijn droom die ik had vannacht. Of beter: de droom die ik belééfde vannacht.

bankje natuur fotografie twente overijssel photography Netherlands Nederland Holland foto bos bomen weilanden boeren landschap landscape

Ik droomde voor de tweede keer op rij dat mijn vader overleed. En wéér dacht ik middenin alle ellende en verdriet dat het zo jammer was dat ik dit niet gewoon droomde. Wat ik dus uiteindelijk ook deed, maar niet besefte. Vooral dat laatste aspect vind ik erg vreemd. Dat ik (net als in die andere droom) zeker, maar dan ook héél zeker wist dat ik NIET droomde en zou willen dat ik droomde. Het was zelfs zo dat ik vanmorgen wakker werd, tot mijn grote geluk besefte dat het dus tóch een droom was en vervolgens weer in slaap viel en de droom verder droomde.

Dat was helemaal een raar iets. Dromen en zeker weten dat je niet droomt, zou willen dat je droomde, dan wakker worden en beseffen dat je wél droomde en dan weer in slaap vallen en dromen dat het waar is.
Het maakte een diepe indruk op me tijdens de droom. Mijn verdriet, vooral ook het verdriet zien van mijn moeder (wat moet mijn moeder zonder mijn vader in dat grote lege huis), de eenzaamheid, de onbereikbaarheid de eindigheid. Het besef dat het nu écht over was (ik denk in het echt ook dagelijks aan dat één van mijn geliefden zomaar dood kunnen gaan).

IMG_4351
(ik weet ook wel dat deze foto niet echt bij mijn stukje over de droom past, maar ja maar ja maar ja…wat moet je dan 😉

Het gekke is, is dat ik bij het wakker worden wel heel blij was dat alles nog bij het oude is, maar dat ik niet mijn kleren aanschoot, de hoek om rende naar het huis van mijn ouders en mijn vader uit zijn slaap ging rukken om hem te omhelzen en te jubelen dat ik zo blij ben dat hij gewoon nog lééft! Dat ben ik wel. Ik ben ongelooflijk blij, maar toch weet ik ook dat het in mijn droom anders voelde dan in het echt.

De eenzaamheid was groter dan ik in het echt zou voelen, het verdriet dieper en intenser en verdergaander, omdat ik niet relativeerde (hij heeft een mooi leven gehad). De droom ging over het meedogenloze einde, over onbereikbaarheid, machteloosheid en spijt. Dat speelde zich denk ik symbolisch af in de gedaante van de dood van mijn vader. Die voor mij het levende symbool is van zorgzaamheid en betrokkenheid. (Hee, pas schrijvend over je droom kom je erachter hoe het misschien kan zitten!)

Je kunt nooit zeker weten of je nu droomt of niet, heb ik geleerd uit mijn droom. Nu ik wakker ben, weet ik zeker dat ik droomde. En wist dat ik droomde dat ik niet droomde. Maar toen ik droomde wist ik héél zeker dat ik niet droomde. Ik wilde niets liever dan dat ik droomde. Maar wie zegt dat ik nu wakker ben?

Ik ga mijn dingen doen die gedaan moeten worden vandaag. Al is dat wat ik moet doen puur materie (heb ik nog eens ingeprent gekregen van Marten Toonder. Jeweetwelwieikbedoel, die van Heer Bommel). Wat ik droomde was zeker geen materie, maar puur wat zich in de geest afspeelt. En ik geloof dat dromen je wat kunnen vertellen. Ik weet ook wel dat de droom niet zozeer met mijn vader te maken heeft verder, maar dat ik vanavond toch maar even op de koffie ga. En hem nog dingen ga vragen, die ik van hem wil weten, voordat het..

nooit meer kan.

PS hihi..nu ik eindelijk weer eens een berichtje heb geplaatst, komen er ook weer van die gezellige ”MMMMM!!!!!” geluidjes binnen van meldingen dat het blogje ”leuk gevonden” wordt. Dat heb ik nog wel het meest gemist toen ik niet blogde. Het voelt zo fijn dat jullie er nog zijn.