Blijf nog héél veel zomers wil je?

DSC06165web

…’omdat we niet weten wanneer we sterven, denken we dat het leven een onuitputtelijke bron is. Toch gebeurt alles maar een bepaald aantal keren; in feite een zeer bepaald aantal keren. Hoe vaak denk je nog naar de opkomst van de volle maan te kijken? Nog een keer of twintig? Desondanks menen we dat alles eeuwig door blijft gaan.’..
Paul Bowles

Het is iets wat ik me zo lang ik me kan herinneren wel bij tijden ten volle besef. En nu mijn vader  nog uiterlijk 10 jaar te leven heeft en nog maar hooguit 10 zomers bij ons zal zijn..dan lijkt dat ineens zo kort, maar ook nog zo onoverzichtelijk en wazig dat het tegelijk beangstigend, verdrietig maar ook zo weer na een paar minuten in de mist opgaat van allerlei dagelijkse aangelegenheden en het nog oneindig veel dagen en feesten en bezoekjes ver weg lijkt. We weten niet wanneer dus het zou zomaar nog lang kunnen duren en aangezien mijn vader tot nu toe onsterfelijk bleek.. dat soort toekomst speelt in mijn hoofd graag verstoppertje.

Ik heb wel zo ineens, als ik dan in het schemer nog even in de stilte van de tuin in de handmat plof, dat ik dan zo intens besef hoeveel geluk ik nu nog heb. Dan kan ik me zo ontzettend rijk voelen. Dat alles goed is nú. We zijn gezond, we hebben een dak boven ons hoofd, iedereen is er -waar ze dan ook mogen zijn-, ze hoeven niet dichtbij te zijn maar het weten dat ze er zijn is fijn. Ik hoef dan niets meer dan alleen daar te zijn in dat vacuüm van tijd in mijn tuin tussen de ruisende wilgen en knisperende zonnebloembladeren en de wegkwetterende merel en de wit oplichtende vlinder, die nog net voor de nacht valt, een ommetje maken. Geluk omdat ik besef wat ik heb en ómdat ik besef dat het niet voor altijd zo zal zijn.

Dan kan geluk tegelijkertijd ook een beetje pijn doen, omdat je wéét dat het niet blijft. Alles veranderd, en veel ook wel ten goede, of óók goed maar dan anders, maar nog steeds kan ik niet het goede ontdekken in het kwijtraken van dierbare mensen om je heen. Behalve dan dat ze soms zelfs nóg iets dichter bij voelen dan ze ooit in leven zijn geweest. Maar bewijzen kan ik het niet. En misschien is het wel omdat ik het graag zou willen. En was het dan zo’n toeval met dat berichtje uit de hemel?

Ik snapte laatst waarom het zin heeft waarom we sterven en niet voor eeuwig door blijven gaan. Iets als dat het daarom juist zin heeft wát je doet, omdat je keuzes moet maken en dat juist daardoor alles zijn waarde krijgt. Zal het? Raar dat ik nu even niet zo goed snap waarom een einde goed zal zijn. Het enige goede eraan voor mij, is dat ik geloof dat we gewoon verder gaan. Ik zou het zo graag zeker weten. Dan doet afscheid nemen niet zo’n pijn, dan blijft alleen het verlangen om ook ooit daar te zullen zijn.

Advertenties

Meisje langs de waterkant | fotografie

DSC07973webzw

Ik heb er een leven bij gekregen met een knopje aan en uit #ssm15

Sinds gisteren volg ik met grote regelmaat de levens van twee jongens. Het project is genaamd ”Super Stream Me” oftewel #ssm15. 24 uur per dag (dus eigenlijk gewoon ononderbroken) kun je meekijken in hun leven. Daar heb ik natuurlijk helemaal geen tijd voor. Wie wel? Maar het leuke is dat dat ook niet hoeft! Er valt niets te missen dus je kunt er gezellig náást leven. Al heb ik al verschillende leuke (ja zelfs inspirerende) gesprekken gevolgd zoals met de agent van verscheidene populaire vloggers. Of het gesprek met de psycholoog. Dus je kunt alleen maar blij zijn dat je iets niét hebt gemist, omdat je nooit weet wat je wél hebt gemist.

Ook zien? Kijk op:
http://files.vpro.nl/ssm/livestream.html

sssm15
(Hij wilde advies bij de kapper. Je kunt je zelfs met hun leven bemoeien via #ssm15 te plaatsen in je tweet!)

Het gaat hier om een experiment. Wat doet het met je als je 24 uur bekeken wordt? Je hebt natuurlijk vloggers, maar dit gaat net weer een (heel) stuk verder. Er wordt niets ge-edit en niets verbloemd. De camera gaat zelfs mee naar de w.c. en onder de douche. Je wordt er superbewust van jezelf van merken ze al. Hoe lang duurt het voor je je niet meer bewust bent van een camera en dus van kijkers? Houd je dat 3 weken vol?

In 2005 heb ik zelf een korte tijd een live-stream gehad op mijn toenmalige blog. Ik weet dat lezers van mijn blog zich schuldig voelden als ze mee keken in mijn leven. Ze voelden zich een voyeur. Ik lees in de tweets die onderin het beeld voorbij glijden dat ook nú (10 jaar later) mensen daar last van hebben. Dat heb ik dus totáál niet. Ik vind het alleen maar reuze interessant. Zelfs als er niets gebeurt is het nog interessant. En dat vinden 600 andere kijkers schijnbaar ook. Wát is dat dan? Wat is er leuk aan om te kijken naar iemand die niets doet? Wat ik een leuke en rake opmerking van iemand vond was dit: ”het is als het eten van zoute stengels. Je blijft maar eten en hopen dat het volgende stokje nóg zouter is”.

Het is gewoon een gezellig en knus idee denk ik. Dat je altijd éven kan kijken wat hij nu aan het doen is. Oh, hij poept. Gezellig! Na een tijdje leef je met ze mee. Letterlijk (?) en figuurlijk.

Woolywoot Super Stream Me SSM15

Het is het kunnen meekijken zonder de moeite te hoeven doen gezellig te móeten zijn. Het is eigenlijk fantastisch voor een autist. Tóch tussen de mensen zitten, maar er niet zijn. Maar ik ben denk ik geen autist en vind het óók leuk.

Gisteren heeft mijn onzichtbare ik bijvoorbeeld samen met Nicolaas een interessant en intiem gesprek gehad met een vriendin en een leuke kennis. Bijna alsof je zelf een goed gesprek met vrienden hebt, door de leuke inzichten die ze samen krijgen en door dat het puur is. Na afloop fietste hij naar huis en genoot nog even na, en ik genoot met hem mee. Samen met..650 anderen. Dat worden er zeker weten meer! Maar of dat óók leuk is en blijft?

(Ik ben zelf benieuwd wat het met mij doet als half Nederland dit leuk gaat vinden. Dan vind ik er waarschijnlijk niets meer aan. Het moet wel een beetje select blijven vind ik. Ik vind massaal leuk gevonden dingen echt helemaal niets meer aan en ben ik ook zomaar ineens weer weg. Zal dat ook met dit zijn? En heeft dat een beetje met hebberigheid te maken? Tim en Nicolaas zijn nu nog een beetje van mij en een aantal andere mensen die hen toevallig ook zélf  hebben ontdekt? Wat is dat toch? Of vind ik er niets meer aan, als iedereen er ineens een mening over gaat hebben?)

Hoe dan ook. Ik heb een beetje twee levens op dit moment. En de ene schakel ik gewoon in wanneer ik zin heb. Een leven die je aan en uit kunt zetten met een knop. Die gezellig als een achtergrondmuziekje met je mee leeft.

PS Helemaal gemist dat Tim Den Besten himself LIVE dit blogberichtje heeft geretweeted! Zie je, ik mis al van alles als ik niet kijk 😉

Beter af met egoïsme dan met hard werken

DSC00005web

DSC00399webWerelden buiten kantoor. Heerlijk! (Tsjechië 2012)

Samen met wat vrienden die nog wél een baan hebben ben ik er achter gekomen dat je in een werkomgeving met collega’s en bazen beter af bent met keiharde egoïsme dan met hard werken. Slecht zijn levert meer op dan een goed hart.

En toch geloof ik (helaas voor mijzelf) in eerlijkheid en oprecht zijn. In de ander de lof gunnen terwijl je weet dat ze het eigenlijk niet eens echt verdienen. Of zelf tot laat keihard doorwerken en je mond houden als de collega die jou constant belde om advies en goede raad en persoonlijke aangelegenheden (en kennelijk genoeg tijd had) bij een werkbespreking raaskalt dat ze het zo druk had en heeft (doen ze wel alleen als de baas erbij is natuurlijk). Ik ga er vanuit dat de bazen wel door zoiets heen zullen prikken.

Het antwoord is: nee. Doen ze niet.

Ik geloof zelf in hard werken, niet klagen en zeuren bij de baas, en niet constant om alles vragen terwijl je er zelf ook achter kunt komen. Ik geloof niet in wroegingsloos alleen aan mijzelf denken en niet nadenken over wat een bepaalde uitspraak voor een andere collega kan betekenen. Dom! Stom! Niet egoïstisch zijn heeft me meerdere keren min of meer een baan én dus geld gekost en anders wel heel veel frustratie. Waarom wordt het slechte beloond en het goede bestraft?

Je hebt collega’s die net doen alsof ze je beste vrienden zijn. Wat hebben we het gezellig. Foto’s en filmpjes worden gedeeld, semi-persoonlijke dingen worden gedeeld. En dan komt het. Zodra ze erachter zijn dat jij een schaal hoger zit kunnen ze het niet laten om dit feit keihard in te zetten om er zelf beter van te worden met het grote risico dat jij er slechter van wordt. Of je komt er ineens achter dat datgene wat jij in vertrouwen hebt gezegd ineens achter je rug om tégen je gebruikt wordt. Ik trap er telkens weer in.

Natuurlijk zijn er zat mensen die wel goede vrienden zijn met hun collega. Maar dan moet je tóch oppassen, want ik heb met verbazing toegekeken op de kantoren waar ik werkte hoe er geroddeld werd terwijl ik dacht: ” he? Maar jullie zijn toch vrienden?”… (maar hé, ik wil je niet teleurstellen)

Ik snap die kantoorwereld kennelijk niet. Ik neem altijd mijzelf mee naar kantoor maar ik ben erachter dat dat niet helemaal de bedoeling is. Niet als je er niet buiten wilt vallen. Het lijkt een soort spel inclusief de kostuums en de maskers, waar ik maar niet de regels van leer kennen. En die ik ook eigenlijk helemaal niet eens wil leren kennen. Het is mijn wereld niet.

Grenzeloos scheppen op papier en ver daar buiten

DSC01941web

DSC01947web

Hoe heerlijk verleidelijk is een maagdelijk wit vel papier? Het vraagt, het roept, het wil en alles mag.

Hoe héérlijk ruikt een boekwinkel? Zo diep als ik kan haal ik adem door mijn neus als ik langs de ingang van een boekenwinkel loop om als een drugsverslaafde even mijn gratis shotje geluksgevoel te inhaleren. Het liefst loop ik ook nog even naar binnen en drentel wat voor het oog doelloos rond. De geur van versgeperste magazines, agenda’s en boeken. Porno voor mijn neus kan je bijna zeggen.

Hoe vervoerlijk geurt een vers opengeslagen oud boek? Nog veel lekkerder en specialer dan nieuwe. Ik móet dan gewoon even met mijn neus tussen de bladzijden, keer op keer. Oud papier, ik ruik het op als een verstokte oude opa zijn felbegeerde sigaartje oprookt.

Soms verdwaal ik al gelukzalig snuivend zomaar bij de schappen achterin de boekenwinkel. Bij de schrijfwaren, verscholen achter de rekken vol schreeuwende agenda’s en kalenders. Daar roept me schor de verleiding van al die viltstiften, potloden en pennen in verpakkingen met gevaarlijk lekkere kleurcombinaties. Mijn fantasie likt zijn vingers erbij af. En wat een land van mogelijkheden betreed je daar dan mee. Papier, boeken en tekengerei. Het bestaat bij de gratie van de fantasie en verbeelding.

Ik weet nog precies hoe het voelde als ik in de oranjegloed van de jaren 70 zo’n nog splinternieuw onaangetast extra grote kleurpotlodendoos van Bruynzeel voor me open legde. Zo’n hele lange doos. De zalige geur van potlodenhout in blik. En die perfectie van op donker naar lichtgekleurde volgorde gelegde potloden. Ik was alleen al gelukkig als ik er naar kéék. Aanraken was bijna als verbreken van een betovering. Dat deed het uiteindelijk altijd ook.

Echte potloden van een écht merk kreeg ik maximaal 2 keer in mijn jeugd, want goedkoop was het niet. Ik denk ook niet dat mijn ouders wisten hoe gelukkig ik me er mee kon voelen. Ik beleefde mijn euforie waarschijnlijk onbewust en in stilte. Of misschien was het wel omdat je toen nog járenlang deed met dezelfde spullen.

De momenten van geluk krijgen waarschijnlijk ook met terugwerkende kracht pas de waarde die ze verdienden. Als kind stond ik niet stil bij wat ik beleefde. Ik beleefde het nu van toen. En herken ze nu als mijn toen gelukkige momenten.

Nooit is dat op papier gekomen wat mijn verbeelding mij beloofde (het kon altijd beter vond ik dan), maar het ging voornamelijk om wat allemaal in de mogelijkheden lag. De kleuren en de beloften kon ik simpelweg niet weerstaan. En nog steeds koop ik af en toe een stel éxtra mooie viltstiften, alleen al dat ik die mooie kleurtjes zomaar thuis kan neerzetten en pakken en een wereld kan scheppen op maagdelijk wit. Of alleen al het uitpakken van de verpakking. En daarna duurt het nog maanden voor ik ze wil uitlenen aan wie dan ook.

Mijn jongste zoon houdt ook van tekenen. Van werelden scheppen. Hij heeft talent om met belachelijk simpele onnozele lijntjes wezentjes te scheppen die dan tot leven komen en waarbij ik in die éne simpele lijn kan zien hoe ze zich bewegen en voelen.

Ik hou van kindertekeningen. Ik hou ervan omdat de lijnen zo zijn gezet zonder dat het logisch hoeft te zijn. Lijnen mogen bobbelig, wiebelig en gekrast omdat het niet om het eindresultaat gaat, maar om het scheppend bézig zijn. En dat er dan nog een tekening uit komt waarbij de draak op mama lijkt, dat is leuk meegenomen. Als kinderen iets ouder worden tekenen ze vaak ook nog niet zoals volwassenen dat doen. Ze tekenen en gaandeweg ontstaat er dan spontaan een geheel.

Ik heb een filmpje (waarbij ik nu te lui ben om hem op te zoeken) waarbij ik film hoe een kind van mij als peuter een mens tekent en dan begint met een enórm groot hoofd die zo’n beetje het hele velletje opvult en dan uiteindelijk niet uitkomt met de armen en dan lekker zonder blikken of blozen en zonder belemmeringen verder tekent op de tafel. Grenzeloos.

Dat wil ik ook. Terug naar grenzeloos scheppen op papier en ver daar buiten.

DSC01940web

DSC01946web

Nu doet het pijn | Blog over verdriet

Nu doet het pijn. Ik voelde het al aankomen. Eerst beklemde het met een fluwelen hand mijn stem en mijn adem. Daarna pakte het dat onscherpe mes van de hoop. En nu snijdt het geraffineerd in dat plekje van mijn hart. Een pees denk ik, het valt niet door te snijden. Het blijft pijn doen en gesneden worden telkens weer.

DSC04783web
(zie je ook die gezichten?)

Ergens onder in mijn keel voel ik ook iets wat ik niet omschrijven kan. Iets rauws, iets oers, iets wat eruit geschreeuwd wil worden. Dat ga ik niet doen. Daar ben ik helaas al te geciviliseerd voor. Wat zou dat lekker zijn!

Een stukje van mijn hart dat sterft. Dat zal ik gepast verwerken, niet met toeters en bellen, maar geheel intern. Er komt ook vast wel weer een ruimte voor in de plaats die ik mag vullen met iets nieuws.

Leren loslaten van verwachtingen. Loslaten van illusies. Altijd pijnlijk. Maar ook bevrijdend. Laten gaan van iets waarvan het er niet eens was, maar voor mijn gevóel altijd wel. Is dat dan niet net zo echt als echt? Ja, het was er echt voor mij. Dus was het er. Maar dan wel alleen voor mij. En juist dat is wat zo pijn doet want ik kan het met niemand delen. Ik ben het in mijn eentje kwijt en ik weet eigenlijk niet eens precies waar ik het zou moeten zoeken ook.

Ik wist dat het er was. Maar nu ik het hard nodig heb kan ik het niet vinden. En ik ben gaan zoeken en zoeken, wanhopig werd ik ervan. Want het was er toch? Ik ben toch niet gek? De ander zegt van wel.

Ben ik wél gek?
Wat is er dan met mij?

Ik doe ineens ook zo anders nu ik denk dat kwijt te zijn wat er eigenlijk nooit was. Ik verlies mijzelf in het wanhopige zoeken als kip zonder kop. Dat wat ik zoek zou nu ook helemaal niet gevonden willen worden. Wie wil er nou gevonden willen worden door een bezetene die zichzelf verloren is onderweg?

Ik wil heel erg hard huilen, heel graag heel hard huilen, dat kan ik nog wel heel goed. Dat huilen komt op dit moment niet uit. Het zou de situatie alleen maar verwarrender maken dan het is. Voor de anderen hoeft er niets aan de hand te zijn. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen en zelf mee zal dealen. Het is niet met woorden weg te sussen en dat hoeft ook niet. Het is een les die ik met vallen en opstaan moet leren. Het zal me niet knakken. Mijn hart is flexibel, ik buig. Ik buig voor het leven, voor wat ik niet wilde zien. Ik buig en word met mijn neus op de feiten gedrukt. Zooo, en wat ga je hier mee doen?

Het is iets waarvan ik niet eens wil dat anderen er iets over gaan zeggen of vinden. De weg voor me is daar te verwilderd voor. En ik weet ook wel dat het niet weg te sussen is. Ik wil zelf op ontdekking en me niet laten leiden. Ik hou me vast aan oude en nieuwe wijsheden onderweg. Een weg is er altijd wel en ik wil het mijn weg, my way. Dus pers ik de tranen terug en doe mijn best een neutraal gezicht op te zetten. Ach…wat prikkende ogen. Heeft iedereen wel eens. Huilen doe ik later wel.

Heel erg huilen. Bijna lekker is het, vanuit je tenen kunnen huilen en daarmee de heftigste gevoelens weg kunnen wassen. De stormachtige emoties die praktisch denken in de weg staan laten overstromen en laten wegvloeien tot de laatste drup.

Dat praktische denken zit bij mij meestal verstopt achter de emotie. Het stemmetje dat mij fluisteren kan dat het misschien wel goed komt ooit en dat het allemaal niet zó erg is (er is nog zoveel moois in het leven toch), die stem zit net als de zon bij een onweersbui ver achter de buien en wolken van tranen.

Zo erg is het ook weer niet. Uiteindelijk. Er zijn altijd ergere dingen. Erger is het misschien wel als huilen niet meer lukt. Als huilen niet meer helpt. Als de tranen zijn opgedroogd maar de emotie nog niet gezakt. Als dat stemmetje in je dat altijd achter de wolken tevoorschijn komt niet komt. Als je op zoek moet naar dat stemmetje en je erachter komt dat het je in de steek heeft gelaten. Was alles dan wel echt? En wie fluistert dan nog de waarheid?

Alles komt goed.

Echt.

daar komt het verdriet
het is er weer
het overvalt
het verstikt
het doet zo zeer
maar ik vecht
en ik huil
het komt goed
telkens weer

(echt. het komt goed. laat mij je stem zijn die dat fluistert)

DSC04829web

Leo Fijen Kon ik de stilte maar wat harder zettenUit ”Kon ik de stilte maar wat harder zetten” van Leo Fijen

 

De stilte ruist, de ruimte raast

DSC04739web

(geschreven in de oorverdovende stilte van de duinen bij paal 3 Terschelling)

In de duinen

De meeuwen
cirkelen traag als haaien
in de eindeloze blauwe hemelzee
de stilte ruist
de ruimte raast
de rust hier giert
en ik doe mee

IMG_7222web

IMG_7238web

DSC04742web2

DSC04755web2
kunst door samenwerking van zand en wind en geen ideeën, gewoon ontstaan door dóen

Met mijn blote voeten liep ik uren door het nog door de middagzon opgewarmde zijdezachte zand. Mijn voeten die steeds in warme bedjes van zand gleden voelden zich geliefkoosd terwijl mijn oren tot rust kwamen na maandenlange autoruis en geluidsrommel van het vasteland.

Meeuwen die achter de duinen ontstegen als kwamen ze uit een andere dimensie waren mijn enige getuigen. Ze kwamen en verdwenen dan weer, één voor één, alsof ik in de gaten gehouden werd. Wachters van de duinen. Heersers van het strand. Zo voelde het wel een beetje, alsof ik in hun wereld stapte.

Mijn gedachten kwamen en gingen net als de meeuwen. Ik had gedacht dat ik dingen uit zou kunnen denken, maar alles werd als los zand. Ik dacht soms helemaal niets in het bijzonder en praatte soms tegen niets voor me uit over alles en nog wat. Alles wat onuitgesproken in mijn hoofd was blijven zitten. Dat kan op het strand als je alleen bent. Praten tegen de wind in. Het is één van de heerlijkste dingen om te doen op een winderige dag op een verlaten strand.

Ik besloot dat ik niks hoefde te denken en niets hoefde te overdenken. Ik liet mijn hoofd van binnen waaien en wachtte wel af wat er aanspoelde of niet.

In de duinpannen heerst er stilte. En als je daar gaat liggen waar er een kleine opening naar zee is, dan hoor je alleen de branding. Het rollen van de zee, het bruisen van het water. Aankomen en weer wegsterven en dat steeds opnieuw, eindeloos en altijd.

Als ik dan mijn ogen sluit terwijl ik op het warme zand lig en mij helemaal alleen op de wereld waan, en alles los laat en in mijn gedachten alleen nog die eeuwige branding die altijd zal zijn en altijd al was, dan voel ik ook een eeuwigheid in mij en een verliefd zijn op het leven en dat het leven mij liefkoost. Misschien is dat omdat zoveel zintuigen zo lieflijk tegelijk worden aangeraakt.

Het is alleen op deze absurde manier uit te leggen.

IMG_7018web

DSC04556web

 

Het gelukzalige gevoel om iets voor iemand te kunnen betekenen

IMG_8040web

Ik bezoek je al een paar weken iedere vrijdag. Wat ben je blij om mij te zien. Wat ben ik blij dat ik jou leerde kennen. Altijd lachen, altijd vrolijk, vanaf de eerste dag zo hartelijk. Je zegt vaak dat je al vanaf de allereerste dag voelde dat we bij elkaar zouden passen. En je hebt gelijk. Je bent een wijze ruimdenkende vrouw van een andere generatie dan ik, die dingen zegt waar ik al vaak aan terug moet denken. En je bent nog maar een paar maanden in mijn leven nu.

Ik ben mede dankzij jou zo blij dat ik ontslagen ben. Het faillissement van het bedrijf waar ik werkte wordt met de maanden een grotere zegen. Mijn wereld stond op de kop, maar hier aan de andere kant van mijn wereld is alles zoveel mooier. Hier gebeuren de dingen die mijn leven zo veel meer verrijken. Hier zijn de bloemen om te plukken. Die zet ik straks allemaal in- en rondom mijn huis als ik weer aan de slag kan, om mij te herinneren aan waar ik zo van houd en waar mijn hart ligt. Mijn hart ligt ergens tussen de bloemenvelden.

Je bent al een hele oude vrouw. Het leven ligt al grotendeels achter je. En samen blikken we terug. Ik met mijn oren en mijn inlevingsvermogen, jij met jouw hart en ziel. Mijn oren horen en mijn ogen zien een zacht hart en een wondermooie ziel. Het verrijkt me.

Je draagt opvallend, en ik zou zeggen bijna met trots, een ketting met een plaatje waarop staat dat je ”absoluut” niet gereanimeerd wilt worden. Bij mij is dat er ook al ingepeperd. Ik weet het, ik zal het niet doen. Maar zorg dan wel dat je gewoon nog even 10 jaar verder leeft. Ik ken je nog maar net en ik wil nog zo graag zoveel door jouw ogen bekijken.

Als ik met mijn verstand naar je kijk, dan zie ik een vriendelijk oud gezicht met vouwtjes op elke plek waar de huid fronste of glimlachte. Ik zie dat je vaak geglimlacht hebt, al zal je ook veel gefronst moeten hebben met alle ellende die het leven je bedeelde. Maar op het (eerste) gezicht zie ik een mens zoals alle oude mensen. Maar als ik met je praat ben je leeftijdsloos. Ik zie de jongere vrouw die je was in jouw lach, in je stralende blik als je van de wolken boven je geniet, of de duif ziet zitten in je boom. Jouw boom waar je zoveel van houdt en waarin ik je ook zo goed begrijp. Ik houd ook zo van bomen. En stiekem praten we zachtjes tegen onze bomen. ”groeien he?!” ”niet doodgaan he?” ”wat ben je mooi!”.. en langzaam vloeien onze leeftijden in elkaar over.

Zo mooi aan jou is dat je zo dankbaar bent. Dat je me ook zegt dat je zo blij bent met mij. Dat voelt zo fijn. Als ik bij je wegga zeg je elke keer weer, met een hele grote brede stralende lach, hoeveel energie je van mij krijgt en daar dan een hele week van kan genieten.

Ik neem het leven mee bij je naar binnen. In jouw leven waarbinnen je niemand anders meer ziet dan mensen van de thuiszorg. Die éven een tabletje uitdelen, even de bloeddruk meten, even snel een spuitje zetten en zich weer naar anderen moeten haasten. Druk druk en geen tijd. Tijd die ik je met hart en ziel en veel plezier schenk, want ik héb tijd. En jij hebt nog zoveel tijd te vullen.

En dan.. bedank ik jou.

Omdat ik dankbaar ben dat jij mij in je leven hebt toegelaten en dat je mij het onbetaalbare gelukzalige gevoel schenkt om iets voor iemand te kunnen betekenen. En dat je zoveel voor mij bent gaan betekenen.

Dank je wel Anne.

IMG_8273web

..en we houden allebei van gezellig kopjes koffie drinken met wat lekkers erbij

De lucht schemerde en ik mijmerde

dunes duinen strand foto beach photo

DSC04151web

DSC04179web

DSC04162web

DSC04143web

Ik zat in de duinen. Bijna onmerkbaar ging het schemeren. De lucht schemerde en ik mijmerde. Dat ging heel goed samen. Ik was eigenlijk van plan om te mijmeren over een onderwerp waarover ik een boek wilde schrijven, maar zoals altijd lieten mijn gedachten zich niet sturen, maar gingen ze hun eigen weg. Mijn ogen dwaalden over de horizon en hoewel er niet veel te zien was, kwam er des te meer in beeld van wat er in mijn binnenste voorbij kwam. Misschien dat daarom die zeeën van leegte zoveel teweeg brengen.

Ik kwam er ook achter dat je nooit uitgemijmerd raakt hoe lang je ook in de duinen blijft zitten. Ik besloot dat ik moest gaan, omdat ik niet in het donker door de duinen wilde fietsen. Maar toen viel ik met mijn neus in het helmgras. Ik zag dat er druppels hingen, waar eerst niks hing. Avonddauw. Druppels aan punten. En het werden er meer en meer. Zo mooi!

Ik bleef hangen en fietste in het pikkedonker door de duinen naar mijn huisje. En dacht blij en verrast: Héé, op Terschelling is alleen fietsen in het donker in de duinen helemaal niet eng!

Ik kwam er ook achter dat je helmgras kunt vlechten. En dat het heel erg leuk is om in je eentje te gaan bellenblazen aan zee!

DSC04090web

DSC04099web

DSC04197web