Blijf nog héél veel zomers wil je?

DSC06165web

…’omdat we niet weten wanneer we sterven, denken we dat het leven een onuitputtelijke bron is. Toch gebeurt alles maar een bepaald aantal keren; in feite een zeer bepaald aantal keren. Hoe vaak denk je nog naar de opkomst van de volle maan te kijken? Nog een keer of twintig? Desondanks menen we dat alles eeuwig door blijft gaan.’..
Paul Bowles

Het is iets wat ik me zo lang ik me kan herinneren wel bij tijden ten volle besef. En nu mijn vader  nog uiterlijk 10 jaar te leven heeft en nog maar hooguit 10 zomers bij ons zal zijn..dan lijkt dat ineens zo kort, maar ook nog zo onoverzichtelijk en wazig dat het tegelijk beangstigend, verdrietig maar ook zo weer na een paar minuten in de mist opgaat van allerlei dagelijkse aangelegenheden en het nog oneindig veel dagen en feesten en bezoekjes ver weg lijkt. We weten niet wanneer dus het zou zomaar nog lang kunnen duren en aangezien mijn vader tot nu toe onsterfelijk bleek.. dat soort toekomst speelt in mijn hoofd graag verstoppertje.

Ik heb wel zo ineens, als ik dan in het schemer nog even in de stilte van de tuin in de handmat plof, dat ik dan zo intens besef hoeveel geluk ik nu nog heb. Dan kan ik me zo ontzettend rijk voelen. Dat alles goed is nú. We zijn gezond, we hebben een dak boven ons hoofd, iedereen is er -waar ze dan ook mogen zijn-, ze hoeven niet dichtbij te zijn maar het weten dat ze er zijn is fijn. Ik hoef dan niets meer dan alleen daar te zijn in dat vacuüm van tijd in mijn tuin tussen de ruisende wilgen en knisperende zonnebloembladeren en de wegkwetterende merel en de wit oplichtende vlinder, die nog net voor de nacht valt, een ommetje maken. Geluk omdat ik besef wat ik heb en ómdat ik besef dat het niet voor altijd zo zal zijn.

Dan kan geluk tegelijkertijd ook een beetje pijn doen, omdat je wéét dat het niet blijft. Alles veranderd, en veel ook wel ten goede, of óók goed maar dan anders, maar nog steeds kan ik niet het goede ontdekken in het kwijtraken van dierbare mensen om je heen. Behalve dan dat ze soms zelfs nóg iets dichter bij voelen dan ze ooit in leven zijn geweest. Maar bewijzen kan ik het niet. En misschien is het wel omdat ik het graag zou willen. En was het dan zo’n toeval met dat berichtje uit de hemel?

Ik snapte laatst waarom het zin heeft waarom we sterven en niet voor eeuwig door blijven gaan. Iets als dat het daarom juist zin heeft wát je doet, omdat je keuzes moet maken en dat juist daardoor alles zijn waarde krijgt. Zal het? Raar dat ik nu even niet zo goed snap waarom een einde goed zal zijn. Het enige goede eraan voor mij, is dat ik geloof dat we gewoon verder gaan. Ik zou het zo graag zeker weten. Dan doet afscheid nemen niet zo’n pijn, dan blijft alleen het verlangen om ook ooit daar te zullen zijn.

Advertenties

15 thoughts on “Blijf nog héél veel zomers wil je?”

  1. Ooit dacht ik…. iedereen zal sterven op den duur, behalve mijn opa, om de één of andere reden zou mijn opa er altijd zijn, hij bleef onsterfelijk…. hoe fout kon ik zitten, toen ik mijn stiefvader verloor in 1996, zou slechts anderhalf jaar later zeer onverwachts… nog net voor 75 jaar ook heen gaan… waar wij allemaal dachten, oma zal wel eerst gaan nu ze begint te dementeren en haar eerste TIA’s heeft gehad…. en zij, is nog bij ons gebleven ondanks het verlies van haar geheugen… de alzheimer, nog tot 2003.

    All we are is dust in the wind….

    X

    Like

    1. Ja, dat besef je dan ten volle op die momenten. Zo leeg voelt de toekomst zonder diegene dan. Zo’n pijn van het er niet meer zijn van hem of haar. Natuurlijk zijn er de mooie herinneringen, maar ik vind het ook best beangstigend dat hoe langer diegene ”weg” is hoe verder weg diegene ook lijkt, terwijl er geen afstand meer bestaat vanaf het moment dat diegene er niet meer is. Alleen nog herinneringen. Het lijkt soms bijna een droom te zijn geweest. Zo onaantastbaar wordt het. Een schreeuwende leegte.

      Liked by 1 persoon

      1. Ik heb er dan ook ruim 10 jaar over gedaan om te rouwen nadat mijn opa was overleden…. dat klinkt lang, maar hij is in gesloten kist gegaan, dus wie zegt mij dat hij daar echt in lag… dat idee…. Was een hel! Hij bleef gewoon! Zo raar… ❤ ❤ ❤

        Like

          1. So far so good, het heeft een plek, maar je weet het nooit natuurlijk, ik heb los gelaten, en sinds ik dat gedaan heb, zie of voel ik hem vaker en meer, net als mijn oma, een geur, ik was op Sail, en ineens liep ik naast een man, die nog pijp rookte, en dat gewoon op straat… en die geur…. ja mijn opa heeft ook een periode pijp gerookt, ik zie het als kleine tekens van boven 😉 Dus het zit nu wel goed, de glimlach is er dan meer en eerder dan de pijn.

            Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s