Het probleem van de vluchteling en hoe het meisje onder de douche een mogelijke oplossing bedacht

onder-de-douche-woolywoot-w

Ik had vanmorgen ineens een idee onder de douche. Een geweldig en simpel idee vond ik zelf. Het heeft met het AZC hier in de buurt te maken, met de vluchtelingen en met mij en de mensen in het dorp. Met de toekomst. Iets belangrijks!

Ik merk dat de sfeer steeds grimmiger wordt in Nederland. De houding ten opzichte van, en de mening over vluchtelingen wordt met de dag onaardiger lijkt het wel. En ik merk dat ik zelf ook steeds onaardiger over de AZC bewoners ga denken. Dat wil ik niet, maar het gebeurt. Dat is gewoon eng te noemen.

Dat komt door het nieuws (de woorden gelukszoekers, criminelen, profiteurs etc. vliegen me om de oren). Ik kan me dat laten aanpraten omdat ik ze niet persoonlijk ken. Ze hebben geen ”gezicht” voor me.

Ons dorp heeft ook een groot Asielzoekerscentrum. Ik zie de bewoners wel bij bosjes in het dorp rondlopen en fietsen maar daar blijft het dan ook bij. De meeste mannen kijken me boos aan als ik ze passeer ”dus” vind ik (degene die altijd lacht en ”hallo” zegt) ze nog onsympathiek ook. Want zoveel goeds hoor ik niet over ze. Zo simpel gaat dat. En ik ben niet de enige merk ik om me heen. Ik ben (als ik niet heel snel iets daaraan ga doen) een regelrechte racist aan het worden. Of nee..hun cultuur staat me niet aan. Want daar hoor ik ook allemaal benauwende dingen over. Maar.. ik kén ze niet eens!

Ik kán zo ook geen eerlijke mening vormen als er eentje in mijn strot wordt geduwd. En onder de douche bedacht ik me hoe ik dat mogelijk kan en wil veranderen. Want als ik wil dat er iets verandert en als ik wil dat ik wel een eigen mening hierover wil vormen, moet er wat gedaan worden. Alleen een bezoekje aan het AZC tijdens de open dag heeft niet veel geholpen, ik heb geen vluchteling ontmoet en alleen het gebouw leren kennen..ik wil de mensen leren kennen!

Wát als ik nou een ontmoetingsavond in het Kulturhus in het centrum van het dorp organiseer voor de AZC bewoners en de bewoners van mijn dorp? Wat als enkele AZC bewoners bereid zijn om hún verhaal kort en krachtig te vertellen? Ze zullen een gezicht krijgen en onze ogen worden misschien wel geopend, er zal een gelegenheid zijn om elkaar écht te ontmoeten en te leren kennen.

Alles wat ik nodig heb is een gratis zaal, enkele vluchtelingen die hun verhaal willen en durven doen, de kunstenares die samen met de kinderen van het AZC iets wil voorbereiden voor die avond, een tolk, een presentator die de avond aan elkaar wil praten, wat flyers, lokale media-aandacht (lijkt me géén probleem want het is een mega HOT item)…en koffie, thee en limonade (daar zullen toch wel potjes voor zijn bij de gemeente?). En natuurlijk zoveel mogelijk bewoners en omwonenden van het dorp en zoveel mogelijk asielzoekers. Zullen ze hiertoe bereid zijn? Willen we elkaar écht leren kennen en de moeite daarvoor doen? Een reikende hand van beide kanten? Zullen onze meningen veranderen? Zal de mijne veranderen?

Dit idee liet me ook na het douchen niet meer los. Meteen stuurde ik mijn verhaal naar een paar mensen die wel eens iets organiseren in dit dorp om te vragen of het idee wel écht een goed idee is en ook haalbaar is. Want zelf kan ik dit niet zo goed overzien. Ik organiseer eerlijk gezegd nóóit iets groots. Maar dit idee en de drang om dit pootjes te laten krijgen was wonderlijk genoeg groter dan mijn angst om dat wat er op mijn pad zou gaan komen.

Ik heb zelfs al een bekende (BN-er) plaatsgenoot bereid gevonden om mij te helpen en deze bood aan om iets te willen doen op de avond zelf. Dinsdag gaan we samen naar het Kulthurhus om het idee voor te leggen. Ik ben zó benieuwd of mijn idee -die zomaar uit een warmwaterdruppel plopte- geboren gaat worden!

Wat denken jullie? Zal het iets zijn? En hebben jullie nog ideeën die ik kan gebruiken? Ach..iets zeggen hoeft niet hoor, maar stel je hebt ideeën dan kan ik die mogelijk gebruiken. Of ga douchen en denk even met me mee. Mogelijk krijg je zelf een nog veel beter idee (haha).

PS Ik heb nog een mooi blog gevonden met persoonlijke verhalen van vluchtelingen. Deze quote alleen al deed mijn medemensliefde weer even stromen:

”De Syrische is een romanticus. ,,Ik wil zo graag naar de prachtige molens hier. Maar toen mijn man naar Parijs ging voor zijn studie, weigerde hij naar de Eiffeltoren te gaan zonder mij. Ik zal nu op mijn beurt wachten om samen met hem naar een molen te gaan.”

Advertenties

Het geluk dat maar 1 bladzijde weg is

oh het geluk van lezen en even te kunnen ontsnappen Woolywoot

Ik plaats (om een stok achter de deur te hebben) al mijn prutsels in Illustrator hier. Ik WIL elke dag 1 illustratie-collage maken, wat ik maak van gevonden én zelf gemaakte beelden en teksten die ik om mij heen zie en die mij die dag aanspraken en die in mij opkwamen. Wel probeer ik zoveel mogelijk teksten van mijzelf te gebruiken. Ik ben zó benieuwd hoe zich dat evolueert als ik dat écht dagelijks zal doen. Dit is dus mijn derde illustratie-collage gemaakt ooit.

Blogjes blijf ik sowieso maken, maar er zal dus iets meer activiteit op dit blog zijn nu ik dit idee heb opgevat. Het kan ook zomaar zijn dat het na een paar dagen alweer stopt. Ik ken mijzelf onderhand, een pra..(oh nee, dat was een songtekst he).

Stomme dingen doen die je zelf wél leuk vindt


Goldfish Woolywoot Quote explore

Ik heb ineens ontdekt dat ik blij word en plezier heb in ”iets” maken in Illustrator. Het maakt niet uit wat, een combinatie van tekenen, wat teksten en mijn foto’s. Het doet er niet toe. Het maakt me op de een of andere manier blij om er mee bezig te zijn. Het is puur experimenteren. Je moet ook stomme dingen durven doen, die je zelf wél leuk vindt.

En over die quote die erin staat..Ik geloof dat als je dat doet waar je echt met liefde en met zoveel zin mee bezig bent of wílt zijn, dat er uiteindelijk iets op je pad komt. Of het nu geld oplevert of niet. Al is het alleen al dat je erachter komt wat je blij maakt. Bezig zijn met een passie opent werelden. Maar je moet soms wel je passie ontdekken.

Ik heb het in het verleden al eens ontdekt toen ik veel met fotografie bezig was puur voor mijn plezier. Het maakt niet uit wát je doet, áls je het maar op jouw manier doet en de liefde voelt tijdens het doen. Op een dag zet het je op de lift, of op de roltrap..weet je wat ik bedoel? Stel het creëren wat je doet, op wat voor manier dan ook, is als lopen en ik geloof dat als je blijft lopen je op een gegeven moment op roltrappen naar hoger zult belanden en je steeds een stukje als vanzelf loopt en het je verder zal brengen naar een ander level. Het belangrijkste is vooral het blijven lopen. Je ook niet laten verleiden dingen te gaan doen die je eigenlijk niet wilt (zelfs al levert het geld op), die kunnen een vreselijke hindernis vormen. Maar zeg wel ja tegen dingen die je eigenlijk wél wilt maar niet durft.

Nee. Ik las het nog een paar keer over en het is een onduidelijk voorbeeld..maar ik geloof dat als je iets wilt, je stapje voor stapje ergens zult komen als je maar stug doorzet en je niet door teleurstellingen laat ontmoedigen. Dat als je doorzet je zult zien dat het je met de juiste mensen en mogelijkheden en omstandigheden zal omringen. Het lopen brengt je op plekken en omringt je met mensen waar je van te voren nooit bij stil had gestaan en nooit over na had gedacht. Je kunt het van te voren niet uitstippelen.

Het allermoeilijkste is vaak toch wel dat je moet beslissen in welke richting je je eerste stap moet zetten..daarom: dóe gewoon maar een stap! Een inimini-kleintje maar. En experimenteer en ontdek het dan. Elke eerste stap die je kiest, in welke richting dan ook is goed omdat je dan begonnen bent te experimenteren en uitproberen en het je onherroepelijk naar de volgende stap zal leiden. En hoe dan ook brengt het je naar mooie plekken, in jezelf en in de wereld om je heen.

Ja.
Ik probeer mijzelf ook maar steeds weer een duw te geven. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Vind maar eens je passie.

Door het bos gelopen alleen

IMG_9991web

Door het bos gelopen alleen. Met niemand hoeven praten en daarom zoveel kunnen zien. Het felgekleurde blaadje dat op mijn pad lag. Ik vond hem zo mooi, ik wilde hem graag hebben. Meenemen. Maar het enige wat ik kon doen was hem met mijn mobieltje vastleggen in de tijd. Bezit ervan nemen zou hem alleen maar lelijker en brozer maken. Hij zal verdorren, verbruinen, vergaan. Het is zijn lot om te worden gelaten. Nog even mooi te liggen zijn voor niemand en dan op te gaan in de brij.

IMG_9963web

Ik kreeg zin om een aquarel te maken van die blaadjes…en kijk wat een mooie compositie waar geen mensenhand aan te pas is gekomen:

IMG_9993web

Het is niet een kwestie van zoeken. Maar van kijken. Van tijd doorbrengen met jezelf. Zelfs een kwestie van een beetje vervelen en op de loop voor instant vermaak. Van vergeten wat je denkt wat belangrijk is. Jezelf met opzet laten verdwalen en de tijd expres vergeten om uiteindelijk heel veel verloren tijd terug te vinden. Tijd vertraagde in het bos, waar alles om mij heen zijn tijd nam en niets zijn best deed om mijn aandacht te trekken. Ik was zelf degene die bepaalde wat mijn aandacht kreeg en de rest bleef ook zonder aandacht zijn beste en mooiste zelf zijn.

Starend naar de lege plek

Als ik nu nóg harder
aan je denk
is het
net alsof
ik je tevoorschijn
kan denken
dacht ik net

alsof je dan zo
zal komen aangelopen
met je zo vertrouwde loopje
eerst je schaduw
dan mijn twijfel en verbazing
maar dan onmiskenbaar jij

dat je mij dan ineens óók ziet
en dan vrolijk zwaait naar mij

alsof er nooit een gat van tijd gegapen heeft
tussen nu en lang geleden
alsof je doodgewoon weer leeft

DSC01341web

Creatief communiceren met dochter

Nee, we zitten in de

  
  
Daarbij komt dat het

  
is

  
Dat sloeg nergens

  
Vanmiddag in de winkel met bijna 18 jarige dochter (nog maar een paar dagen!!) begonnen we ineens met elkaar te communiceren via merkjes en verpakkingsteksten. Hee “DOVE”! Bijvoorbeeld. En nu kunnen we niet meer stoppen met teksten zoeken om ons heen. Zoals bovenstaand appje aan dochter getuigt. Nu kunnen jullie ook meteen raden wat we zoal gaan eten straks haha 😉

Het voelt als verliezen van wat ik nog niet eens had

Ben afgewezen voor de baan waar ik voor op sollicitatiegesprek was. Het voelt: bwuhhhh en naar en steek en pijnlijk.

Het leek zo veelbelovend, het gesprek was zo leuk. De mensen leken ook zó leuk en de baas leek me de leukste baas ooit en het werk leek geknipt voor mij. Het leek alsof zij daar ook zo over dachten. Wat kan je je dan vergissen zeg, in wat je gevoel je zegt over het gesprek. Mijn gevoel blijkt een glasharde leugenaar. Zelfs al zag ik erg op tegen het fulltime werken (want het liefst heb ik een baan voor 24-32 uur) en zelfs al zag ik er tegenop om elke dag met een harde deadline te werken op héle rare tijden en dagen, toch voelt het als verliezen van wat ik nog niet eens had. Het had ook hele leuke kanten.

DSC04483web

Het voelde als dé kans om weer iets verder te komen in dat wat ik leuk vind. Ik heb niet zo héél lang meer en zo vaak word je tegenwoordig niet meer uitgenodigd en het zou zomaar kunnen dat ik een baantje moet aannemen ver onder mijn niveau en (erger nog) ver onder mijn interesse. Als ik al dat geluk mag hebben! Ben zo bang dat ik daar niet vrolijk van word, dat het een baantje wordt dat ”bij mij vloekt” en ik me innerlijk gruwelijk ga vervelen. Dat het me van binnen doodt en boos maakt en het me ergert.

Ik voel de tijd al wel een beetje knijpen. Lichamelijk, met hier en daar een beetje stress. Je kunt er ook niet zomaar met iedereen over praten. Het is een opgejaagdheid terwijl niemand op je jaagt. Ik vóel dat ik ergens moet passen maar ik vind mijn bestemming maar niet. Het is niet eens dat ik móet werken dat ik wil werken (al is dat wel zo als ik rond wil komen straks) maar ik wil ook écht best graag een baan en iets voor anderen kunnen betekenen. Er is iets en ik weet niet waar. Dát gevoel.

Ik ben best jaloers op mensen die precies weten wat ze willen. Ik heb het nooit geweten en zal het ook vast nooit weten ook. Er is nooit een vacature voor wat ik wil omdat het iets ongrijpbaars is. Als je zoiets als ”juf” wil worden, of ”architect” of ”ambulancechauffeur”. Ik heb altijd al gevonden dat je dan geluk hebt. Ik kan er echt jaloers op zijn. Ik ken het niet. Ik wil ”iets” met schrijven, beeld en andere vage dingen. En komt nog bij dat ik me er niet zomaar bij neer zal leggen dat de droombaan niet bestaat en dat ik geloof dat je hem ook zult vinden zelfs al weet je niet eens precies wat je zoekt en waar je zoeken moet. Als je maar dát blijft doen wat je graag doet.

Ik ben ook wel een beetje teleurgesteld in mijzelf. Ik had gedacht dat ik door alle vrijheid die ik had en heb, wel iets zou opbouwen, iets voor mijzelf. Maar dit vrij zijn voelt helemaal niet als vrijheid. Het voelt als achterna gezeten worden door de tijdswolf en ik me niet veilig genoeg voel om eens rustig te gaan zitten voor iets op lange termijn. Ik kan mijn hoofd er niet toe zetten. Ik heb het constante gevoel alsof ik in tijdsnood zit en ik moet jakkeren en vluchten maar ik kan niet vinden waarnaartoe.

Ik heb een zekerheid nodig, een constante, in wiens schaduw en veilige buffer ik in alle rust kan zoeken en niet persé iets hoef te vinden. Misschien wil ik helemaal niet eens iets voor mijzelf beginnen en laaf ik me liever in een vast baantje met een veilig vast inkomen, liever maar saai met uitspattingen in mijn vrije tijd. Want dat is wat ik nu ook mis, het onafhankelijk zijn van wie dan ook en mijn eigen geld verdienen. Ik mis het zo. Niet te hoeven piekeren, niet te hoeven verantwoorden, het nuttig bezig kunnen zijn. Gelukkig vind ik dat ook wel in mijn vrijwilligerswerk, maar jammer genoeg kan ik daar mijn boterham niet mee beleggen. Al verrijkt het wél mijn ziel. Wat heb ik veel gewonnen na mijn baan te hebben verloren. Zo jammer dat ik dat op het moment van het faillissement nog niet wist. Ik had me helemaal geen zorgen hoeven maken, maar oh wat heb ik dat gedaan.

Ik zal weer verder moeten zoeken. Mijn zusje zegt troostend dat de afwijzing vast wel ergens goed voor is geweest ”je weet nooit wat op je pad komt”…

En ik wil daar in geloven en ik geloof dat ik daar ook wel in geloof. Tot nu toe is dat altijd zo geweest. Er komt altijd weer iets op je pad. Misschien ook wel een andere pad en die maken samen kindjes, zodat je straks héél veel padjes hebt om uit te kiezen!

Nazomermiddag

IMG_4663web

En als de lome avond leunt
op de goudglanzende schouders
van de namiddag
die nog rozig en warm
haar wapperwas bewaait
en met zachte hand gladstrijkend
de plooien uit de blousen
nog snel nu het nog kan
nu de warmte nog hangt
tussen de gouden zonnebloemen
en de zwaar bezwangerde kastanje
nu het nog kan
voor de nacht haar overvalt
en zij uiteindlijk naakt en moegestreden
willoos maar precies zoals zij wil
in Morpheus armen wordt gedragen
naar de ochtend die haar
opnieuw laat worden
wie zij elke dag opnieuw zal zijn
zoals haar is er geen een
ze is tussen de ochtend
en de avond
en ze is van iedereen

DSC04298web

Ik zie de foto die nooit gemaakt is zo voor me

DSC06159web

Regelmatig ga ik met mijn ogen op bezoek in mijn verleden. Mappen vol met foto’s op de harde schijven hier in huis. Veel mensen zeggen dat ze zoveel foto’s hebben en er eigenlijk nooit meer wat mee doen. Ik wel, ik kijk er nog regelmatig naar en kan heerlijk in mijn verleden verdwalen. Door de hoeveelheid zie ik ook wel eens dingen terug waarbij ik denk: ojaaa…goh…wat leuk dat ik daar nog een foto van heb. Vooral van momenten zonder betekenis. Ik vind het alleen al zo leuk om te zien hoe mijn interieur er toen uit zag en dat ik ooit bekers en borden had waarvan ik me het bestaan niet meer kan herinneren. Of het shirtje dat mijn dochter draagt op onderstaande foto.

DSC06102web

Ik moet het tientallen keren hebben gewassen en in de zon hebben gehangen, maar ik herinner het mij niet meer. Wat ik me wél herinner is het gevoel dat ik had bij de foto. Niet eens de zorgen die ik toen wel én (nog) niet had, maar het gevoel dat ónder dagelijkse zorgen ligt. Zorgen gaan en komen, maar er is ook een bestaan van zijn dat blijft.

Misschien is wat je voelt de som van alles wat je tot dan toe hebt meegemaakt en wat jou maakt tot hoe je op dat moment in het leven staat.

Dat ik zie dat het toen niet altijd feest was, maar dat het ook heel vaak gewoon was, niet altijd verjaardag en niet altijd kerst. Zoals dat lijkt in de fotoalbums die mijn ouders vroeger van mij bijhielden. In mijn eigen jeugd was het altijd kerst en altijd lag er een dikke pak met sneeuw in de winter en altijd stond het huis zo leuk in de vallende sneeuw. En er lag altijd ijs en ik stond toen heel vaak op de schaatsen. We waren ook bijna altijd op het strand in de zomer, op het dansen onder de sproeier in de achtertuin na. Dat is niet waar, maar mijn vader en moeder namen alleen foto’s als het leuk was en fijn of mooi of bijzonder.

DSC07592web

Terwijl één van mijn mooiste (en gewoonste) herinneringen niet op een foto staat maar in mijn geheugen is gegrift.

Ik zie de foto die daarvan nooit gemaakt is zo voor me: Ik lig in bed, de groene gordijnen laten het licht van de ondergaande zon diffuus door zodat mijn kamertje groen oplicht. Buiten in de gedempte grote-mensen-avondwereld hoor ik het regelmatige geschuur van de handgrasmaaimachine van mijn vader. En met de lucht van versgemaaid gras dat via het open raam rechtstreeks mijn neusgaten binnendwarrelt val ik met dit moment in slaap, het moment dat zo gewoon leek maar nooit meer is verdwenen en met geen foto is gevangen.

DSC09506web

Ik heb voor mijn kinderen (en mijzelf) mijn best gedaan foto’s te maken van gewone momenten al zijn de mooiste momenten met geen camera te vangen, ook niet met de mooiste woorden. De mooiste momenten zitten in ons hoofd. Ik denk zelfs dat de momenten van geluk de meest saaie foto’s opleveren.

Ik kan geen geluk vangen met een camera en licht. Maar.. ze doen me wel dénken aan dat geluk.

DSC05629web