Ik zie de foto die nooit gemaakt is zo voor me

DSC06159web

Regelmatig ga ik met mijn ogen op bezoek in mijn verleden. Mappen vol met foto’s op de harde schijven hier in huis. Veel mensen zeggen dat ze zoveel foto’s hebben en er eigenlijk nooit meer wat mee doen. Ik wel, ik kijk er nog regelmatig naar en kan heerlijk in mijn verleden verdwalen. Door de hoeveelheid zie ik ook wel eens dingen terug waarbij ik denk: ojaaa…goh…wat leuk dat ik daar nog een foto van heb. Vooral van momenten zonder betekenis. Ik vind het alleen al zo leuk om te zien hoe mijn interieur er toen uit zag en dat ik ooit bekers en borden had waarvan ik me het bestaan niet meer kan herinneren. Of het shirtje dat mijn dochter draagt op onderstaande foto.

DSC06102web

Ik moet het tientallen keren hebben gewassen en in de zon hebben gehangen, maar ik herinner het mij niet meer. Wat ik me wél herinner is het gevoel dat ik had bij de foto. Niet eens de zorgen die ik toen wel én (nog) niet had, maar het gevoel dat ónder dagelijkse zorgen ligt. Zorgen gaan en komen, maar er is ook een bestaan van zijn dat blijft.

Misschien is wat je voelt de som van alles wat je tot dan toe hebt meegemaakt en wat jou maakt tot hoe je op dat moment in het leven staat.

Dat ik zie dat het toen niet altijd feest was, maar dat het ook heel vaak gewoon was, niet altijd verjaardag en niet altijd kerst. Zoals dat lijkt in de fotoalbums die mijn ouders vroeger van mij bijhielden. In mijn eigen jeugd was het altijd kerst en altijd lag er een dikke pak met sneeuw in de winter en altijd stond het huis zo leuk in de vallende sneeuw. En er lag altijd ijs en ik stond toen heel vaak op de schaatsen. We waren ook bijna altijd op het strand in de zomer, op het dansen onder de sproeier in de achtertuin na. Dat is niet waar, maar mijn vader en moeder namen alleen foto’s als het leuk was en fijn of mooi of bijzonder.

DSC07592web

Terwijl één van mijn mooiste (en gewoonste) herinneringen niet op een foto staat maar in mijn geheugen is gegrift.

Ik zie de foto die daarvan nooit gemaakt is zo voor me: Ik lig in bed, de groene gordijnen laten het licht van de ondergaande zon diffuus door zodat mijn kamertje groen oplicht. Buiten in de gedempte grote-mensen-avondwereld hoor ik het regelmatige geschuur van de handgrasmaaimachine van mijn vader. En met de lucht van versgemaaid gras dat via het open raam rechtstreeks mijn neusgaten binnendwarrelt val ik met dit moment in slaap, het moment dat zo gewoon leek maar nooit meer is verdwenen en met geen foto is gevangen.

DSC09506web

Ik heb voor mijn kinderen (en mijzelf) mijn best gedaan foto’s te maken van gewone momenten al zijn de mooiste momenten met geen camera te vangen, ook niet met de mooiste woorden. De mooiste momenten zitten in ons hoofd. Ik denk zelfs dat de momenten van geluk de meest saaie foto’s opleveren.

Ik kan geen geluk vangen met een camera en licht. Maar.. ze doen me wel dénken aan dat geluk.

DSC05629web

Advertenties

18 thoughts on “Ik zie de foto die nooit gemaakt is zo voor me”

  1. Wat een mooi blogbericht. Wauw!
    Je beschrijft perfect wat ik denk…
    Op vele kinderfoto’s lijkt het plaatje te kloppen.
    Een foto van een bijzonder moment!
    Zelf probeer ik nu ook veel foto’s te nemen van het alledaagse, het leven zoals-het-is. Hmmm :-).
    Echt een leuk blogbericht!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s