Kom even mee het bos in bij zonsondergang

DSC05380web

DSC05267web

DSC05341web

DSC05344web

DSC05364web

Gewoon ”even” fietsen of wandelen zit er niet in deze dagen. Achter elke hoek en aan het eind van elk laantje valt zóveel te genieten qua kleurenpracht. En dan vooral als de zon bezig is onder te gaan, zo rond 5 uur. Ik hoor overal licht en onbezorgd vogelgekwetter als ik even stil sta en al weken hoor ik het getikketak van vallende eikels, kastanjes en takjes. Vooral als het donker is en stil op straat is dat zo mooi om te horen in de lanen met grote bomen langs de verlaten weg. Het voelt als middenin de herfst staan en het met alle zintuigen beleven. Het knisperen van de bladeren die ik expres niet uit de weg ga, maar er dwars doorheen loop, de noten die de bomen in alle toonaarden laten vallen (de ene valt als een iel knalletje, het andere als een doffe plof en dat allemaal door elkaar als er een windvlaag door de kruinen waait), de frisse lucht die naar bloeiend bos ruikt en die zo helend voelt na uren binnenlucht. En natuurlijk valt alles in het niet om bij goud zonlicht buiten te zijn in het bos, maar het donker bevalt me ook goed als ik wandel, die als een soort deken om mij heen slaat en alles ineens zo intiem maakt en mij in alle anonimiteit buiten mezelf laat zijn. Ik voel mij zo vrij en niet gezien en toch beschermd tussen mensen. Ik hou ervan mijn gedachten te laten waaien buiten en daarom laat ik mijzelf uit, zoals ik mensen naar buiten zie haasten om snel hun hond nog even uit te laten voor ze gaan slapen. Ik voel me na ruim 3 weken elke dag een uur wandelen al een heel ander mens. Alsof ik meer klop. En dat klopt. Alles bezinkt beter en er is elke dag de rust omdat ik een uur heb waarin ik niks anders kan, hoef en moet dan de ene voet voor de andere zetten en dicht bij mijzelf zijn en verder niets.

Advertenties

Door verschieten is er voor alles een tijd

DSC05145web

DSC05155

DSC05041web

DSC05163web

DSC05138web

DSC05185web

DSC05070web

DSC05109web

Elke avond wandel ik een uur door de stille straten en zuig mijn longen vol met frisse buitenlucht. Dat komt ongeveer neer op 5 kilometer langs verlichte huizen met mensen op banken en stoelen achter schermen en buizen . Er valt zoveel te zien als de lichten in de huizen aan gaan.

Het is zó lekker om dat uurtje te pakken, mijn gedachten te laten waaien en aan niets te hoeven denken. Onbereikbaar te zijn. Even een ommetje lopen om álles in mijn leven. Het is mijn uur van complete vrijheid. En daar was ik het niet eens voor begonnen, dat wandelen. Ik was het begonnen voor mijn gezondheid. Lopen, stevig wandelen en dan liefst langer dan 30 minuten per dag is zó goed voor je lichaam en geest. Ik merk het aan alles. En het fijne is, ik doe mijn schoenen aan en gá. En dan zie ik wel waar mijn voeten mij brengen. Een plan heb ik nooit.

Ik vond vandaag een mooi gedicht over dat gevoel dat ik dan krijg:

Vertrokken

Ik weet niet meer wie achter is gebleven
sinds ik mijzelf de poorten opende.
Het is mij voortaan om het even,
mij lokt alleen het vreemde leven
loopende, loopende..

Ik voel mij weer gelukkig worden
loopende, loopende…

Adriaan Roland Horst, De ontkomen zwerver

Nu loop ik niet de wijde wereld in zoals een zwerver. Maar lopende zonder doel en wel zien waar je terecht komt, een soort mini-avontuurtje, geeft een ultiem gevoel van vrijheid. Wonderlijk dat je alleen maar met de ene voet voor de andere te zetten, jezelf kan brengen waar je maar wilt!

Zondag wandelde ik ’s middags een stuk door het bos. En de kleuren die je dan ziet! Trouwens, ik zag eigenlijk de mooiste kleurencombinaties in de gewone woonwijken, bij de mensen in de tuin. Als je eenmaal daarop let, hoe fantastisch de natuur met kleuren speelt, dan wil je dat eigenlijk liefst grijpen, vasthouden, bewaren. Maar dat hoeft niet. Als je goed kijkt, is het er altijd. En het mooie is, is dat het steeds in beweging is. En dat is eigenlijk zo met bijna alles. Het verschieten van tijd, van kleur, van alles, als dat er niet was zou je veel moeten missen. Door verschieten is er voor alles een tijd.