Een aardse zucht die afkoelt

woolywoot mist bomen fotografie

Mist: Een aardse zucht die afkoelt
waterdruppeltjes vallen als kleine natte zoentjes op mijn wang
Alles buiten voelt zo ruim en vrij
is het daarom dat ik het zo graag in beelden vang?

Advertenties

Wil je me dat influisteren, als ik het zelf niet zie?

Kan iemand mij voorzichtig zachtjes
lieflijk influisteren als het seizoen van de hoop
weer aarzelend gloort, zoals je de lente
ruikt ontluiken en je de vederlichte hoop weer voelt
door de eerste maartse merelmelodie?
Wil je me dat influisteren
als ik het zelf niet zie?

Woolywoot-zoals-je-de-lente

Omdat ik weet dat je het zo missen kunt..

DSC06325web

Ik dacht vanmorgen ”even” bij mist naar de ”buitenlanden” te gaan fietsen en hier en daar wat mooie mistfoto’s te gaan maken binnen een uurtje. Dus een ontbijt en koffie zou ik wat later nemen. 4 uur later was ik terug thuis…

Het is voor mijn gezin maar goed dat het niet altijd herfstig en mistig is buiten en ook wel eens saai zodat ik niet naar buiten ”moet” van mijn gevoel. Anders ben ik nooit meer thuis vóór het eten! Ik bedenk me al fietsend of lopend ook best vaak dat ik gewoon dóór zou willen lopen de halve wereld over met 1 rugzakje. Gewoon maar zien wat er komt op je pad. Ik geloof en merk dat er ook zó veel goede mensen zijn die je onderweg vanzelf tegenkomt. Als je maar blijft gáán. Het op pad zijn voelt als de ultieme vrijheid, nog vrijer dan op vakantie in het duurste oord. Omdat het overal kan, dit gevoel. En er niet voor betaald hoeft te worden en het een paar stappen van je huis ligt. Het ligt er ook als je binnen loopt te stressen. En je hoeft er niet uren op internet naar te zoeken. En terwijl zowat iedereen binnen zat viel het blaadje. Vielen duizenden blaadjes. En niemand zag het. En wat een toeval dat ik dan nét dat ene blaadje zag vallen dat er al maandenlang hing!

Ik heb nu zo ontzettend veel mooie foto’s gemaakt vandaag en zoveel nieuwe leuke plekjes ontdekt. Ook een mooi plekje bij een kasteeltje waar je een heel erg mooi bospaadje hebt lopen wat absoluut niet eng is met aan het einde een mooie boomstronk naast een weiland met koeien. Ik heb dat meteen als mijn toekomstige stilteplekje (met koffie in een thermosbeker) gebombardeerd.

Ook was ik voor het eerst sinds tijden mijn mobiel vergeten, dus ik moest het zonder Runkeeper doen (die ik altijd gebruik met wandelen en fietsen om mijn route en de kilometers die ik maak terug te kunnen zien ). Best ook wel lekker helemaal los van alles op pad. Terug thuis lees ik dat Anne in het ziekenhuis ligt. Die leuke mevrouwvriendin waar ik elke vrijdag op bezoek ga als vrijwilligster. Ik hoop zo dat ze beter wordt…ik kan haar eigenlijk nog niet missen. Ik moet altijd zo aan haar denken als ik mooie plekjes zie. Ik weet dat ze precies dat zo mooi vind als ik. En vogeltjes…zij is ook zo gek op vogeltjes. En die hoor ik nu zo veel. Door haar zie ik de wereld een beetje anders, een beetje nóg mooier. Omdat ik haar ogen zie glinsteren als ik mooie dingen zie. En zij die mooie dingen alleen nog maar door de foto’s die ik maak kan zien. Lopen en fietsen ging al zo slecht. En dan geniet ik zo dat ik nog wél kan lopen door onbegaanbare spannende bospaadjes, omdat ik weet dat je het zo missen kunt.

DSC06573web

 

Kom even mee het bos in bij zonsondergang

DSC05380web

DSC05267web

DSC05341web

DSC05344web

DSC05364web

Gewoon ”even” fietsen of wandelen zit er niet in deze dagen. Achter elke hoek en aan het eind van elk laantje valt zóveel te genieten qua kleurenpracht. En dan vooral als de zon bezig is onder te gaan, zo rond 5 uur. Ik hoor overal licht en onbezorgd vogelgekwetter als ik even stil sta en al weken hoor ik het getikketak van vallende eikels, kastanjes en takjes. Vooral als het donker is en stil op straat is dat zo mooi om te horen in de lanen met grote bomen langs de verlaten weg. Het voelt als middenin de herfst staan en het met alle zintuigen beleven. Het knisperen van de bladeren die ik expres niet uit de weg ga, maar er dwars doorheen loop, de noten die de bomen in alle toonaarden laten vallen (de ene valt als een iel knalletje, het andere als een doffe plof en dat allemaal door elkaar als er een windvlaag door de kruinen waait), de frisse lucht die naar bloeiend bos ruikt en die zo helend voelt na uren binnenlucht. En natuurlijk valt alles in het niet om bij goud zonlicht buiten te zijn in het bos, maar het donker bevalt me ook goed als ik wandel, die als een soort deken om mij heen slaat en alles ineens zo intiem maakt en mij in alle anonimiteit buiten mezelf laat zijn. Ik voel mij zo vrij en niet gezien en toch beschermd tussen mensen. Ik hou ervan mijn gedachten te laten waaien buiten en daarom laat ik mijzelf uit, zoals ik mensen naar buiten zie haasten om snel hun hond nog even uit te laten voor ze gaan slapen. Ik voel me na ruim 3 weken elke dag een uur wandelen al een heel ander mens. Alsof ik meer klop. En dat klopt. Alles bezinkt beter en er is elke dag de rust omdat ik een uur heb waarin ik niks anders kan, hoef en moet dan de ene voet voor de andere zetten en dicht bij mijzelf zijn en verder niets.

Door verschieten is er voor alles een tijd

DSC05145web

DSC05155

DSC05041web

DSC05163web

DSC05138web

DSC05185web

DSC05070web

DSC05109web

Elke avond wandel ik een uur door de stille straten en zuig mijn longen vol met frisse buitenlucht. Dat komt ongeveer neer op 5 kilometer langs verlichte huizen met mensen op banken en stoelen achter schermen en buizen . Er valt zoveel te zien als de lichten in de huizen aan gaan.

Het is zó lekker om dat uurtje te pakken, mijn gedachten te laten waaien en aan niets te hoeven denken. Onbereikbaar te zijn. Even een ommetje lopen om álles in mijn leven. Het is mijn uur van complete vrijheid. En daar was ik het niet eens voor begonnen, dat wandelen. Ik was het begonnen voor mijn gezondheid. Lopen, stevig wandelen en dan liefst langer dan 30 minuten per dag is zó goed voor je lichaam en geest. Ik merk het aan alles. En het fijne is, ik doe mijn schoenen aan en gá. En dan zie ik wel waar mijn voeten mij brengen. Een plan heb ik nooit.

Ik vond vandaag een mooi gedicht over dat gevoel dat ik dan krijg:

Vertrokken

Ik weet niet meer wie achter is gebleven
sinds ik mijzelf de poorten opende.
Het is mij voortaan om het even,
mij lokt alleen het vreemde leven
loopende, loopende..

Ik voel mij weer gelukkig worden
loopende, loopende…

Adriaan Roland Horst, De ontkomen zwerver

Nu loop ik niet de wijde wereld in zoals een zwerver. Maar lopende zonder doel en wel zien waar je terecht komt, een soort mini-avontuurtje, geeft een ultiem gevoel van vrijheid. Wonderlijk dat je alleen maar met de ene voet voor de andere te zetten, jezelf kan brengen waar je maar wilt!

Zondag wandelde ik ’s middags een stuk door het bos. En de kleuren die je dan ziet! Trouwens, ik zag eigenlijk de mooiste kleurencombinaties in de gewone woonwijken, bij de mensen in de tuin. Als je eenmaal daarop let, hoe fantastisch de natuur met kleuren speelt, dan wil je dat eigenlijk liefst grijpen, vasthouden, bewaren. Maar dat hoeft niet. Als je goed kijkt, is het er altijd. En het mooie is, is dat het steeds in beweging is. En dat is eigenlijk zo met bijna alles. Het verschieten van tijd, van kleur, van alles, als dat er niet was zou je veel moeten missen. Door verschieten is er voor alles een tijd.

Door het bos gelopen alleen

IMG_9991web

Door het bos gelopen alleen. Met niemand hoeven praten en daarom zoveel kunnen zien. Het felgekleurde blaadje dat op mijn pad lag. Ik vond hem zo mooi, ik wilde hem graag hebben. Meenemen. Maar het enige wat ik kon doen was hem met mijn mobieltje vastleggen in de tijd. Bezit ervan nemen zou hem alleen maar lelijker en brozer maken. Hij zal verdorren, verbruinen, vergaan. Het is zijn lot om te worden gelaten. Nog even mooi te liggen zijn voor niemand en dan op te gaan in de brij.

IMG_9963web

Ik kreeg zin om een aquarel te maken van die blaadjes…en kijk wat een mooie compositie waar geen mensenhand aan te pas is gekomen:

IMG_9993web

Het is niet een kwestie van zoeken. Maar van kijken. Van tijd doorbrengen met jezelf. Zelfs een kwestie van een beetje vervelen en op de loop voor instant vermaak. Van vergeten wat je denkt wat belangrijk is. Jezelf met opzet laten verdwalen en de tijd expres vergeten om uiteindelijk heel veel verloren tijd terug te vinden. Tijd vertraagde in het bos, waar alles om mij heen zijn tijd nam en niets zijn best deed om mijn aandacht te trekken. Ik was zelf degene die bepaalde wat mijn aandacht kreeg en de rest bleef ook zonder aandacht zijn beste en mooiste zelf zijn.

Starend naar de lege plek

Als ik nu nóg harder
aan je denk
is het
net alsof
ik je tevoorschijn
kan denken
dacht ik net

alsof je dan zo
zal komen aangelopen
met je zo vertrouwde loopje
eerst je schaduw
dan mijn twijfel en verbazing
maar dan onmiskenbaar jij

dat je mij dan ineens óók ziet
en dan vrolijk zwaait naar mij

alsof er nooit een gat van tijd gegapen heeft
tussen nu en lang geleden
alsof je doodgewoon weer leeft

DSC01341web

Ik zie de foto die nooit gemaakt is zo voor me

DSC06159web

Regelmatig ga ik met mijn ogen op bezoek in mijn verleden. Mappen vol met foto’s op de harde schijven hier in huis. Veel mensen zeggen dat ze zoveel foto’s hebben en er eigenlijk nooit meer wat mee doen. Ik wel, ik kijk er nog regelmatig naar en kan heerlijk in mijn verleden verdwalen. Door de hoeveelheid zie ik ook wel eens dingen terug waarbij ik denk: ojaaa…goh…wat leuk dat ik daar nog een foto van heb. Vooral van momenten zonder betekenis. Ik vind het alleen al zo leuk om te zien hoe mijn interieur er toen uit zag en dat ik ooit bekers en borden had waarvan ik me het bestaan niet meer kan herinneren. Of het shirtje dat mijn dochter draagt op onderstaande foto.

DSC06102web

Ik moet het tientallen keren hebben gewassen en in de zon hebben gehangen, maar ik herinner het mij niet meer. Wat ik me wél herinner is het gevoel dat ik had bij de foto. Niet eens de zorgen die ik toen wel én (nog) niet had, maar het gevoel dat ónder dagelijkse zorgen ligt. Zorgen gaan en komen, maar er is ook een bestaan van zijn dat blijft.

Misschien is wat je voelt de som van alles wat je tot dan toe hebt meegemaakt en wat jou maakt tot hoe je op dat moment in het leven staat.

Dat ik zie dat het toen niet altijd feest was, maar dat het ook heel vaak gewoon was, niet altijd verjaardag en niet altijd kerst. Zoals dat lijkt in de fotoalbums die mijn ouders vroeger van mij bijhielden. In mijn eigen jeugd was het altijd kerst en altijd lag er een dikke pak met sneeuw in de winter en altijd stond het huis zo leuk in de vallende sneeuw. En er lag altijd ijs en ik stond toen heel vaak op de schaatsen. We waren ook bijna altijd op het strand in de zomer, op het dansen onder de sproeier in de achtertuin na. Dat is niet waar, maar mijn vader en moeder namen alleen foto’s als het leuk was en fijn of mooi of bijzonder.

DSC07592web

Terwijl één van mijn mooiste (en gewoonste) herinneringen niet op een foto staat maar in mijn geheugen is gegrift.

Ik zie de foto die daarvan nooit gemaakt is zo voor me: Ik lig in bed, de groene gordijnen laten het licht van de ondergaande zon diffuus door zodat mijn kamertje groen oplicht. Buiten in de gedempte grote-mensen-avondwereld hoor ik het regelmatige geschuur van de handgrasmaaimachine van mijn vader. En met de lucht van versgemaaid gras dat via het open raam rechtstreeks mijn neusgaten binnendwarrelt val ik met dit moment in slaap, het moment dat zo gewoon leek maar nooit meer is verdwenen en met geen foto is gevangen.

DSC09506web

Ik heb voor mijn kinderen (en mijzelf) mijn best gedaan foto’s te maken van gewone momenten al zijn de mooiste momenten met geen camera te vangen, ook niet met de mooiste woorden. De mooiste momenten zitten in ons hoofd. Ik denk zelfs dat de momenten van geluk de meest saaie foto’s opleveren.

Ik kan geen geluk vangen met een camera en licht. Maar.. ze doen me wel dénken aan dat geluk.

DSC05629web

Ik probeer het ’s avonds wel eens van je af te kijken

DSC07271web

Alles sprankelt zo aan jou
ik zou ook wel een beetje
met je sprankel besprenkeld willen worden
ik probeer het ’s avonds wel eens van je af te kijken
opdat ik net als jij zo sprankelen zou