Het probleem van de vluchteling en hoe het meisje onder de douche een mogelijke oplossing bedacht

onder-de-douche-woolywoot-w

Ik had vanmorgen ineens een idee onder de douche. Een geweldig en simpel idee vond ik zelf. Het heeft met het AZC hier in de buurt te maken, met de vluchtelingen en met mij en de mensen in het dorp. Met de toekomst. Iets belangrijks!

Ik merk dat de sfeer steeds grimmiger wordt in Nederland. De houding ten opzichte van, en de mening over vluchtelingen wordt met de dag onaardiger lijkt het wel. En ik merk dat ik zelf ook steeds onaardiger over de AZC bewoners ga denken. Dat wil ik niet, maar het gebeurt. Dat is gewoon eng te noemen.

Dat komt door het nieuws (de woorden gelukszoekers, criminelen, profiteurs etc. vliegen me om de oren). Ik kan me dat laten aanpraten omdat ik ze niet persoonlijk ken. Ze hebben geen ”gezicht” voor me.

Ons dorp heeft ook een groot Asielzoekerscentrum. Ik zie de bewoners wel bij bosjes in het dorp rondlopen en fietsen maar daar blijft het dan ook bij. De meeste mannen kijken me boos aan als ik ze passeer ”dus” vind ik (degene die altijd lacht en ”hallo” zegt) ze nog onsympathiek ook. Want zoveel goeds hoor ik niet over ze. Zo simpel gaat dat. En ik ben niet de enige merk ik om me heen. Ik ben (als ik niet heel snel iets daaraan ga doen) een regelrechte racist aan het worden. Of nee..hun cultuur staat me niet aan. Want daar hoor ik ook allemaal benauwende dingen over. Maar.. ik kén ze niet eens!

Ik kán zo ook geen eerlijke mening vormen als er eentje in mijn strot wordt geduwd. En onder de douche bedacht ik me hoe ik dat mogelijk kan en wil veranderen. Want als ik wil dat er iets verandert en als ik wil dat ik wel een eigen mening hierover wil vormen, moet er wat gedaan worden. Alleen een bezoekje aan het AZC tijdens de open dag heeft niet veel geholpen, ik heb geen vluchteling ontmoet en alleen het gebouw leren kennen..ik wil de mensen leren kennen!

Wát als ik nou een ontmoetingsavond in het Kulturhus in het centrum van het dorp organiseer voor de AZC bewoners en de bewoners van mijn dorp? Wat als enkele AZC bewoners bereid zijn om hún verhaal kort en krachtig te vertellen? Ze zullen een gezicht krijgen en onze ogen worden misschien wel geopend, er zal een gelegenheid zijn om elkaar écht te ontmoeten en te leren kennen.

Alles wat ik nodig heb is een gratis zaal, enkele vluchtelingen die hun verhaal willen en durven doen, de kunstenares die samen met de kinderen van het AZC iets wil voorbereiden voor die avond, een tolk, een presentator die de avond aan elkaar wil praten, wat flyers, lokale media-aandacht (lijkt me géén probleem want het is een mega HOT item)…en koffie, thee en limonade (daar zullen toch wel potjes voor zijn bij de gemeente?). En natuurlijk zoveel mogelijk bewoners en omwonenden van het dorp en zoveel mogelijk asielzoekers. Zullen ze hiertoe bereid zijn? Willen we elkaar écht leren kennen en de moeite daarvoor doen? Een reikende hand van beide kanten? Zullen onze meningen veranderen? Zal de mijne veranderen?

Dit idee liet me ook na het douchen niet meer los. Meteen stuurde ik mijn verhaal naar een paar mensen die wel eens iets organiseren in dit dorp om te vragen of het idee wel écht een goed idee is en ook haalbaar is. Want zelf kan ik dit niet zo goed overzien. Ik organiseer eerlijk gezegd nóóit iets groots. Maar dit idee en de drang om dit pootjes te laten krijgen was wonderlijk genoeg groter dan mijn angst om dat wat er op mijn pad zou gaan komen.

Ik heb zelfs al een bekende (BN-er) plaatsgenoot bereid gevonden om mij te helpen en deze bood aan om iets te willen doen op de avond zelf. Dinsdag gaan we samen naar het Kulthurhus om het idee voor te leggen. Ik ben zó benieuwd of mijn idee -die zomaar uit een warmwaterdruppel plopte- geboren gaat worden!

Wat denken jullie? Zal het iets zijn? En hebben jullie nog ideeën die ik kan gebruiken? Ach..iets zeggen hoeft niet hoor, maar stel je hebt ideeën dan kan ik die mogelijk gebruiken. Of ga douchen en denk even met me mee. Mogelijk krijg je zelf een nog veel beter idee (haha).

PS Ik heb nog een mooi blog gevonden met persoonlijke verhalen van vluchtelingen. Deze quote alleen al deed mijn medemensliefde weer even stromen:

”De Syrische is een romanticus. ,,Ik wil zo graag naar de prachtige molens hier. Maar toen mijn man naar Parijs ging voor zijn studie, weigerde hij naar de Eiffeltoren te gaan zonder mij. Ik zal nu op mijn beurt wachten om samen met hem naar een molen te gaan.”

Advertenties

Het geluk dat maar 1 bladzijde weg is

oh het geluk van lezen en even te kunnen ontsnappen Woolywoot

Ik plaats (om een stok achter de deur te hebben) al mijn prutsels in Illustrator hier. Ik WIL elke dag 1 illustratie-collage maken, wat ik maak van gevonden én zelf gemaakte beelden en teksten die ik om mij heen zie en die mij die dag aanspraken en die in mij opkwamen. Wel probeer ik zoveel mogelijk teksten van mijzelf te gebruiken. Ik ben zó benieuwd hoe zich dat evolueert als ik dat écht dagelijks zal doen. Dit is dus mijn derde illustratie-collage gemaakt ooit.

Blogjes blijf ik sowieso maken, maar er zal dus iets meer activiteit op dit blog zijn nu ik dit idee heb opgevat. Het kan ook zomaar zijn dat het na een paar dagen alweer stopt. Ik ken mijzelf onderhand, een pra..(oh nee, dat was een songtekst he).

Stomme dingen doen die je zelf wél leuk vindt


Goldfish Woolywoot Quote explore

Ik heb ineens ontdekt dat ik blij word en plezier heb in ”iets” maken in Illustrator. Het maakt niet uit wat, een combinatie van tekenen, wat teksten en mijn foto’s. Het doet er niet toe. Het maakt me op de een of andere manier blij om er mee bezig te zijn. Het is puur experimenteren. Je moet ook stomme dingen durven doen, die je zelf wél leuk vindt.

En over die quote die erin staat..Ik geloof dat als je dat doet waar je echt met liefde en met zoveel zin mee bezig bent of wílt zijn, dat er uiteindelijk iets op je pad komt. Of het nu geld oplevert of niet. Al is het alleen al dat je erachter komt wat je blij maakt. Bezig zijn met een passie opent werelden. Maar je moet soms wel je passie ontdekken.

Ik heb het in het verleden al eens ontdekt toen ik veel met fotografie bezig was puur voor mijn plezier. Het maakt niet uit wát je doet, áls je het maar op jouw manier doet en de liefde voelt tijdens het doen. Op een dag zet het je op de lift, of op de roltrap..weet je wat ik bedoel? Stel het creëren wat je doet, op wat voor manier dan ook, is als lopen en ik geloof dat als je blijft lopen je op een gegeven moment op roltrappen naar hoger zult belanden en je steeds een stukje als vanzelf loopt en het je verder zal brengen naar een ander level. Het belangrijkste is vooral het blijven lopen. Je ook niet laten verleiden dingen te gaan doen die je eigenlijk niet wilt (zelfs al levert het geld op), die kunnen een vreselijke hindernis vormen. Maar zeg wel ja tegen dingen die je eigenlijk wél wilt maar niet durft.

Nee. Ik las het nog een paar keer over en het is een onduidelijk voorbeeld..maar ik geloof dat als je iets wilt, je stapje voor stapje ergens zult komen als je maar stug doorzet en je niet door teleurstellingen laat ontmoedigen. Dat als je doorzet je zult zien dat het je met de juiste mensen en mogelijkheden en omstandigheden zal omringen. Het lopen brengt je op plekken en omringt je met mensen waar je van te voren nooit bij stil had gestaan en nooit over na had gedacht. Je kunt het van te voren niet uitstippelen.

Het allermoeilijkste is vaak toch wel dat je moet beslissen in welke richting je je eerste stap moet zetten..daarom: dóe gewoon maar een stap! Een inimini-kleintje maar. En experimenteer en ontdek het dan. Elke eerste stap die je kiest, in welke richting dan ook is goed omdat je dan begonnen bent te experimenteren en uitproberen en het je onherroepelijk naar de volgende stap zal leiden. En hoe dan ook brengt het je naar mooie plekken, in jezelf en in de wereld om je heen.

Ja.
Ik probeer mijzelf ook maar steeds weer een duw te geven. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Vind maar eens je passie.