Het probleem van de vluchteling en hoe het meisje onder de douche een mogelijke oplossing bedacht

onder-de-douche-woolywoot-w

Ik had vanmorgen ineens een idee onder de douche. Een geweldig en simpel idee vond ik zelf. Het heeft met het AZC hier in de buurt te maken, met de vluchtelingen en met mij en de mensen in het dorp. Met de toekomst. Iets belangrijks!

Ik merk dat de sfeer steeds grimmiger wordt in Nederland. De houding ten opzichte van, en de mening over vluchtelingen wordt met de dag onaardiger lijkt het wel. En ik merk dat ik zelf ook steeds onaardiger over de AZC bewoners ga denken. Dat wil ik niet, maar het gebeurt. Dat is gewoon eng te noemen.

Dat komt door het nieuws (de woorden gelukszoekers, criminelen, profiteurs etc. vliegen me om de oren). Ik kan me dat laten aanpraten omdat ik ze niet persoonlijk ken. Ze hebben geen ”gezicht” voor me.

Ons dorp heeft ook een groot Asielzoekerscentrum. Ik zie de bewoners wel bij bosjes in het dorp rondlopen en fietsen maar daar blijft het dan ook bij. De meeste mannen kijken me boos aan als ik ze passeer ”dus” vind ik (degene die altijd lacht en ”hallo” zegt) ze nog onsympathiek ook. Want zoveel goeds hoor ik niet over ze. Zo simpel gaat dat. En ik ben niet de enige merk ik om me heen. Ik ben (als ik niet heel snel iets daaraan ga doen) een regelrechte racist aan het worden. Of nee..hun cultuur staat me niet aan. Want daar hoor ik ook allemaal benauwende dingen over. Maar.. ik kén ze niet eens!

Ik kán zo ook geen eerlijke mening vormen als er eentje in mijn strot wordt geduwd. En onder de douche bedacht ik me hoe ik dat mogelijk kan en wil veranderen. Want als ik wil dat er iets verandert en als ik wil dat ik wel een eigen mening hierover wil vormen, moet er wat gedaan worden. Alleen een bezoekje aan het AZC tijdens de open dag heeft niet veel geholpen, ik heb geen vluchteling ontmoet en alleen het gebouw leren kennen..ik wil de mensen leren kennen!

Wát als ik nou een ontmoetingsavond in het Kulturhus in het centrum van het dorp organiseer voor de AZC bewoners en de bewoners van mijn dorp? Wat als enkele AZC bewoners bereid zijn om hún verhaal kort en krachtig te vertellen? Ze zullen een gezicht krijgen en onze ogen worden misschien wel geopend, er zal een gelegenheid zijn om elkaar écht te ontmoeten en te leren kennen.

Alles wat ik nodig heb is een gratis zaal, enkele vluchtelingen die hun verhaal willen en durven doen, de kunstenares die samen met de kinderen van het AZC iets wil voorbereiden voor die avond, een tolk, een presentator die de avond aan elkaar wil praten, wat flyers, lokale media-aandacht (lijkt me géén probleem want het is een mega HOT item)…en koffie, thee en limonade (daar zullen toch wel potjes voor zijn bij de gemeente?). En natuurlijk zoveel mogelijk bewoners en omwonenden van het dorp en zoveel mogelijk asielzoekers. Zullen ze hiertoe bereid zijn? Willen we elkaar écht leren kennen en de moeite daarvoor doen? Een reikende hand van beide kanten? Zullen onze meningen veranderen? Zal de mijne veranderen?

Dit idee liet me ook na het douchen niet meer los. Meteen stuurde ik mijn verhaal naar een paar mensen die wel eens iets organiseren in dit dorp om te vragen of het idee wel écht een goed idee is en ook haalbaar is. Want zelf kan ik dit niet zo goed overzien. Ik organiseer eerlijk gezegd nóóit iets groots. Maar dit idee en de drang om dit pootjes te laten krijgen was wonderlijk genoeg groter dan mijn angst om dat wat er op mijn pad zou gaan komen.

Ik heb zelfs al een bekende (BN-er) plaatsgenoot bereid gevonden om mij te helpen en deze bood aan om iets te willen doen op de avond zelf. Dinsdag gaan we samen naar het Kulthurhus om het idee voor te leggen. Ik ben zó benieuwd of mijn idee -die zomaar uit een warmwaterdruppel plopte- geboren gaat worden!

Wat denken jullie? Zal het iets zijn? En hebben jullie nog ideeën die ik kan gebruiken? Ach..iets zeggen hoeft niet hoor, maar stel je hebt ideeën dan kan ik die mogelijk gebruiken. Of ga douchen en denk even met me mee. Mogelijk krijg je zelf een nog veel beter idee (haha).

PS Ik heb nog een mooi blog gevonden met persoonlijke verhalen van vluchtelingen. Deze quote alleen al deed mijn medemensliefde weer even stromen:

”De Syrische is een romanticus. ,,Ik wil zo graag naar de prachtige molens hier. Maar toen mijn man naar Parijs ging voor zijn studie, weigerde hij naar de Eiffeltoren te gaan zonder mij. Ik zal nu op mijn beurt wachten om samen met hem naar een molen te gaan.”

Advertenties

Het geluk dat maar 1 bladzijde weg is

oh het geluk van lezen en even te kunnen ontsnappen Woolywoot

Ik plaats (om een stok achter de deur te hebben) al mijn prutsels in Illustrator hier. Ik WIL elke dag 1 illustratie-collage maken, wat ik maak van gevonden én zelf gemaakte beelden en teksten die ik om mij heen zie en die mij die dag aanspraken en die in mij opkwamen. Wel probeer ik zoveel mogelijk teksten van mijzelf te gebruiken. Ik ben zó benieuwd hoe zich dat evolueert als ik dat écht dagelijks zal doen. Dit is dus mijn derde illustratie-collage gemaakt ooit.

Blogjes blijf ik sowieso maken, maar er zal dus iets meer activiteit op dit blog zijn nu ik dit idee heb opgevat. Het kan ook zomaar zijn dat het na een paar dagen alweer stopt. Ik ken mijzelf onderhand, een pra..(oh nee, dat was een songtekst he).

Door het bos gelopen alleen

IMG_9991web

Door het bos gelopen alleen. Met niemand hoeven praten en daarom zoveel kunnen zien. Het felgekleurde blaadje dat op mijn pad lag. Ik vond hem zo mooi, ik wilde hem graag hebben. Meenemen. Maar het enige wat ik kon doen was hem met mijn mobieltje vastleggen in de tijd. Bezit ervan nemen zou hem alleen maar lelijker en brozer maken. Hij zal verdorren, verbruinen, vergaan. Het is zijn lot om te worden gelaten. Nog even mooi te liggen zijn voor niemand en dan op te gaan in de brij.

IMG_9963web

Ik kreeg zin om een aquarel te maken van die blaadjes…en kijk wat een mooie compositie waar geen mensenhand aan te pas is gekomen:

IMG_9993web

Het is niet een kwestie van zoeken. Maar van kijken. Van tijd doorbrengen met jezelf. Zelfs een kwestie van een beetje vervelen en op de loop voor instant vermaak. Van vergeten wat je denkt wat belangrijk is. Jezelf met opzet laten verdwalen en de tijd expres vergeten om uiteindelijk heel veel verloren tijd terug te vinden. Tijd vertraagde in het bos, waar alles om mij heen zijn tijd nam en niets zijn best deed om mijn aandacht te trekken. Ik was zelf degene die bepaalde wat mijn aandacht kreeg en de rest bleef ook zonder aandacht zijn beste en mooiste zelf zijn.

Snoep voor mijn hersens

Foto-boeken

Boeken zijn binnen! Voor mij altijd weer een feest. De bieb is voor mij een vriend die mij ”on demand” jarig kan laten voelen. Ik hoef alleen maar te vragen en een paar dagen later krijg ik een berichtje dat mijn boek/film/partituur klaar staat. Waarna ik als een hongerige wolf en kwijlende hond op mijn fiets een weg baan naar de bibliotheek, de hele zaak (oh heerlijke belofte van extra werelden) incasseer en thuis de gave mis van de dochter van Tita Tovenaar . ”EN ALLES STOND STIL”. Maar bij mij thuis staat alles nooit stil. Helaas. Ik moet gaatjes vinden. Gaten met tijd. Ik brei met opzet wat slordig mijn huishouden in elkaar. Lees verder Snoep voor mijn hersens

Koffie met boek

Woolywoot-inspiratie-haken

Ja! Jajaja! Wil ik ook! Denk ik dan als ik dit zie. Maar mijn gehaakte kleedjes worden telkens weer babymutsjes (omdat ze kromtrekken en ik (tot mijn grote frustratie) gewoon nog steeds niet haken kan..).

Zo’n leuk boekje: “Vintage thuis” van Dottie Angel. Gevonden in de bieb en dus ook gratis te bestellen via de online catalogus.

Woolywoot-inspiratie

Vindloze woorden

nm1lIk kwam het werk van Paul Faassen zomaar op een regenachtige (kut)dag tegen in de stadsbibliotheek waar ik mokkig heen was gefietst. Ik hou van fietsen (wel de slow motion variant -waar je niet al te moe van wordt- met regelmatig een picknick met lekkers. En dan met Runkeeper bijhouden waar ik ben geweest en hoe lang en hoe ver en dan geilen op mijzelf. Maar nóóit posten op Facebook, geen denken aan) en -oja, hier had ik het over: ik ben gék op bibliotheken. Ik fiets dus vaak naar een bibliotheek als ik de kans krijg. Ook best vaak niet als ik de kans krijg trouwens. Maar ik denk dat ik vaker naar de bibliotheek fiets dan de gemiddelde mens.

Lees verder Vindloze woorden