Een aardse zucht die afkoelt

woolywoot mist bomen fotografie

Mist: Een aardse zucht die afkoelt
waterdruppeltjes vallen als kleine natte zoentjes op mijn wang
Alles buiten voelt zo ruim en vrij
is het daarom dat ik het zo graag in beelden vang?

Advertenties

Omdat ik weet dat je het zo missen kunt..

DSC06325web

Ik dacht vanmorgen ”even” bij mist naar de ”buitenlanden” te gaan fietsen en hier en daar wat mooie mistfoto’s te gaan maken binnen een uurtje. Dus een ontbijt en koffie zou ik wat later nemen. 4 uur later was ik terug thuis…

Het is voor mijn gezin maar goed dat het niet altijd herfstig en mistig is buiten en ook wel eens saai zodat ik niet naar buiten ”moet” van mijn gevoel. Anders ben ik nooit meer thuis vóór het eten! Ik bedenk me al fietsend of lopend ook best vaak dat ik gewoon dóór zou willen lopen de halve wereld over met 1 rugzakje. Gewoon maar zien wat er komt op je pad. Ik geloof en merk dat er ook zó veel goede mensen zijn die je onderweg vanzelf tegenkomt. Als je maar blijft gáán. Het op pad zijn voelt als de ultieme vrijheid, nog vrijer dan op vakantie in het duurste oord. Omdat het overal kan, dit gevoel. En er niet voor betaald hoeft te worden en het een paar stappen van je huis ligt. Het ligt er ook als je binnen loopt te stressen. En je hoeft er niet uren op internet naar te zoeken. En terwijl zowat iedereen binnen zat viel het blaadje. Vielen duizenden blaadjes. En niemand zag het. En wat een toeval dat ik dan nét dat ene blaadje zag vallen dat er al maandenlang hing!

Ik heb nu zo ontzettend veel mooie foto’s gemaakt vandaag en zoveel nieuwe leuke plekjes ontdekt. Ook een mooi plekje bij een kasteeltje waar je een heel erg mooi bospaadje hebt lopen wat absoluut niet eng is met aan het einde een mooie boomstronk naast een weiland met koeien. Ik heb dat meteen als mijn toekomstige stilteplekje (met koffie in een thermosbeker) gebombardeerd.

Ook was ik voor het eerst sinds tijden mijn mobiel vergeten, dus ik moest het zonder Runkeeper doen (die ik altijd gebruik met wandelen en fietsen om mijn route en de kilometers die ik maak terug te kunnen zien ). Best ook wel lekker helemaal los van alles op pad. Terug thuis lees ik dat Anne in het ziekenhuis ligt. Die leuke mevrouwvriendin waar ik elke vrijdag op bezoek ga als vrijwilligster. Ik hoop zo dat ze beter wordt…ik kan haar eigenlijk nog niet missen. Ik moet altijd zo aan haar denken als ik mooie plekjes zie. Ik weet dat ze precies dat zo mooi vind als ik. En vogeltjes…zij is ook zo gek op vogeltjes. En die hoor ik nu zo veel. Door haar zie ik de wereld een beetje anders, een beetje nóg mooier. Omdat ik haar ogen zie glinsteren als ik mooie dingen zie. En zij die mooie dingen alleen nog maar door de foto’s die ik maak kan zien. Lopen en fietsen ging al zo slecht. En dan geniet ik zo dat ik nog wél kan lopen door onbegaanbare spannende bospaadjes, omdat ik weet dat je het zo missen kunt.

DSC06573web

 

Door het bos gelopen alleen

IMG_9991web

Door het bos gelopen alleen. Met niemand hoeven praten en daarom zoveel kunnen zien. Het felgekleurde blaadje dat op mijn pad lag. Ik vond hem zo mooi, ik wilde hem graag hebben. Meenemen. Maar het enige wat ik kon doen was hem met mijn mobieltje vastleggen in de tijd. Bezit ervan nemen zou hem alleen maar lelijker en brozer maken. Hij zal verdorren, verbruinen, vergaan. Het is zijn lot om te worden gelaten. Nog even mooi te liggen zijn voor niemand en dan op te gaan in de brij.

IMG_9963web

Ik kreeg zin om een aquarel te maken van die blaadjes…en kijk wat een mooie compositie waar geen mensenhand aan te pas is gekomen:

IMG_9993web

Het is niet een kwestie van zoeken. Maar van kijken. Van tijd doorbrengen met jezelf. Zelfs een kwestie van een beetje vervelen en op de loop voor instant vermaak. Van vergeten wat je denkt wat belangrijk is. Jezelf met opzet laten verdwalen en de tijd expres vergeten om uiteindelijk heel veel verloren tijd terug te vinden. Tijd vertraagde in het bos, waar alles om mij heen zijn tijd nam en niets zijn best deed om mijn aandacht te trekken. Ik was zelf degene die bepaalde wat mijn aandacht kreeg en de rest bleef ook zonder aandacht zijn beste en mooiste zelf zijn.

Starend naar de lege plek

Als ik nu nóg harder
aan je denk
is het
net alsof
ik je tevoorschijn
kan denken
dacht ik net

alsof je dan zo
zal komen aangelopen
met je zo vertrouwde loopje
eerst je schaduw
dan mijn twijfel en verbazing
maar dan onmiskenbaar jij

dat je mij dan ineens óók ziet
en dan vrolijk zwaait naar mij

alsof er nooit een gat van tijd gegapen heeft
tussen nu en lang geleden
alsof je doodgewoon weer leeft

DSC01341web

Het voelt als verliezen van wat ik nog niet eens had

Ben afgewezen voor de baan waar ik voor op sollicitatiegesprek was. Het voelt: bwuhhhh en naar en steek en pijnlijk.

Het leek zo veelbelovend, het gesprek was zo leuk. De mensen leken ook zó leuk en de baas leek me de leukste baas ooit en het werk leek geknipt voor mij. Het leek alsof zij daar ook zo over dachten. Wat kan je je dan vergissen zeg, in wat je gevoel je zegt over het gesprek. Mijn gevoel blijkt een glasharde leugenaar. Zelfs al zag ik erg op tegen het fulltime werken (want het liefst heb ik een baan voor 24-32 uur) en zelfs al zag ik er tegenop om elke dag met een harde deadline te werken op héle rare tijden en dagen, toch voelt het als verliezen van wat ik nog niet eens had. Het had ook hele leuke kanten.

DSC04483web

Het voelde als dé kans om weer iets verder te komen in dat wat ik leuk vind. Ik heb niet zo héél lang meer en zo vaak word je tegenwoordig niet meer uitgenodigd en het zou zomaar kunnen dat ik een baantje moet aannemen ver onder mijn niveau en (erger nog) ver onder mijn interesse. Als ik al dat geluk mag hebben! Ben zo bang dat ik daar niet vrolijk van word, dat het een baantje wordt dat ”bij mij vloekt” en ik me innerlijk gruwelijk ga vervelen. Dat het me van binnen doodt en boos maakt en het me ergert.

Ik voel de tijd al wel een beetje knijpen. Lichamelijk, met hier en daar een beetje stress. Je kunt er ook niet zomaar met iedereen over praten. Het is een opgejaagdheid terwijl niemand op je jaagt. Ik vóel dat ik ergens moet passen maar ik vind mijn bestemming maar niet. Het is niet eens dat ik móet werken dat ik wil werken (al is dat wel zo als ik rond wil komen straks) maar ik wil ook écht best graag een baan en iets voor anderen kunnen betekenen. Er is iets en ik weet niet waar. Dát gevoel.

Ik ben best jaloers op mensen die precies weten wat ze willen. Ik heb het nooit geweten en zal het ook vast nooit weten ook. Er is nooit een vacature voor wat ik wil omdat het iets ongrijpbaars is. Als je zoiets als ”juf” wil worden, of ”architect” of ”ambulancechauffeur”. Ik heb altijd al gevonden dat je dan geluk hebt. Ik kan er echt jaloers op zijn. Ik ken het niet. Ik wil ”iets” met schrijven, beeld en andere vage dingen. En komt nog bij dat ik me er niet zomaar bij neer zal leggen dat de droombaan niet bestaat en dat ik geloof dat je hem ook zult vinden zelfs al weet je niet eens precies wat je zoekt en waar je zoeken moet. Als je maar dát blijft doen wat je graag doet.

Ik ben ook wel een beetje teleurgesteld in mijzelf. Ik had gedacht dat ik door alle vrijheid die ik had en heb, wel iets zou opbouwen, iets voor mijzelf. Maar dit vrij zijn voelt helemaal niet als vrijheid. Het voelt als achterna gezeten worden door de tijdswolf en ik me niet veilig genoeg voel om eens rustig te gaan zitten voor iets op lange termijn. Ik kan mijn hoofd er niet toe zetten. Ik heb het constante gevoel alsof ik in tijdsnood zit en ik moet jakkeren en vluchten maar ik kan niet vinden waarnaartoe.

Ik heb een zekerheid nodig, een constante, in wiens schaduw en veilige buffer ik in alle rust kan zoeken en niet persé iets hoef te vinden. Misschien wil ik helemaal niet eens iets voor mijzelf beginnen en laaf ik me liever in een vast baantje met een veilig vast inkomen, liever maar saai met uitspattingen in mijn vrije tijd. Want dat is wat ik nu ook mis, het onafhankelijk zijn van wie dan ook en mijn eigen geld verdienen. Ik mis het zo. Niet te hoeven piekeren, niet te hoeven verantwoorden, het nuttig bezig kunnen zijn. Gelukkig vind ik dat ook wel in mijn vrijwilligerswerk, maar jammer genoeg kan ik daar mijn boterham niet mee beleggen. Al verrijkt het wél mijn ziel. Wat heb ik veel gewonnen na mijn baan te hebben verloren. Zo jammer dat ik dat op het moment van het faillissement nog niet wist. Ik had me helemaal geen zorgen hoeven maken, maar oh wat heb ik dat gedaan.

Ik zal weer verder moeten zoeken. Mijn zusje zegt troostend dat de afwijzing vast wel ergens goed voor is geweest ”je weet nooit wat op je pad komt”…

En ik wil daar in geloven en ik geloof dat ik daar ook wel in geloof. Tot nu toe is dat altijd zo geweest. Er komt altijd weer iets op je pad. Misschien ook wel een andere pad en die maken samen kindjes, zodat je straks héél veel padjes hebt om uit te kiezen!

Ik zie de foto die nooit gemaakt is zo voor me

DSC06159web

Regelmatig ga ik met mijn ogen op bezoek in mijn verleden. Mappen vol met foto’s op de harde schijven hier in huis. Veel mensen zeggen dat ze zoveel foto’s hebben en er eigenlijk nooit meer wat mee doen. Ik wel, ik kijk er nog regelmatig naar en kan heerlijk in mijn verleden verdwalen. Door de hoeveelheid zie ik ook wel eens dingen terug waarbij ik denk: ojaaa…goh…wat leuk dat ik daar nog een foto van heb. Vooral van momenten zonder betekenis. Ik vind het alleen al zo leuk om te zien hoe mijn interieur er toen uit zag en dat ik ooit bekers en borden had waarvan ik me het bestaan niet meer kan herinneren. Of het shirtje dat mijn dochter draagt op onderstaande foto.

DSC06102web

Ik moet het tientallen keren hebben gewassen en in de zon hebben gehangen, maar ik herinner het mij niet meer. Wat ik me wél herinner is het gevoel dat ik had bij de foto. Niet eens de zorgen die ik toen wel én (nog) niet had, maar het gevoel dat ónder dagelijkse zorgen ligt. Zorgen gaan en komen, maar er is ook een bestaan van zijn dat blijft.

Misschien is wat je voelt de som van alles wat je tot dan toe hebt meegemaakt en wat jou maakt tot hoe je op dat moment in het leven staat.

Dat ik zie dat het toen niet altijd feest was, maar dat het ook heel vaak gewoon was, niet altijd verjaardag en niet altijd kerst. Zoals dat lijkt in de fotoalbums die mijn ouders vroeger van mij bijhielden. In mijn eigen jeugd was het altijd kerst en altijd lag er een dikke pak met sneeuw in de winter en altijd stond het huis zo leuk in de vallende sneeuw. En er lag altijd ijs en ik stond toen heel vaak op de schaatsen. We waren ook bijna altijd op het strand in de zomer, op het dansen onder de sproeier in de achtertuin na. Dat is niet waar, maar mijn vader en moeder namen alleen foto’s als het leuk was en fijn of mooi of bijzonder.

DSC07592web

Terwijl één van mijn mooiste (en gewoonste) herinneringen niet op een foto staat maar in mijn geheugen is gegrift.

Ik zie de foto die daarvan nooit gemaakt is zo voor me: Ik lig in bed, de groene gordijnen laten het licht van de ondergaande zon diffuus door zodat mijn kamertje groen oplicht. Buiten in de gedempte grote-mensen-avondwereld hoor ik het regelmatige geschuur van de handgrasmaaimachine van mijn vader. En met de lucht van versgemaaid gras dat via het open raam rechtstreeks mijn neusgaten binnendwarrelt val ik met dit moment in slaap, het moment dat zo gewoon leek maar nooit meer is verdwenen en met geen foto is gevangen.

DSC09506web

Ik heb voor mijn kinderen (en mijzelf) mijn best gedaan foto’s te maken van gewone momenten al zijn de mooiste momenten met geen camera te vangen, ook niet met de mooiste woorden. De mooiste momenten zitten in ons hoofd. Ik denk zelfs dat de momenten van geluk de meest saaie foto’s opleveren.

Ik kan geen geluk vangen met een camera en licht. Maar.. ze doen me wel dénken aan dat geluk.

DSC05629web

Ik probeer het ’s avonds wel eens van je af te kijken

DSC07271web

Alles sprankelt zo aan jou
ik zou ook wel een beetje
met je sprankel besprenkeld willen worden
ik probeer het ’s avonds wel eens van je af te kijken
opdat ik net als jij zo sprankelen zou

Ik verlang zo naar iets wat ik zou willen

IMG_8883web

Zonder geluid en zonder mijn mond te bewegen zei ik het hardop in mijn hoofd. Ik verlang zo naar iets wat ik zou willen.

Maandag heb ik een sollicitatiegesprek. Voor een droombaan. Die me tegelijkertijd ook beangstigd omdat ik bang ben. Bang omdat het een baan is dat eindelijk op mijn niveau ligt (ik solliciteer ook vaak ónder mijn niveau) maar dan wel met een vleugje peper omdat ik er zo lang uit ben geweest. Ik heb de laatste 6 jaar lang gewerkt als Webmaster en nu word ik ineens (weer) Vormgever voor een blad? Dat maakt het uitdagend spannend. Ik moet mijzelf dus een schop onder mijn kont geven en toespreken dat ik het kán. En ik kan het, want talent verleer je nooit. Woord en beeld was altijd mijn ding.

Maar..Op dit soort momenten ga ik zo enorm twijfelen aan wat ik nou wil. Ik ben een enorme creatieve geest en kom het beste tot mijn recht met niemand die iets van mij wil. En straks gaan ineens allemaal mensen iets van me willen. Ik verlang zo naar iets wat ík zou willen…

Ja, dít is wat ik graag zou willen. Bloggen, schrijven, foto’s, mooie dingen maken. Dat soort dingen. Vrije dingen waar ik mijn creativiteit kan laten waaien en kan delen. Delen is dat wat ik zou willen. Ik hoop dat ik er maandag achter kom dat dat waarvoor ik kom iets is wat ik ook graag wil. Naast dit wat ik nu doe, ik wil het nooit meer kwijt.

Als je goed kijkt naar de wolken |BLOG|

IMG_8679web-wolk

IMG_8681web-wolk

In ben dol op wolkenluchten. In ons land heb je van die hele mooie. Luchtkastelen van Zwitserse bergen. Ze doen me denken aan verre reizen en vrijheid en ruimte. Ik kan zo terugreizen in de tijd naar mijn 22-jarige zelf in de trein en dat ik door het raam witte machtige columbuswolken met me mee zag reizen. Ze zagen er bereisbaar uit, als zonovergoten witte heldere werelden om ontdekt te worden.

Ze symboliseerden op dat moment het gevoel over de reis die ik een maand later zou maken met de middelbare schoolliefde uit mijn leven (degene waar ik uiteindelijk ook mee getrouwd ben). Een jaar lang naar Australië, Nieuw Zeeland en Azië. Een half jaar nadat we verkering kregen zijn we vertrokken met het vliegtuig, 24 uur bij elkaar op de lip en ik wilde geen dag meer zonder. De mooiste herinneringen heb ik nog aan het 2 maanden rondfietsen door Nieuw-Zeeland en elke dag weer onze tent bij iemand anders in het weiland zetten en élke avond weer bij andere vriendelijke mensen aan tafel. Soms mochten we zelfs een paar dagen blijven en kregen we een rondtoer van een Maori zelf. In het donker van de nacht in een mysterieus stomende warmwaterbron onder de heldere sterrenbeelden van het zuidelijk halfrond.

Je moet wel de eerste stappen zetten, maar daarna komt het avontuur (dat soms wat verlegen afwacht in onverwachte hoekjes) zelf naar je toe.

We spraken na een half jaar af dat we voordat we naar Azië zouden vliegen nog 1 dag apart in een hostel zouden gaan vertoeven. Om te proeven hoe het is om alleen te zijn op reis. Maar wat gebeurde er: ik ontmoette een leuk stel die me de volgende dag naar een waterval mee wilden nemen. Ik heb de hele avond naar mijn vriendje gezocht (mobieltjes hadden we toen nog niet) omdat ik dat leuks sámen wilde delen. Dus uiteindelijk lukte zelfs dat éne dagje alleen niet eens. Alleen niets doen zou geen probleem zijn geweest, maar iets leuks dat wilde ik zó graag delen.

Ik ben een beetje afgedwaald van de wolken merk ik. Een mens is gezegend met het talent om zelfs het ziellose te bezielen. En als je goed kijkt kunnen wolken je afdrijven naar hele andere werelden. Daar hoef je eigenlijk geen wereldreis voor te maken. Dat doen de wolken wel voor je. Maar als je de kans krijgt dan raad ik het je zéker aan. Het heeft mijn leven en dus mijn herinneringen zó verrijkt. Stop niet meer geld en moeite dan nodig in materialisme, maar stop het voornamelijk in mooie herinneringen maken.