Beter af met egoïsme dan met hard werken

DSC00005web

DSC00399webWerelden buiten kantoor. Heerlijk! (Tsjechië 2012)

Samen met wat vrienden die nog wél een baan hebben ben ik er achter gekomen dat je in een werkomgeving met collega’s en bazen beter af bent met keiharde egoïsme dan met hard werken. Slecht zijn levert meer op dan een goed hart.

En toch geloof ik (helaas voor mijzelf) in eerlijkheid en oprecht zijn. In de ander de lof gunnen terwijl je weet dat ze het eigenlijk niet eens echt verdienen. Of zelf tot laat keihard doorwerken en je mond houden als de collega die jou constant belde om advies en goede raad en persoonlijke aangelegenheden (en kennelijk genoeg tijd had) bij een werkbespreking raaskalt dat ze het zo druk had en heeft (doen ze wel alleen als de baas erbij is natuurlijk). Ik ga er vanuit dat de bazen wel door zoiets heen zullen prikken.

Het antwoord is: nee. Doen ze niet.

Ik geloof zelf in hard werken, niet klagen en zeuren bij de baas, en niet constant om alles vragen terwijl je er zelf ook achter kunt komen. Ik geloof niet in wroegingsloos alleen aan mijzelf denken en niet nadenken over wat een bepaalde uitspraak voor een andere collega kan betekenen. Dom! Stom! Niet egoïstisch zijn heeft me meerdere keren min of meer een baan én dus geld gekost en anders wel heel veel frustratie. Waarom wordt het slechte beloond en het goede bestraft?

Je hebt collega’s die net doen alsof ze je beste vrienden zijn. Wat hebben we het gezellig. Foto’s en filmpjes worden gedeeld, semi-persoonlijke dingen worden gedeeld. En dan komt het. Zodra ze erachter zijn dat jij een schaal hoger zit kunnen ze het niet laten om dit feit keihard in te zetten om er zelf beter van te worden met het grote risico dat jij er slechter van wordt. Of je komt er ineens achter dat datgene wat jij in vertrouwen hebt gezegd ineens achter je rug om tégen je gebruikt wordt. Ik trap er telkens weer in.

Natuurlijk zijn er zat mensen die wel goede vrienden zijn met hun collega. Maar dan moet je tóch oppassen, want ik heb met verbazing toegekeken op de kantoren waar ik werkte hoe er geroddeld werd terwijl ik dacht: ” he? Maar jullie zijn toch vrienden?”… (maar hé, ik wil je niet teleurstellen)

Ik snap die kantoorwereld kennelijk niet. Ik neem altijd mijzelf mee naar kantoor maar ik ben erachter dat dat niet helemaal de bedoeling is. Niet als je er niet buiten wilt vallen. Het lijkt een soort spel inclusief de kostuums en de maskers, waar ik maar niet de regels van leer kennen. En die ik ook eigenlijk helemaal niet eens wil leren kennen. Het is mijn wereld niet.

Advertenties

Hoe je steeds meer mening krijgt door geen mening te geven

Terwijl de kamer zich langzaam vult met de geur van koffie, zet ik mijzelf achter mijn laptop om na een week eindelijk eens een stukje te gaan schrijven. Hoe langer ik wacht, hoe meer ik van mijzelf verwacht dat het dan ook een goed stukje moet zijn, maar dat praat ik graag gelijk weer uit mijn hoofd. Niets wat meer als een rem werkt als dat je denkt dat wat je doet perfect moet zijn. Dat dacht ik helaas héél vaak, bij bijna alles in mijn leven.

Een valkuil waar ik nog wel eens intrap. Ik weet helaas té goed hoe iets is of eruit ziet als het kwaliteit heeft. Ik heb er een neus voor. Als ik iets deed ging ik voor het winnen. Nooit om de weg. Omdat ik niet had geleerd wat mij plezier deed. Omdat ik altijd keek naar wat verwacht werd. Ik wist altijd precies wat er verwacht werd omdat ik langs die lange weg naar de horizon keek. Naar het licht en het gloren. Maar de bloemetjes langs de weg, die er ook voor mij stonden..die zag ik niet. Winnen deed ik trouwens wel heel vaak, maar wat heb je aan winnen. Het is de eenzaamste afslag.

Woolywoot wordpress 4

Ik heb helaas pas toen ik te oud werd om te spelen geleerd, dat ervaring de som is van je fouten. Dat fouten maken ook goed is. Zelfs beter. Voor die tijd heb ik alles krampachtig goed proberen te doen. Ja meneer, nee mevrouw, altijd netjes en altijd klaarstaan, goed mijn best doen en lief lachen. Als men maar niet boos wordt, want ik wil geen ruzie. Ik wil niet teleurstellen. Ik wil niet alleen zijn. En wat werd ik? Alleen. Van krampachtig niet alleen willen zijn, word je alleen.

Mijn grootste fout, heb ik geleerd, is mijzelf vergeten. Niet meer denken aan wat ik wil en vind, maar wat ánderen willen en vinden. Ik heb op de weg naar vandaag veel moeite gehad om te weten te komen wat ik zélf eigenlijk wil. En dat wat ik deed zo zonde is geweest. Zo zonde van alle nooit bestaande vriendschappen. Zo zonde dat ik zo weinig mensen heb gegund mijzelf te laten zien. Aardig gevonden willen worden, je hebt er NIETS aan. Met krampachtig aardig gevonden willen worden krijg (of behoud) je geen vrienden. Met niet persé aardig gevonden willen worden krijg je vijanden, maar ook échte vrienden.

Woolywoot WordPress (2)

Het lastige van daar pas achter komen als je ouder bent, is dat je misschien dan wel zo ver bent om niet persé aardig gevonden te willen worden, maar dat je niet geleerd hebt naar jouw mening te luisteren in gezelschap. De anderen heb je daar je hele leven lang al overheen en doorheen laten praten. Wat ik dacht, dat dacht ik later nog wel na als ik alleen was. Ik vond het prima wat ze zelf dachten. Kon me in iedereen ook prima verplaatsen, want niemand geeft een mening om een ander te kwetsen, maar omdat ze het werkelijk vanuit hun perspectief en vanuit hun verleden en vaak ook vanuit hun onvermogen, dingen zo bekijken.

Want nu komt het grote voordeel van nooit mijn mening willen geven: Ik was nooit druk met het verkondigen van mijn mening. Ik gebruikte de tijd dat de ander vertelde niet om alvast te bedenken wat ik zelf wilde vertellen. Nee, ik luisterde. Ik nam op. Ik observeerde. En hoe meer je luistert en kijkt en in je opneemt, naderhand onderzoekt en nagaat of wat ze vertellen de waarheid is en hoe het anders kan..hoe wijzer je zelf wordt. Misschien zelfs wel steeds méér mening krijgt door geen mening te géven.

Ik heb dan niet mijn mening overal uitgespuugd, ik heb wel de tijd genomen om heel veel te luisteren en veel te weten te komen. Never underestimate the hidden power of an introvert.. De meeste mensen luisteren niet naar een ander, het is alleen maar een aanleiding om zelf te kunnen vertellen wat ze kwijt willen. Dit geldt niet in de laatste plaats voor moeders die quasi tussen neus en lippen vertellen over de prestaties van hun kinderen..en denk je dat andere moeders dan echt luisteren en écht geïnteresseerd zijn? Echt niet. In hun hoofd gaat een enorm mechanisme af van radartjes en tasten af wat dit op hun kinderen van toepassing kan zijn. Let maar eens op. Vertel iets over je kind en wacht dan maar eens af of die andere moeder het kan laten om het niét als aanleiding te zien om het over haar eigen kind te hebben. Steevast komt dan: ”Ja, ik kén het hoor! Sophietje was ook zó goed met wedstrijdzwemmen en toen…”.

Dat wíl die andere moeder in 80% van de gevallen helemaal niet horen. Die moeder wil alleen maar horen: ”Wat goed zeg!! Wauw!”. Punt. Geef aandacht aan wat die ander zegt. Draai de zaken niet om zodat de aandacht zich naar jou trekt. Gun die ander even de aandacht die ze blijkbaar zo graag wil. Ga in de ander zijn schoenen staan, zelfs als ze niet passen weet je tóch wat die ander moet voelen. Leer je waar de schoen wringt. Uit echte aandacht groeit vanzelf een punt dat die ander naar joúw vraagt en dan ook echt zal willen luisteren. Wie is die ander die zich voor mij interesseert? Dat is de manier waarop je elkaar écht leert kennen.

We leren elkaar vaak zo slecht kennen.

Woolywoot WordPress 3

Ik wilde altijd aardig gevonden worden, dan kon ik de ander ook niet kwetsen. Ik wilde de goede orde niet verstoren, geen ruzie. In ruzie ben ik slecht. Ik verlies, omdat ik niet bezig ben met de ruzie, maar met draaien om het zo snel mogelijk weer afgelopen te laten zijn. Ik heb het ook altijd heel moeilijk gevonden om iets te vragen van een ander. Hulp? Ik probeerde het zelf wel, dan kon de ander door met waar ‘ie mee bezig was. Ik zou de laatste zijn die lastig was.

Maar nu pas zie ik dat het een gunst is om jou in al je facetten te laten leren kennen. Ik leerde doordat het mijzelf ontzegt werd, dat je het een ander moet gúnnen iets voor jou te kunnen doen. Want niets kan een mens zo blij maken, als iets te kunnen betekenen voor een ander.

Mijn koffie is koud…en dit stukje zal niet perfect zijn. Ik zal er nog wel tien keer iets aan willen toevoegen of veranderen, maar ook dit is een deel van mij die moet loslaten om altijd maar iets goeds te willen doen. Dit is wat ik op dit moment kan geven en de rest komt later wel.

Het belang van gezonde nieuwsgierigheid in een zieke wereld als de onze

We worden allemaal geboren met aderen vol gier. Gier voor de groei en bloei van al het nieuws dat in ons prille leventje tot ons komt. Gierig naar nieuws. Nieuwsgierigheid. Naast de automatische reflexen is het één van onze belangrijkste troeven tot overleven. Lees verder Het belang van gezonde nieuwsgierigheid in een zieke wereld als de onze