Wil je me dat influisteren, als ik het zelf niet zie?

Kan iemand mij voorzichtig zachtjes
lieflijk influisteren als het seizoen van de hoop
weer aarzelend gloort, zoals je de lente
ruikt ontluiken en je de vederlichte hoop weer voelt
door de eerste maartse merelmelodie?
Wil je me dat influisteren
als ik het zelf niet zie?

Woolywoot-zoals-je-de-lente

Advertenties

Starend naar de lege plek

Als ik nu nóg harder
aan je denk
is het
net alsof
ik je tevoorschijn
kan denken
dacht ik net

alsof je dan zo
zal komen aangelopen
met je zo vertrouwde loopje
eerst je schaduw
dan mijn twijfel en verbazing
maar dan onmiskenbaar jij

dat je mij dan ineens óók ziet
en dan vrolijk zwaait naar mij

alsof er nooit een gat van tijd gegapen heeft
tussen nu en lang geleden
alsof je doodgewoon weer leeft

DSC01341web

Nazomermiddag

IMG_4663web

En als de lome avond leunt
op de goudglanzende schouders
van de namiddag
die nog rozig en warm
haar wapperwas bewaait
en met zachte hand gladstrijkend
de plooien uit de blousen
nog snel nu het nog kan
nu de warmte nog hangt
tussen de gouden zonnebloemen
en de zwaar bezwangerde kastanje
nu het nog kan
voor de nacht haar overvalt
en zij uiteindlijk naakt en moegestreden
willoos maar precies zoals zij wil
in Morpheus armen wordt gedragen
naar de ochtend die haar
opnieuw laat worden
wie zij elke dag opnieuw zal zijn
zoals haar is er geen een
ze is tussen de ochtend
en de avond
en ze is van iedereen

DSC04298web

Ik probeer het ’s avonds wel eens van je af te kijken

DSC07271web

Alles sprankelt zo aan jou
ik zou ook wel een beetje
met je sprankel besprenkeld willen worden
ik probeer het ’s avonds wel eens van je af te kijken
opdat ik net als jij zo sprankelen zou

De stilte ruist, de ruimte raast

DSC04739web

(geschreven in de oorverdovende stilte van de duinen bij paal 3 Terschelling)

In de duinen

De meeuwen
cirkelen traag als haaien
in de eindeloze blauwe hemelzee
de stilte ruist
de ruimte raast
de rust hier giert
en ik doe mee

IMG_7222web

IMG_7238web

DSC04742web2

DSC04755web2
kunst door samenwerking van zand en wind en geen ideeën, gewoon ontstaan door dóen

Met mijn blote voeten liep ik uren door het nog door de middagzon opgewarmde zijdezachte zand. Mijn voeten die steeds in warme bedjes van zand gleden voelden zich geliefkoosd terwijl mijn oren tot rust kwamen na maandenlange autoruis en geluidsrommel van het vasteland.

Meeuwen die achter de duinen ontstegen als kwamen ze uit een andere dimensie waren mijn enige getuigen. Ze kwamen en verdwenen dan weer, één voor één, alsof ik in de gaten gehouden werd. Wachters van de duinen. Heersers van het strand. Zo voelde het wel een beetje, alsof ik in hun wereld stapte.

Mijn gedachten kwamen en gingen net als de meeuwen. Ik had gedacht dat ik dingen uit zou kunnen denken, maar alles werd als los zand. Ik dacht soms helemaal niets in het bijzonder en praatte soms tegen niets voor me uit over alles en nog wat. Alles wat onuitgesproken in mijn hoofd was blijven zitten. Dat kan op het strand als je alleen bent. Praten tegen de wind in. Het is één van de heerlijkste dingen om te doen op een winderige dag op een verlaten strand.

Ik besloot dat ik niks hoefde te denken en niets hoefde te overdenken. Ik liet mijn hoofd van binnen waaien en wachtte wel af wat er aanspoelde of niet.

In de duinpannen heerst er stilte. En als je daar gaat liggen waar er een kleine opening naar zee is, dan hoor je alleen de branding. Het rollen van de zee, het bruisen van het water. Aankomen en weer wegsterven en dat steeds opnieuw, eindeloos en altijd.

Als ik dan mijn ogen sluit terwijl ik op het warme zand lig en mij helemaal alleen op de wereld waan, en alles los laat en in mijn gedachten alleen nog die eeuwige branding die altijd zal zijn en altijd al was, dan voel ik ook een eeuwigheid in mij en een verliefd zijn op het leven en dat het leven mij liefkoost. Misschien is dat omdat zoveel zintuigen zo lieflijk tegelijk worden aangeraakt.

Het is alleen op deze absurde manier uit te leggen.

IMG_7018web

DSC04556web

 

Het is zo vrolijk om mij heen. Zoveel mensen, toch alleen

Kvoel me een beetje om te huilen
Het voelt zo zwaar daar
Waarvan ik niet weet hoe het te noemen
Ergens daar zo tussen hart en keel

Alsof er duizend tranen
Net niet kunnen maar wel willen
Ze benemen mij de adem
Want het zijn er veel te veel

Lees verder Het is zo vrolijk om mij heen. Zoveel mensen, toch alleen

Eén dag te leven

Woolywoot-photography

Wat is gisteren?
Wat is morgen?
Vroeg de eendagsvlieg aan de zon.
Nou, zei de zon,
iedereen stelt tot morgen uit
wat hij gisteren niet kon.
En hoe zit het met vandaag,
duurt deze dag nog lang?
Vandaag zei de zon,
is het gisteren van morgen,
dus doe vandaag nog wat je kan.

Woolywoot

Loslaten | Foto gedicht

woolywoot

Laat nu los
de tijd is daar
Dat wat vóór jou was
is klaar
Vraag niet waarom
niet naar de zin
Het is niet het einde
het is een begin.

paardenbloem-dandelion-paar

In jou ligt er ook een bloem te wachten. Misschien is het een kwestie van loslaten en vertrouwen. Een kwestie van durven. Zijn er oude vertrouwde dingen die we niet los durven laten, terwijl we zo goed weten dat het geen vruchtbare bodem meer is. Het was er om je sterk genoeg te maken en om je naar die vruchtbare bodem te leiden. Niet om je eraan vast te klampen. Het was er, om je op een dag te laten gaan. Om je mee te laten voeren met de wind.

Dandelion-photo-blowing

Voor wie mij las

Noem mij in woorden
maak mijn bestaan
leesbaar
en helder
ik wil niet vergaan

Ik wil mij beschreven
mijn lichaam en lippen
in woorden geregen
gekerfd in de stenen
vereeuwigd mijn benen
mijn huid en mijn haar

Mijn hebben en houwen
zorgvuldig gevouwen
in letters die passen
bij wie ik ooit was

Ik wil mij gelezen
voor altijd beginnen
gevangen in tekens
te kennen te weten
voor wie mij las

glas raam window broken window gebroken glas scherf scherven bro

Glas! (hihi..dit hoort NIET bij het gedicht!) 😉