Vanavond gaat het gebeuren!!

Vanavond gaat het gebeuren. De (inmiddels grootschalige) ontmoetingsavond tussen dorpsbewoners en AZC bewoners, om elkaar te leren kennen als méns. Om de angst en het onbekende weg te nemen en dat we elkaar gaan groeten op straat.

Het idee van onder de douche wordt werkelijkheid!
Het zijn 3 fantastische maanden van voorbereiding geweest, van veel nieuwe mensen leren kennen uit verre landen, van nieuwe mensen houden die ik eerst schuin aankeek vanachter mijn computervenster op het nieuws. Een periode van aan de lopende band dingen doen die ik eigenlijk niet zou durven en die dan tóch lukken. Mijzelf goed leren kennen dus ook. Met als klap op de vuurpijl vanavond een speech voor een grote zaal. Dóódeng. Maar ik ga het doen.

Vanavond wordt een grootse bijeenkomst van belangstellenden, dorpsgenoten en op zijn minst 100 AZC bewoners, die allemaal in de grote theaterzaal van ons ontmoetingscentrum gaan genieten van muziek, Manon Ossevoort, Nathalie Baartman, een beroemde fluitist uit Damascus, een ontroerende film van Syrië voor en na met een jongen uit Syrië die hierbij gaat pianospelen, een spel, een bekende drummer, verhalen, koerdische dans (waarbij het publiek op het eind kan ”aanschuiven”) en ga zo maar door. Zelfs een half politiecorps is uitgenodigd door mede-organisator en uit Syrië afkomstige Ihab. En de burgemeester en wie al niet meer.

Nu nog mijn speech voorbereiden. Ik sta al 2 maanden te trappelen om het publiek te vertellen dat ze er zitten omdat ik ooit een douche nam 😉

Onderstaande foto’s zijn een onderdeel van de foto expositie die ik vanavond houd bij de ingang. 27 portretten van bewoners van AZC Azelo.

DSC05085_Roos_Gast_Schoneve

DSC05058webRoos_Gast_Schone

Advertenties

Het probleem van de vluchteling en hoe het meisje onder de douche een mogelijke oplossing bedacht

onder-de-douche-woolywoot-w

Ik had vanmorgen ineens een idee onder de douche. Een geweldig en simpel idee vond ik zelf. Het heeft met het AZC hier in de buurt te maken, met de vluchtelingen en met mij en de mensen in het dorp. Met de toekomst. Iets belangrijks!

Ik merk dat de sfeer steeds grimmiger wordt in Nederland. De houding ten opzichte van, en de mening over vluchtelingen wordt met de dag onaardiger lijkt het wel. En ik merk dat ik zelf ook steeds onaardiger over de AZC bewoners ga denken. Dat wil ik niet, maar het gebeurt. Dat is gewoon eng te noemen.

Dat komt door het nieuws (de woorden gelukszoekers, criminelen, profiteurs etc. vliegen me om de oren). Ik kan me dat laten aanpraten omdat ik ze niet persoonlijk ken. Ze hebben geen ”gezicht” voor me.

Ons dorp heeft ook een groot Asielzoekerscentrum. Ik zie de bewoners wel bij bosjes in het dorp rondlopen en fietsen maar daar blijft het dan ook bij. De meeste mannen kijken me boos aan als ik ze passeer ”dus” vind ik (degene die altijd lacht en ”hallo” zegt) ze nog onsympathiek ook. Want zoveel goeds hoor ik niet over ze. Zo simpel gaat dat. En ik ben niet de enige merk ik om me heen. Ik ben (als ik niet heel snel iets daaraan ga doen) een regelrechte racist aan het worden. Of nee..hun cultuur staat me niet aan. Want daar hoor ik ook allemaal benauwende dingen over. Maar.. ik kén ze niet eens!

Ik kán zo ook geen eerlijke mening vormen als er eentje in mijn strot wordt geduwd. En onder de douche bedacht ik me hoe ik dat mogelijk kan en wil veranderen. Want als ik wil dat er iets verandert en als ik wil dat ik wel een eigen mening hierover wil vormen, moet er wat gedaan worden. Alleen een bezoekje aan het AZC tijdens de open dag heeft niet veel geholpen, ik heb geen vluchteling ontmoet en alleen het gebouw leren kennen..ik wil de mensen leren kennen!

Wát als ik nou een ontmoetingsavond in het Kulturhus in het centrum van het dorp organiseer voor de AZC bewoners en de bewoners van mijn dorp? Wat als enkele AZC bewoners bereid zijn om hún verhaal kort en krachtig te vertellen? Ze zullen een gezicht krijgen en onze ogen worden misschien wel geopend, er zal een gelegenheid zijn om elkaar écht te ontmoeten en te leren kennen.

Alles wat ik nodig heb is een gratis zaal, enkele vluchtelingen die hun verhaal willen en durven doen, de kunstenares die samen met de kinderen van het AZC iets wil voorbereiden voor die avond, een tolk, een presentator die de avond aan elkaar wil praten, wat flyers, lokale media-aandacht (lijkt me géén probleem want het is een mega HOT item)…en koffie, thee en limonade (daar zullen toch wel potjes voor zijn bij de gemeente?). En natuurlijk zoveel mogelijk bewoners en omwonenden van het dorp en zoveel mogelijk asielzoekers. Zullen ze hiertoe bereid zijn? Willen we elkaar écht leren kennen en de moeite daarvoor doen? Een reikende hand van beide kanten? Zullen onze meningen veranderen? Zal de mijne veranderen?

Dit idee liet me ook na het douchen niet meer los. Meteen stuurde ik mijn verhaal naar een paar mensen die wel eens iets organiseren in dit dorp om te vragen of het idee wel écht een goed idee is en ook haalbaar is. Want zelf kan ik dit niet zo goed overzien. Ik organiseer eerlijk gezegd nóóit iets groots. Maar dit idee en de drang om dit pootjes te laten krijgen was wonderlijk genoeg groter dan mijn angst om dat wat er op mijn pad zou gaan komen.

Ik heb zelfs al een bekende (BN-er) plaatsgenoot bereid gevonden om mij te helpen en deze bood aan om iets te willen doen op de avond zelf. Dinsdag gaan we samen naar het Kulthurhus om het idee voor te leggen. Ik ben zó benieuwd of mijn idee -die zomaar uit een warmwaterdruppel plopte- geboren gaat worden!

Wat denken jullie? Zal het iets zijn? En hebben jullie nog ideeën die ik kan gebruiken? Ach..iets zeggen hoeft niet hoor, maar stel je hebt ideeën dan kan ik die mogelijk gebruiken. Of ga douchen en denk even met me mee. Mogelijk krijg je zelf een nog veel beter idee (haha).

PS Ik heb nog een mooi blog gevonden met persoonlijke verhalen van vluchtelingen. Deze quote alleen al deed mijn medemensliefde weer even stromen:

”De Syrische is een romanticus. ,,Ik wil zo graag naar de prachtige molens hier. Maar toen mijn man naar Parijs ging voor zijn studie, weigerde hij naar de Eiffeltoren te gaan zonder mij. Ik zal nu op mijn beurt wachten om samen met hem naar een molen te gaan.”