Het voelt als verliezen van wat ik nog niet eens had

Ben afgewezen voor de baan waar ik voor op sollicitatiegesprek was. Het voelt: bwuhhhh en naar en steek en pijnlijk.

Het leek zo veelbelovend, het gesprek was zo leuk. De mensen leken ook zó leuk en de baas leek me de leukste baas ooit en het werk leek geknipt voor mij. Het leek alsof zij daar ook zo over dachten. Wat kan je je dan vergissen zeg, in wat je gevoel je zegt over het gesprek. Mijn gevoel blijkt een glasharde leugenaar. Zelfs al zag ik erg op tegen het fulltime werken (want het liefst heb ik een baan voor 24-32 uur) en zelfs al zag ik er tegenop om elke dag met een harde deadline te werken op héle rare tijden en dagen, toch voelt het als verliezen van wat ik nog niet eens had. Het had ook hele leuke kanten.

DSC04483web

Het voelde als dé kans om weer iets verder te komen in dat wat ik leuk vind. Ik heb niet zo héél lang meer en zo vaak word je tegenwoordig niet meer uitgenodigd en het zou zomaar kunnen dat ik een baantje moet aannemen ver onder mijn niveau en (erger nog) ver onder mijn interesse. Als ik al dat geluk mag hebben! Ben zo bang dat ik daar niet vrolijk van word, dat het een baantje wordt dat ”bij mij vloekt” en ik me innerlijk gruwelijk ga vervelen. Dat het me van binnen doodt en boos maakt en het me ergert.

Ik voel de tijd al wel een beetje knijpen. Lichamelijk, met hier en daar een beetje stress. Je kunt er ook niet zomaar met iedereen over praten. Het is een opgejaagdheid terwijl niemand op je jaagt. Ik vóel dat ik ergens moet passen maar ik vind mijn bestemming maar niet. Het is niet eens dat ik móet werken dat ik wil werken (al is dat wel zo als ik rond wil komen straks) maar ik wil ook écht best graag een baan en iets voor anderen kunnen betekenen. Er is iets en ik weet niet waar. Dát gevoel.

Ik ben best jaloers op mensen die precies weten wat ze willen. Ik heb het nooit geweten en zal het ook vast nooit weten ook. Er is nooit een vacature voor wat ik wil omdat het iets ongrijpbaars is. Als je zoiets als ”juf” wil worden, of ”architect” of ”ambulancechauffeur”. Ik heb altijd al gevonden dat je dan geluk hebt. Ik kan er echt jaloers op zijn. Ik ken het niet. Ik wil ”iets” met schrijven, beeld en andere vage dingen. En komt nog bij dat ik me er niet zomaar bij neer zal leggen dat de droombaan niet bestaat en dat ik geloof dat je hem ook zult vinden zelfs al weet je niet eens precies wat je zoekt en waar je zoeken moet. Als je maar dát blijft doen wat je graag doet.

Ik ben ook wel een beetje teleurgesteld in mijzelf. Ik had gedacht dat ik door alle vrijheid die ik had en heb, wel iets zou opbouwen, iets voor mijzelf. Maar dit vrij zijn voelt helemaal niet als vrijheid. Het voelt als achterna gezeten worden door de tijdswolf en ik me niet veilig genoeg voel om eens rustig te gaan zitten voor iets op lange termijn. Ik kan mijn hoofd er niet toe zetten. Ik heb het constante gevoel alsof ik in tijdsnood zit en ik moet jakkeren en vluchten maar ik kan niet vinden waarnaartoe.

Ik heb een zekerheid nodig, een constante, in wiens schaduw en veilige buffer ik in alle rust kan zoeken en niet persé iets hoef te vinden. Misschien wil ik helemaal niet eens iets voor mijzelf beginnen en laaf ik me liever in een vast baantje met een veilig vast inkomen, liever maar saai met uitspattingen in mijn vrije tijd. Want dat is wat ik nu ook mis, het onafhankelijk zijn van wie dan ook en mijn eigen geld verdienen. Ik mis het zo. Niet te hoeven piekeren, niet te hoeven verantwoorden, het nuttig bezig kunnen zijn. Gelukkig vind ik dat ook wel in mijn vrijwilligerswerk, maar jammer genoeg kan ik daar mijn boterham niet mee beleggen. Al verrijkt het wél mijn ziel. Wat heb ik veel gewonnen na mijn baan te hebben verloren. Zo jammer dat ik dat op het moment van het faillissement nog niet wist. Ik had me helemaal geen zorgen hoeven maken, maar oh wat heb ik dat gedaan.

Ik zal weer verder moeten zoeken. Mijn zusje zegt troostend dat de afwijzing vast wel ergens goed voor is geweest ”je weet nooit wat op je pad komt”…

En ik wil daar in geloven en ik geloof dat ik daar ook wel in geloof. Tot nu toe is dat altijd zo geweest. Er komt altijd weer iets op je pad. Misschien ook wel een andere pad en die maken samen kindjes, zodat je straks héél veel padjes hebt om uit te kiezen!

Advertenties

Er zijn zoveel beroepen die bij me vloeken

IMG_8794web

Soms denk je ’s ochtends, het wordt niets. Laat maar. Ik ga dan wel, maar het is toch niet voor mij..

En dan pakt het achteraf héél anders uit.

Ik denk dat ik me die ochtend zo voelde omdat ik me anders had willen voorbereiden. Ik voelde me slecht. Ik had dingen willen doen die ik niet heb gedaan. Daarvoor heb ik wél dingen gedaan die ik óók had willen doen, zoals naar roodharigendag gaan met mijn mooie roodharige dochtertje. Wat was dat leuk 1721 roodharigen bij elkaar in Breda!

En ja, de dag erna hét sollicitatiegesprek. Ik kon ernaartoe op mijn fiets; niet te dichtbij en niet te ver weg. Ideaal voor mij! Ik ben dól op fietsen. Ik ging ernaartoe en besloot mijzelf te blijven. Als het niet klikt met mijzelf maar wel met mijn allerbeste nepzelf, hoe kan ik het er dan uithouden? Vrolijk en spontaan ben ik sowieso al van nature en ik geloof ook in de kracht daarvan. De kracht van levenslust en energie. Ik leer ook steeds beter het knopje ”zin máken” of ”geloven in dat het kán” in mijn hoofd kennen. Er zit ergens een keerpunt waar je je gedachten 180 graden kunt laten wenden door anders over iets te denken. Soms houden je gedachten je voor de gek. Dan denk je geen zin en geen puf te hebben, maar dan is dat alleen maar omdat je het niet dóet wat gedaan moet worden.

En toen was het zover. Ik vond de mensen met wie ik het gesprek had leuk, de werkplek, de werkgever, het werk zelf, de creativiteit die je daar los mag laten..ik vond álles leuk. De functie bleek ook nog veel leuker en passender dan de vacature deed vermoeden. Het gesprek zelf was óók zo fijn, ik had het er verdorie zelfs naar mijn zin! Er was zelfs een moment dat ik dacht: ”ok, wanneer zal ik beginnen?”. Maar er komen natuurlijk nog meer mensen op gesprek en misschien zijn ze bij iedereen wel zo aardig en enthousiast.

IMG_9180web

Vooral als je weer buiten staat en gaat fietsen komt de maalstroom in je hoofd weer op gang. Vanuit mijn goede gevoel in mijn onderbuik, vloeide ik weer half over naar mijn verstandige hoofd. Als een kopje goed gevoel dat je in een karaf met sterke verhalen overgiet. En zittend aan de waterkant bedacht ik ineens weer een heleboel dingen die ik béter had kunnen zeggen en die ik anders had beantwoord als ik even tijd alleen zou hebben gehad. En bedacht ik me wat ze hebben kúnnen denken bij de antwoorden die ik gaf. Ik had er dan wel een goed gevoel over, maar hadden zij dat ook? Ik wist het ineens niet meer zo zeker.

Volgende week weet ik het. Als het niks wordt is het alleen al fantastisch dat ik zo’n leuke ervaring met een sollicitatiegesprek heb gehad en dat er nog hoop is dat mensen echt iets in je kunnen zien. Want dat gevoel heb ik wel van ze gekregen. Al wordt het niets toch ben ik blij weer iets te hebben geleerd.

Soms is het wel jammer dat je niet op je CV kan zetten waar je BIJNA hebt gewerkt. Ik ben het al zó vaak bij de meest leuke bedrijven in de sollicitatieronde op één na niet geworden. Zoals bij de enige Nederlandse spelletjesfabriek waar ze zélf ook nog eens de spelletjes verzinnen en de verpakkingen ontwerpen. Ik had er ooit bijná gewerkt. En in die categorie ”kon het maar op je CV als je er bijna had gewerkt” valt ook deze baan. Wat zou het leuk zijn als ik het straks écht op mijn cv mag toevoegen! En nog leuker zou het zijn als het dan ook nog zo leuk blijkt te zijn als het lijkt en ik er nooit meer weg hoef.

Het blauw weerspiegelende hemelwater dat aan mijn voeten kabbelde bracht geen antwoord maar wel rust. Ik laat het op me afkomen. Het leven draait niet om je werk, maar om het leven daaromheen. Het zou alleen zo fijn zijn dat het werk een klein beetje overvloeien mag omdat het dezelfde kleur heeft als je leven en het je persoonlijkheid mooi accentueert. Ik zou zo blij zijn met een beroep (zoals deze) die een mooie gloed geeft aan mijn leven. Er zijn ook zóveel beroepen die bij me vloeken. Maar soms móet je. Ik wacht af.

IMG_9175web