Slierten zilte warme zomerbriesjes

Een fotootje gemaakt op Terschelling. Niet van mijn eigen kind trouwens.

DSC00410bewerkt

Heb net vandaag een weekje Terschelling -met uitzicht op zee- geboekt omdat ik het zo mis. Ben er ondertussen zo vaak geweest (ook 3 keer op Oerol) dat er veel herinneringen liggen. In het donker door de duinen en hun slierten zilte warme zomerbriesjes fietsen, de zee die overal en altijd in de verte ruist en fluistert, de kampvuren op het zachte strand waar je voeten in wegzakken alsof je bij elke stap weer een zacht pantoffeltje aantrekt..

Maar het mooist, het allermooist van Terschelling vind ik de eindeloos lange en brede witte stranden en sprookjesland-achtige duinen, de ontelbare ontdekplekken waar je geen enkele bebouwing ziet. Ik waan me er in de heuvelachtige uithoeken van dit eiland in een ver magisch land. De wolken die elke minuut weer een ander kunstwerk met witte dotjes toveren op de helderblauwe achtergrond. De meeuwen die hun vertrouwde kreten slaken en de branding die zwoel zwelt en zwelgt.

Nu heb ik het geluk dat mijn 2 jongste kinderen (die het nog wél stoer vinden om met mama en papa op vakantie te gaan) ook gek zijn op Terschelling. We zaten vorig jaar op het meest luxe (lees dure) park van Zuid-Frankrijk, met stromende rivier voor en tropisch zwembad achter en de hoge bergen vol zonnebloemen en lavendel eromheen, en tóch zegt mijn zoontje dan: ”Maar volgend jaar..volgend jaar gaan we wel weer naar Terschelling he?!”. Dat is precies wat ik ook dacht. Ik miste de waddenzee. Dus ja..dat we gaan staat nu in elk geval vast.

En dan nog 1 foto van waar ik 2 jaar geleden uren heb rondgewandeld (that’s a lie, ik heb er vooral gelegen onder wuivend helmgras in het zand, ergens daar links waar de zee en de duinen elkaar tongzoenen ’s nachts). Zie links die zee dan! Zo mooi. Hier ga ik ook zeker weer naartoe met mijn huurfietsie! Vlakbij zit het eenzame Heartbreak Hotel (foto). Waar je geheel in jaren 50 sfeer met Elvis kunt koffie drinken!

Terschelling Woolywoot

Advertenties

Creatief met dikke penen

DSC09032bewerkt

Dit was zo grappig, een kauw die voor mij in Urk een kaartje hielp zoeken. Een heel ander soort grappig dan een 1 april grappigheid trouwens, maar dat terzijde. Grappig, al die verschillende soorten grappigheden.

Morgen is het 1 april. Ik vind grapjes uithalen veel leuker als iemand het helemaal niet verwacht. Dus liever niet op 1 april. Zo heb ik een keer Lees verder Creatief met dikke penen

Loslaten | Foto gedicht

woolywoot

Laat nu los
de tijd is daar
Dat wat vóór jou was
is klaar
Vraag niet waarom
niet naar de zin
Het is niet het einde
het is een begin.

paardenbloem-dandelion-paar

In jou ligt er ook een bloem te wachten. Misschien is het een kwestie van loslaten en vertrouwen. Een kwestie van durven. Zijn er oude vertrouwde dingen die we niet los durven laten, terwijl we zo goed weten dat het geen vruchtbare bodem meer is. Het was er om je sterk genoeg te maken en om je naar die vruchtbare bodem te leiden. Niet om je eraan vast te klampen. Het was er, om je op een dag te laten gaan. Om je mee te laten voeren met de wind.

Dandelion-photo-blowing

Beveiligd: Overdenkingen in bed 2

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Voor wie mij las

Noem mij in woorden
maak mijn bestaan
leesbaar
en helder
ik wil niet vergaan

Ik wil mij beschreven
mijn lichaam en lippen
in woorden geregen
gekerfd in de stenen
vereeuwigd mijn benen
mijn huid en mijn haar

Mijn hebben en houwen
zorgvuldig gevouwen
in letters die passen
bij wie ik ooit was

Ik wil mij gelezen
voor altijd beginnen
gevangen in tekens
te kennen te weten
voor wie mij las

glas raam window broken window gebroken glas scherf scherven bro

Glas! (hihi..dit hoort NIET bij het gedicht!) 😉

Herinnering aan zee

In de verte loop jij, je zoekt om je heen.
Je buigt, je pakt, je bekijkt en loopt door.
En ik loop achter je,
ik pas in je spoor.
Ik doe als jij, op het strand in mijn hoofd.
Wat was en wat moet en wat is spoelt daar aan.
Ik pak het, bekijk het, geef het een plek..
of laat het weer gaan.

spoor aan zee sporen footsteps sea beach
Soms ben ik even hier in het nu en voel het zand
zo tussen mijn tenen, voel ik het glibberige wier.
Voel ik mijn plek in de leegte van blauw,
zie ik voor mij zoveel ruimte om te dansen met jou.
Maar ik durf niet.

www.woolywoot.com

Zullen we vliegeren? Vraag ik.

Je knikt.

En laat al je schatten vallen om ruimte te maken voor mij.
”Laten we onze liefde hangen aan een sterk katoenen draadje”
grinnik jij.

SONY DSC

Ik laat vaak veel achter aan zee,
mijn sporen, mijn zorgen,
maar deze herinnering,
neem ik mee.

vliegeren kiting

Een vriend

Woolywoot-arc-de-triomphe
Binnen in de Arc de Triomphe

Als het duizelt in je hoofd
niets zo gaat als is beloofd
het klimmen uitput en verdoofd
je niet meer in jezelf gelooft

Pak dan mijn hand
Zet voet na voet, zet door ga mee
breng alsjeblieft niet heel alleen
dat water naar de zee

Toe kom, toch laten we
tezaam die weg begaan
als ik jou draag en jij dan mij
dan zal het beter gaan

daar boven zal het prachtig zijn
je klimmen wordt beloond
maar niemand kan zonder een vriend
die mededogen toont

Lees verder Een vriend

Gedachten bij de wapperwas

Kon het maar voor eeuwig ochtend blijven. Ik hou van de belofte van de ochtend van een stralend blauwe dag. Alles kan nog en ik wil nog zo veel.

De zon schijnt, de was wappert. De eerste wapperwas dit jaar. Tijdens het ophangen van de was zie ik tussen de lijnen door een wit stipje glinsteren in de diepblauwe lucht. Hoe opgesloten je je ook voelt, boven je hoofd zweeft de eeuwige oneindigheid. Het maakt het malen in mijn hoofd stil als ik de tijd neem naar niets te kijken. Niets dan blauw. En dat ene witte stipje.

Woolywoot-sky

Foto: Woolywoot

Het wit baande zich een weg door het blauw, in stilte en onzichtbaarheid vervoerde het honderden mensen boven mijn hoofd. Mensen met een bestemming. Misschien zat er ook wel een moeder in met haar zoon, op de langgekoesterde reis samen. Meer een koestering van de moeder dan de zoon, die vooral alleen maar aan de bestemming dacht. De moeder daarentegen dacht vooral aan de herinnering die ze op dat moment aan het maken zijn. Dat had ze geleerd in al die jaren, maak in godsnaam vooral, maar dan ook vooral, mooie herinneringen samen nu het nog kan!

Nog één keer echt samen. Ik, de eerste die mag meemaken hoe hij het vind om op te stijgen, hoe hij kijkt als de wereld kleiner en kleiner wordt, nog één keer zijn ogen zien glinsteren bij een nieuwe grootse ontdekking in deze wereld. Ik leerde hem lopen, nu wil ik erbij zijn als hij vliegt! Ik moet wel stiekem kijken, want dat ik kijk naar hem wil hij allang niet meer. Boze blikken vang ik als hij doorheeft dat ik naar hem kijk. Alleen als hij zich alleen waant kan ik hem nog in zijn volle zelfheid zien.

Woolywoot-sky-plane-window

Ik maak foto’s van het uitzicht, maar stiekem staat hij daar ook op. Ik wil het vastleggen, voor eeuwig het licht van dat moment in een kader. Dat het waar is wat ik me later herinner. Een wanhopig tastbaar houden van wat is. Kijk hij vliegt!

Zo zaten wij pasgeleden samen in zo’n wit stipje. Geluidloos gleden we door de lucht van duizenden mensen die beneden keken, zoals ik. Geluidloos, tot op een bepaald moment het geluid de beelden in probeert te halen. Los van wat daar in stilte afspeelt. In stilte voor degene die van een afstandje kijkt.

Voor mij is het nu een kostbare herinnering. Dat wij ooit samen zo’n stipje waren. Dat we voor iemand op aarde tussen de ruimte van de duim en de wijsvinger pasten. Misschien zijn we voor wie van een afstand ons kon zien, nog nooit zó dicht bij elkaar geweest als toen. Dat we samen zelfs in een zandkorreltje pasten, al moet jij daar natuurlijk niet aan dénken. Maar ik wel. Als ik een vliegtuig zie, denk ik niet aan de bestemming. Als ik een vliegtuig zie, dan denk ik aan het zweven, daar in het oneindige blauw. Dat jij in al die eeuwigheid precies in mijn leven kwam en ik in die van jou.

Een berichtje uit de hemel?

Ik woonde mijn hele jeugd op hetzelfde adres. Een alleenstaande woning aan een rustige straat waar ik stoeprandje speelde met mijn buurmeisjes. Alle twee 2 jaar ouder dan ik, dus daar begon al mijn buitenbeentjesleven. Rechts van ons woonden de ouders van het ene buurmeisje. Ik sprak ze niet vaak. Ik zag ze wel vaak. Mijn halve leven zag ik ze voorbij het voorraam lopen om hun ouders een eindje verderop in de straat de krant te brengen of ze met pannetjes soep te verwennen. Zo ging dat in ons dorp.

Laan in het bos | Fotograaf: Woolywoot

Elke tocht van hun huis naar het andere huis begon met de voor mij zo vertrouwelijke klap van  tuindeur die dichtviel. Al die jaren dat ze er woonden was er dat geluid die verankerd ligt in mijn jeugdjaren. Een klap van die achterdeur brengt mij terug naar mijn jeugd. En na die klap zag ik dan 30 seconden later de krullenbol van mijn buurvrouw voorbij waggelen. Een paar keer per dag. Het hoorde erbij. Niks bijzonders toen. Lees verder Een berichtje uit de hemel?