Door het bos gelopen alleen

IMG_9991web

Door het bos gelopen alleen. Met niemand hoeven praten en daarom zoveel kunnen zien. Het felgekleurde blaadje dat op mijn pad lag. Ik vond hem zo mooi, ik wilde hem graag hebben. Meenemen. Maar het enige wat ik kon doen was hem met mijn mobieltje vastleggen in de tijd. Bezit ervan nemen zou hem alleen maar lelijker en brozer maken. Hij zal verdorren, verbruinen, vergaan. Het is zijn lot om te worden gelaten. Nog even mooi te liggen zijn voor niemand en dan op te gaan in de brij.

IMG_9963web

Ik kreeg zin om een aquarel te maken van die blaadjes…en kijk wat een mooie compositie waar geen mensenhand aan te pas is gekomen:

IMG_9993web

Het is niet een kwestie van zoeken. Maar van kijken. Van tijd doorbrengen met jezelf. Zelfs een kwestie van een beetje vervelen en op de loop voor instant vermaak. Van vergeten wat je denkt wat belangrijk is. Jezelf met opzet laten verdwalen en de tijd expres vergeten om uiteindelijk heel veel verloren tijd terug te vinden. Tijd vertraagde in het bos, waar alles om mij heen zijn tijd nam en niets zijn best deed om mijn aandacht te trekken. Ik was zelf degene die bepaalde wat mijn aandacht kreeg en de rest bleef ook zonder aandacht zijn beste en mooiste zelf zijn.

Advertenties

Nu doet het pijn | Blog over verdriet

Nu doet het pijn. Ik voelde het al aankomen. Eerst beklemde het met een fluwelen hand mijn stem en mijn adem. Daarna pakte het dat onscherpe mes van de hoop. En nu snijdt het geraffineerd in dat plekje van mijn hart. Een pees denk ik, het valt niet door te snijden. Het blijft pijn doen en gesneden worden telkens weer.

DSC04783web
(zie je ook die gezichten?)

Ergens onder in mijn keel voel ik ook iets wat ik niet omschrijven kan. Iets rauws, iets oers, iets wat eruit geschreeuwd wil worden. Dat ga ik niet doen. Daar ben ik helaas al te geciviliseerd voor. Wat zou dat lekker zijn!

Een stukje van mijn hart dat sterft. Dat zal ik gepast verwerken, niet met toeters en bellen, maar geheel intern. Er komt ook vast wel weer een ruimte voor in de plaats die ik mag vullen met iets nieuws.

Leren loslaten van verwachtingen. Loslaten van illusies. Altijd pijnlijk. Maar ook bevrijdend. Laten gaan van iets waarvan het er niet eens was, maar voor mijn gevóel altijd wel. Is dat dan niet net zo echt als echt? Ja, het was er echt voor mij. Dus was het er. Maar dan wel alleen voor mij. En juist dat is wat zo pijn doet want ik kan het met niemand delen. Ik ben het in mijn eentje kwijt en ik weet eigenlijk niet eens precies waar ik het zou moeten zoeken ook.

Ik wist dat het er was. Maar nu ik het hard nodig heb kan ik het niet vinden. En ik ben gaan zoeken en zoeken, wanhopig werd ik ervan. Want het was er toch? Ik ben toch niet gek? De ander zegt van wel.

Ben ik wél gek?
Wat is er dan met mij?

Ik doe ineens ook zo anders nu ik denk dat kwijt te zijn wat er eigenlijk nooit was. Ik verlies mijzelf in het wanhopige zoeken als kip zonder kop. Dat wat ik zoek zou nu ook helemaal niet gevonden willen worden. Wie wil er nou gevonden willen worden door een bezetene die zichzelf verloren is onderweg?

Ik wil heel erg hard huilen, heel graag heel hard huilen, dat kan ik nog wel heel goed. Dat huilen komt op dit moment niet uit. Het zou de situatie alleen maar verwarrender maken dan het is. Voor de anderen hoeft er niets aan de hand te zijn. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen en zelf mee zal dealen. Het is niet met woorden weg te sussen en dat hoeft ook niet. Het is een les die ik met vallen en opstaan moet leren. Het zal me niet knakken. Mijn hart is flexibel, ik buig. Ik buig voor het leven, voor wat ik niet wilde zien. Ik buig en word met mijn neus op de feiten gedrukt. Zooo, en wat ga je hier mee doen?

Het is iets waarvan ik niet eens wil dat anderen er iets over gaan zeggen of vinden. De weg voor me is daar te verwilderd voor. En ik weet ook wel dat het niet weg te sussen is. Ik wil zelf op ontdekking en me niet laten leiden. Ik hou me vast aan oude en nieuwe wijsheden onderweg. Een weg is er altijd wel en ik wil het mijn weg, my way. Dus pers ik de tranen terug en doe mijn best een neutraal gezicht op te zetten. Ach…wat prikkende ogen. Heeft iedereen wel eens. Huilen doe ik later wel.

Heel erg huilen. Bijna lekker is het, vanuit je tenen kunnen huilen en daarmee de heftigste gevoelens weg kunnen wassen. De stormachtige emoties die praktisch denken in de weg staan laten overstromen en laten wegvloeien tot de laatste drup.

Dat praktische denken zit bij mij meestal verstopt achter de emotie. Het stemmetje dat mij fluisteren kan dat het misschien wel goed komt ooit en dat het allemaal niet zó erg is (er is nog zoveel moois in het leven toch), die stem zit net als de zon bij een onweersbui ver achter de buien en wolken van tranen.

Zo erg is het ook weer niet. Uiteindelijk. Er zijn altijd ergere dingen. Erger is het misschien wel als huilen niet meer lukt. Als huilen niet meer helpt. Als de tranen zijn opgedroogd maar de emotie nog niet gezakt. Als dat stemmetje in je dat altijd achter de wolken tevoorschijn komt niet komt. Als je op zoek moet naar dat stemmetje en je erachter komt dat het je in de steek heeft gelaten. Was alles dan wel echt? En wie fluistert dan nog de waarheid?

Alles komt goed.

Echt.

daar komt het verdriet
het is er weer
het overvalt
het verstikt
het doet zo zeer
maar ik vecht
en ik huil
het komt goed
telkens weer

(echt. het komt goed. laat mij je stem zijn die dat fluistert)

DSC04829web

Leo Fijen Kon ik de stilte maar wat harder zettenUit ”Kon ik de stilte maar wat harder zetten” van Leo Fijen

 

De stilte ruist, de ruimte raast

DSC04739web

(geschreven in de oorverdovende stilte van de duinen bij paal 3 Terschelling)

In de duinen

De meeuwen
cirkelen traag als haaien
in de eindeloze blauwe hemelzee
de stilte ruist
de ruimte raast
de rust hier giert
en ik doe mee

IMG_7222web

IMG_7238web

DSC04742web2

DSC04755web2
kunst door samenwerking van zand en wind en geen ideeën, gewoon ontstaan door dóen

Met mijn blote voeten liep ik uren door het nog door de middagzon opgewarmde zijdezachte zand. Mijn voeten die steeds in warme bedjes van zand gleden voelden zich geliefkoosd terwijl mijn oren tot rust kwamen na maandenlange autoruis en geluidsrommel van het vasteland.

Meeuwen die achter de duinen ontstegen als kwamen ze uit een andere dimensie waren mijn enige getuigen. Ze kwamen en verdwenen dan weer, één voor één, alsof ik in de gaten gehouden werd. Wachters van de duinen. Heersers van het strand. Zo voelde het wel een beetje, alsof ik in hun wereld stapte.

Mijn gedachten kwamen en gingen net als de meeuwen. Ik had gedacht dat ik dingen uit zou kunnen denken, maar alles werd als los zand. Ik dacht soms helemaal niets in het bijzonder en praatte soms tegen niets voor me uit over alles en nog wat. Alles wat onuitgesproken in mijn hoofd was blijven zitten. Dat kan op het strand als je alleen bent. Praten tegen de wind in. Het is één van de heerlijkste dingen om te doen op een winderige dag op een verlaten strand.

Ik besloot dat ik niks hoefde te denken en niets hoefde te overdenken. Ik liet mijn hoofd van binnen waaien en wachtte wel af wat er aanspoelde of niet.

In de duinpannen heerst er stilte. En als je daar gaat liggen waar er een kleine opening naar zee is, dan hoor je alleen de branding. Het rollen van de zee, het bruisen van het water. Aankomen en weer wegsterven en dat steeds opnieuw, eindeloos en altijd.

Als ik dan mijn ogen sluit terwijl ik op het warme zand lig en mij helemaal alleen op de wereld waan, en alles los laat en in mijn gedachten alleen nog die eeuwige branding die altijd zal zijn en altijd al was, dan voel ik ook een eeuwigheid in mij en een verliefd zijn op het leven en dat het leven mij liefkoost. Misschien is dat omdat zoveel zintuigen zo lieflijk tegelijk worden aangeraakt.

Het is alleen op deze absurde manier uit te leggen.

IMG_7018web

DSC04556web

 

De lucht schemerde en ik mijmerde

dunes duinen strand foto beach photo

DSC04151web

DSC04179web

DSC04162web

DSC04143web

Ik zat in de duinen. Bijna onmerkbaar ging het schemeren. De lucht schemerde en ik mijmerde. Dat ging heel goed samen. Ik was eigenlijk van plan om te mijmeren over een onderwerp waarover ik een boek wilde schrijven, maar zoals altijd lieten mijn gedachten zich niet sturen, maar gingen ze hun eigen weg. Mijn ogen dwaalden over de horizon en hoewel er niet veel te zien was, kwam er des te meer in beeld van wat er in mijn binnenste voorbij kwam. Misschien dat daarom die zeeën van leegte zoveel teweeg brengen.

Ik kwam er ook achter dat je nooit uitgemijmerd raakt hoe lang je ook in de duinen blijft zitten. Ik besloot dat ik moest gaan, omdat ik niet in het donker door de duinen wilde fietsen. Maar toen viel ik met mijn neus in het helmgras. Ik zag dat er druppels hingen, waar eerst niks hing. Avonddauw. Druppels aan punten. En het werden er meer en meer. Zo mooi!

Ik bleef hangen en fietste in het pikkedonker door de duinen naar mijn huisje. En dacht blij en verrast: Héé, op Terschelling is alleen fietsen in het donker in de duinen helemaal niet eng!

Ik kwam er ook achter dat je helmgras kunt vlechten. En dat het heel erg leuk is om in je eentje te gaan bellenblazen aan zee!

DSC04090web

DSC04099web

DSC04197web

Kijk eens wat ik vond in een hoekje van een moment!

Slagveld-speelgoed-augustus

Woolywoot-fotografie-slagve

Woolywoot-fotografie-3

Woolywoot-fotografie-4

Woolywoot-fotografie-5

Ik wilde nog zoveel schrijven, maar ik verloor me daarvoor in een andere wereld. Een wereld die ik op mijn eigen keukentafel zag verschijnen. Ik vroeg mijn zoon of het even vrede mocht zijn (zodat ik me via mijn lens in zijn wereld kon storten, een wereld die altijd zinderend van levenslust op zijn voegen beeft). De wereld van een jongen en zijn speelgoedsoldaatjes van nog geen 2 centimeter. Ik verloor en hij won het van mij. Mijn verhaal komt nog wel.. morgen misschien.

Jezelf heel klein maken om het grootse van alles te zien. De grote dingen in het leven zijn vaak niet opvallend. Ze schuilen in momenten. Je moet heel goed in de hoekjes kijken van het moment en letten op wat niet persé gezien wil worden maar wel gevonden.

Verdriet luchten

verdriet

Ik ben ineens zo ongelooflijk verdrietig.
Verdriet is een echte pijn. Het steekt.
Het is laat.

Misschien dat ik het morgen wat luchtiger kan zien en voelen..

Slierten zilte warme zomerbriesjes

Een fotootje gemaakt op Terschelling. Niet van mijn eigen kind trouwens.

DSC00410bewerkt

Heb net vandaag een weekje Terschelling -met uitzicht op zee- geboekt omdat ik het zo mis. Ben er ondertussen zo vaak geweest (ook 3 keer op Oerol) dat er veel herinneringen liggen. In het donker door de duinen en hun slierten zilte warme zomerbriesjes fietsen, de zee die overal en altijd in de verte ruist en fluistert, de kampvuren op het zachte strand waar je voeten in wegzakken alsof je bij elke stap weer een zacht pantoffeltje aantrekt..

Maar het mooist, het allermooist van Terschelling vind ik de eindeloos lange en brede witte stranden en sprookjesland-achtige duinen, de ontelbare ontdekplekken waar je geen enkele bebouwing ziet. Ik waan me er in de heuvelachtige uithoeken van dit eiland in een ver magisch land. De wolken die elke minuut weer een ander kunstwerk met witte dotjes toveren op de helderblauwe achtergrond. De meeuwen die hun vertrouwde kreten slaken en de branding die zwoel zwelt en zwelgt.

Nu heb ik het geluk dat mijn 2 jongste kinderen (die het nog wél stoer vinden om met mama en papa op vakantie te gaan) ook gek zijn op Terschelling. We zaten vorig jaar op het meest luxe (lees dure) park van Zuid-Frankrijk, met stromende rivier voor en tropisch zwembad achter en de hoge bergen vol zonnebloemen en lavendel eromheen, en tóch zegt mijn zoontje dan: ”Maar volgend jaar..volgend jaar gaan we wel weer naar Terschelling he?!”. Dat is precies wat ik ook dacht. Ik miste de waddenzee. Dus ja..dat we gaan staat nu in elk geval vast.

En dan nog 1 foto van waar ik 2 jaar geleden uren heb rondgewandeld (that’s a lie, ik heb er vooral gelegen onder wuivend helmgras in het zand, ergens daar links waar de zee en de duinen elkaar tongzoenen ’s nachts). Zie links die zee dan! Zo mooi. Hier ga ik ook zeker weer naartoe met mijn huurfietsie! Vlakbij zit het eenzame Heartbreak Hotel (foto). Waar je geheel in jaren 50 sfeer met Elvis kunt koffie drinken!

Terschelling Woolywoot

Het belang van gezonde nieuwsgierigheid in een zieke wereld als de onze

We worden allemaal geboren met aderen vol gier. Gier voor de groei en bloei van al het nieuws dat in ons prille leventje tot ons komt. Gierig naar nieuws. Nieuwsgierigheid. Naast de automatische reflexen is het één van onze belangrijkste troeven tot overleven. Lees verder Het belang van gezonde nieuwsgierigheid in een zieke wereld als de onze

Creatief met dikke penen

DSC09032bewerkt

Dit was zo grappig, een kauw die voor mij in Urk een kaartje hielp zoeken. Een heel ander soort grappig dan een 1 april grappigheid trouwens, maar dat terzijde. Grappig, al die verschillende soorten grappigheden.

Morgen is het 1 april. Ik vind grapjes uithalen veel leuker als iemand het helemaal niet verwacht. Dus liever niet op 1 april. Zo heb ik een keer Lees verder Creatief met dikke penen

Loslaten | Foto gedicht

woolywoot

Laat nu los
de tijd is daar
Dat wat vóór jou was
is klaar
Vraag niet waarom
niet naar de zin
Het is niet het einde
het is een begin.

paardenbloem-dandelion-paar

In jou ligt er ook een bloem te wachten. Misschien is het een kwestie van loslaten en vertrouwen. Een kwestie van durven. Zijn er oude vertrouwde dingen die we niet los durven laten, terwijl we zo goed weten dat het geen vruchtbare bodem meer is. Het was er om je sterk genoeg te maken en om je naar die vruchtbare bodem te leiden. Niet om je eraan vast te klampen. Het was er, om je op een dag te laten gaan. Om je mee te laten voeren met de wind.

Dandelion-photo-blowing