Stomme dingen doen die je zelf wél leuk vindt


Goldfish Woolywoot Quote explore

Ik heb ineens ontdekt dat ik blij word en plezier heb in ”iets” maken in Illustrator. Het maakt niet uit wat, een combinatie van tekenen, wat teksten en mijn foto’s. Het doet er niet toe. Het maakt me op de een of andere manier blij om er mee bezig te zijn. Het is puur experimenteren. Je moet ook stomme dingen durven doen, die je zelf wél leuk vindt.

En over die quote die erin staat..Ik geloof dat als je dat doet waar je echt met liefde en met zoveel zin mee bezig bent of wílt zijn, dat er uiteindelijk iets op je pad komt. Of het nu geld oplevert of niet. Al is het alleen al dat je erachter komt wat je blij maakt. Bezig zijn met een passie opent werelden. Maar je moet soms wel je passie ontdekken.

Ik heb het in het verleden al eens ontdekt toen ik veel met fotografie bezig was puur voor mijn plezier. Het maakt niet uit wát je doet, áls je het maar op jouw manier doet en de liefde voelt tijdens het doen. Op een dag zet het je op de lift, of op de roltrap..weet je wat ik bedoel? Stel het creëren wat je doet, op wat voor manier dan ook, is als lopen en ik geloof dat als je blijft lopen je op een gegeven moment op roltrappen naar hoger zult belanden en je steeds een stukje als vanzelf loopt en het je verder zal brengen naar een ander level. Het belangrijkste is vooral het blijven lopen. Je ook niet laten verleiden dingen te gaan doen die je eigenlijk niet wilt (zelfs al levert het geld op), die kunnen een vreselijke hindernis vormen. Maar zeg wel ja tegen dingen die je eigenlijk wél wilt maar niet durft.

Nee. Ik las het nog een paar keer over en het is een onduidelijk voorbeeld..maar ik geloof dat als je iets wilt, je stapje voor stapje ergens zult komen als je maar stug doorzet en je niet door teleurstellingen laat ontmoedigen. Dat als je doorzet je zult zien dat het je met de juiste mensen en mogelijkheden en omstandigheden zal omringen. Het lopen brengt je op plekken en omringt je met mensen waar je van te voren nooit bij stil had gestaan en nooit over na had gedacht. Je kunt het van te voren niet uitstippelen.

Het allermoeilijkste is vaak toch wel dat je moet beslissen in welke richting je je eerste stap moet zetten..daarom: dóe gewoon maar een stap! Een inimini-kleintje maar. En experimenteer en ontdek het dan. Elke eerste stap die je kiest, in welke richting dan ook is goed omdat je dan begonnen bent te experimenteren en uitproberen en het je onherroepelijk naar de volgende stap zal leiden. En hoe dan ook brengt het je naar mooie plekken, in jezelf en in de wereld om je heen.

Ja.
Ik probeer mijzelf ook maar steeds weer een duw te geven. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Vind maar eens je passie.

Advertenties

Lente in een kinderknuistje

DSC_1735
De hele dag hier en daar wat jammeren over de lente die het niet doet. En dan thuiskomen, paraplu in, regenjas uit, mopperknopje aan… vind ik het voorjaar waar ik hem het laatst vermoed!

Ze had de narcissen gevonden onderweg van school naar huis en heeft ze voor mij geplukt, vertelde ze, nadat ze eerst zichtbaar genoot van mijn blijdschap.

In gedachten zie ik hoe ze de vrolijke narcissen langs de weg zag wiegen. Boven haar een dreigende lucht vol regen en buien. Maar ze keek naar de bloemen langs haar weg.

Soms zit de lente in een kinderknuistje.

Herinnering aan zee

In de verte loop jij, je zoekt om je heen.
Je buigt, je pakt, je bekijkt en loopt door.
En ik loop achter je,
ik pas in je spoor.
Ik doe als jij, op het strand in mijn hoofd.
Wat was en wat moet en wat is spoelt daar aan.
Ik pak het, bekijk het, geef het een plek..
of laat het weer gaan.

spoor aan zee sporen footsteps sea beach
Soms ben ik even hier in het nu en voel het zand
zo tussen mijn tenen, voel ik het glibberige wier.
Voel ik mijn plek in de leegte van blauw,
zie ik voor mij zoveel ruimte om te dansen met jou.
Maar ik durf niet.

www.woolywoot.com

Zullen we vliegeren? Vraag ik.

Je knikt.

En laat al je schatten vallen om ruimte te maken voor mij.
”Laten we onze liefde hangen aan een sterk katoenen draadje”
grinnik jij.

SONY DSC

Ik laat vaak veel achter aan zee,
mijn sporen, mijn zorgen,
maar deze herinnering,
neem ik mee.

vliegeren kiting

Beveiligd: Boos trapte ik mij de wereld in

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Een vriend

Woolywoot-arc-de-triomphe
Binnen in de Arc de Triomphe

Als het duizelt in je hoofd
niets zo gaat als is beloofd
het klimmen uitput en verdoofd
je niet meer in jezelf gelooft

Pak dan mijn hand
Zet voet na voet, zet door ga mee
breng alsjeblieft niet heel alleen
dat water naar de zee

Toe kom, toch laten we
tezaam die weg begaan
als ik jou draag en jij dan mij
dan zal het beter gaan

daar boven zal het prachtig zijn
je klimmen wordt beloond
maar niemand kan zonder een vriend
die mededogen toont

Lees verder Een vriend

Beveiligd: Overdenking laat in bed

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Tot ik je terugvind

Mooi..
Ik hoor de merels weer.
Het geeft een briesje in mijn ziel. Lome onschuldige melancholie stroomt bij me binnen, maar ook het kinderlijk verheugen op langere dagen, meer licht, meer lichtheid in mijn geest misschien ook. Het is zo lang donker geweest.

Ik ga zo op reis, heb mijn rugzak bepakt en trek even de deur achter me dicht. Nog een uurtje. Ik kon kiezen tussen zenuwachtig heen en weer en van boven naar beneden lopen in mijn huis, om voor de tiende keer te kijken of alles wel mee is of dicht zit, of even zitten en schrijven. Even diep ademhalen.

DSC_0816woolywoot_web_cloudFoto: Woolywoot

Ik ga met mijn geliefde. Hoe noem je iemand waarvan je hoopt dat je door diegene nog echt oprecht geliefd bent, die soms zó ver weg lijkt en die je af en toe niet meer begrijpt? Is het mijn recht nog hem zo te noemen? Ben ik wel goed voor hem geweest? Ik ben teleurgesteld, ja, maar ik weet dat ik ook héb teleurgesteld. En ik ben wóest geweest van verdriet. Ik dacht ergens recht op te hebben. Op zijn liefde. Maar de liefde kent geen rechten. De liefde heeft ook geen plichten. Liefde oordeelt niet. Liefde geeft. ”Wat zou liefde doen?” Is wel eens wat ik me afvraag als ik iemand iets niet gun om een of andere reden. En dan denk ik: o ja. Het antwoord is altijd zó simpel.

We gaan op reis zonder een vooropgezet doel. Het zat al langer in de planning, de tickets lagen al maanden klaar. Het is niet ver weg, maar wel in het buitenland. En ik verheug me erop. Ik hoop dat het anders is dan thuis. Zo weg van het werk, de stress en de druk, misschien is er meer lucht.

Meer rust om elkaar te zien, meer adem om iets moois te zeggen. Eigenlijk hoop ik tijdens deze reis weer onze oude ”wij” te vinden. Ons oude ons. Zal het er nog zijn? Het is er thuis ook nog wel, maar het duurt dan zo kort. Voor we het weten zitten we weer in een verwijtenstrijd, een mopperkamp of een stiltezone. Een beetje moegestreden soms. Ik ben ”nu eenmaal zo” volgens jou en jij bent ”nu eenmaal zo” volgens mij. Ik vind het vermoeiend, ik geef de strijd wel eens op daardoor. Het maakt me hopeloos dat ik een ”jij bent nu eenmaal zo” ben geworden. Ik ben namelijk niet ”eenmaal zo”. Toch?

Zeg me dat ik het niet ben. Ik ben zoveel meer. En dat wil ik graag deze reis weer laten zien. Ik hoop dat je ook laat zien dat je er nog bent voor mij. Want reizen, dat kunnen we samen. Dat hebben we in het verleden wel bewezen met onze wereldreis van een jaar, kort nadat we verkering kregen nog wel. De tijd van mijn leven was het. Ik herinner me nog precies hoe het was. Mijn leven deel ik sindsdien op in ”voor de reis” en ”na de reis”. Het was het hele jaar lente en we bezaten de wereld en de eeuwige jeugd. De herinnering heeft zelfs een geur die ik niet ruik maar onderga. Als ik het moest omschrijven was het de geur van gras, aarde, water, lente, watermeloen..als ik eraan denk voelt het als zonder zwaartekracht en kleren zweven in de zwoele lucht. En dan samen. Ik voelde me nooit alleen. Zodra ik alleen was wilde ik weer bij jou zijn, omdat ik het moois wat ik zag wilde delen. Samen was het mooier.

En dat is precies wat ik terug zou willen vinden. Ik trek zo de deur achter mij dicht en laat los, ik zal je niet ”nu zo eenmaal zo” vinden. Ik zal je zoeken. Desnoods de hele wereld over. Tot ik je terugvind.

 

 


Follow my blog with Bloglovin