Als je goed kijkt naar de wolken |BLOG|

IMG_8679web-wolk

IMG_8681web-wolk

In ben dol op wolkenluchten. In ons land heb je van die hele mooie. Luchtkastelen van Zwitserse bergen. Ze doen me denken aan verre reizen en vrijheid en ruimte. Ik kan zo terugreizen in de tijd naar mijn 22-jarige zelf in de trein en dat ik door het raam witte machtige columbuswolken met me mee zag reizen. Ze zagen er bereisbaar uit, als zonovergoten witte heldere werelden om ontdekt te worden.

Ze symboliseerden op dat moment het gevoel over de reis die ik een maand later zou maken met de middelbare schoolliefde uit mijn leven (degene waar ik uiteindelijk ook mee getrouwd ben). Een jaar lang naar Australië, Nieuw Zeeland en Azië. Een half jaar nadat we verkering kregen zijn we vertrokken met het vliegtuig, 24 uur bij elkaar op de lip en ik wilde geen dag meer zonder. De mooiste herinneringen heb ik nog aan het 2 maanden rondfietsen door Nieuw-Zeeland en elke dag weer onze tent bij iemand anders in het weiland zetten en élke avond weer bij andere vriendelijke mensen aan tafel. Soms mochten we zelfs een paar dagen blijven en kregen we een rondtoer van een Maori zelf. In het donker van de nacht in een mysterieus stomende warmwaterbron onder de heldere sterrenbeelden van het zuidelijk halfrond.

Je moet wel de eerste stappen zetten, maar daarna komt het avontuur (dat soms wat verlegen afwacht in onverwachte hoekjes) zelf naar je toe.

We spraken na een half jaar af dat we voordat we naar Azië zouden vliegen nog 1 dag apart in een hostel zouden gaan vertoeven. Om te proeven hoe het is om alleen te zijn op reis. Maar wat gebeurde er: ik ontmoette een leuk stel die me de volgende dag naar een waterval mee wilden nemen. Ik heb de hele avond naar mijn vriendje gezocht (mobieltjes hadden we toen nog niet) omdat ik dat leuks sámen wilde delen. Dus uiteindelijk lukte zelfs dat éne dagje alleen niet eens. Alleen niets doen zou geen probleem zijn geweest, maar iets leuks dat wilde ik zó graag delen.

Ik ben een beetje afgedwaald van de wolken merk ik. Een mens is gezegend met het talent om zelfs het ziellose te bezielen. En als je goed kijkt kunnen wolken je afdrijven naar hele andere werelden. Daar hoef je eigenlijk geen wereldreis voor te maken. Dat doen de wolken wel voor je. Maar als je de kans krijgt dan raad ik het je zéker aan. Het heeft mijn leven en dus mijn herinneringen zó verrijkt. Stop niet meer geld en moeite dan nodig in materialisme, maar stop het voornamelijk in mooie herinneringen maken.

Advertenties

Gedachten bij de wapperwas

Kon het maar voor eeuwig ochtend blijven. Ik hou van de belofte van de ochtend van een stralend blauwe dag. Alles kan nog en ik wil nog zo veel.

De zon schijnt, de was wappert. De eerste wapperwas dit jaar. Tijdens het ophangen van de was zie ik tussen de lijnen door een wit stipje glinsteren in de diepblauwe lucht. Hoe opgesloten je je ook voelt, boven je hoofd zweeft de eeuwige oneindigheid. Het maakt het malen in mijn hoofd stil als ik de tijd neem naar niets te kijken. Niets dan blauw. En dat ene witte stipje.

Woolywoot-sky

Foto: Woolywoot

Het wit baande zich een weg door het blauw, in stilte en onzichtbaarheid vervoerde het honderden mensen boven mijn hoofd. Mensen met een bestemming. Misschien zat er ook wel een moeder in met haar zoon, op de langgekoesterde reis samen. Meer een koestering van de moeder dan de zoon, die vooral alleen maar aan de bestemming dacht. De moeder daarentegen dacht vooral aan de herinnering die ze op dat moment aan het maken zijn. Dat had ze geleerd in al die jaren, maak in godsnaam vooral, maar dan ook vooral, mooie herinneringen samen nu het nog kan!

Nog één keer echt samen. Ik, de eerste die mag meemaken hoe hij het vind om op te stijgen, hoe hij kijkt als de wereld kleiner en kleiner wordt, nog één keer zijn ogen zien glinsteren bij een nieuwe grootse ontdekking in deze wereld. Ik leerde hem lopen, nu wil ik erbij zijn als hij vliegt! Ik moet wel stiekem kijken, want dat ik kijk naar hem wil hij allang niet meer. Boze blikken vang ik als hij doorheeft dat ik naar hem kijk. Alleen als hij zich alleen waant kan ik hem nog in zijn volle zelfheid zien.

Woolywoot-sky-plane-window

Ik maak foto’s van het uitzicht, maar stiekem staat hij daar ook op. Ik wil het vastleggen, voor eeuwig het licht van dat moment in een kader. Dat het waar is wat ik me later herinner. Een wanhopig tastbaar houden van wat is. Kijk hij vliegt!

Zo zaten wij pasgeleden samen in zo’n wit stipje. Geluidloos gleden we door de lucht van duizenden mensen die beneden keken, zoals ik. Geluidloos, tot op een bepaald moment het geluid de beelden in probeert te halen. Los van wat daar in stilte afspeelt. In stilte voor degene die van een afstandje kijkt.

Voor mij is het nu een kostbare herinnering. Dat wij ooit samen zo’n stipje waren. Dat we voor iemand op aarde tussen de ruimte van de duim en de wijsvinger pasten. Misschien zijn we voor wie van een afstand ons kon zien, nog nooit zó dicht bij elkaar geweest als toen. Dat we samen zelfs in een zandkorreltje pasten, al moet jij daar natuurlijk niet aan dénken. Maar ik wel. Als ik een vliegtuig zie, denk ik niet aan de bestemming. Als ik een vliegtuig zie, dan denk ik aan het zweven, daar in het oneindige blauw. Dat jij in al die eeuwigheid precies in mijn leven kwam en ik in die van jou.