Creatief met dikke penen

DSC09032bewerkt

Dit was zo grappig, een kauw die voor mij in Urk een kaartje hielp zoeken. Een heel ander soort grappig dan een 1 april grappigheid trouwens, maar dat terzijde. Grappig, al die verschillende soorten grappigheden.

Morgen is het 1 april. Ik vind grapjes uithalen veel leuker als iemand het helemaal niet verwacht. Dus liever niet op 1 april. Zo heb ik een keer Lees verder Creatief met dikke penen

Advertenties

Loslaten | Foto gedicht

woolywoot

Laat nu los
de tijd is daar
Dat wat vóór jou was
is klaar
Vraag niet waarom
niet naar de zin
Het is niet het einde
het is een begin.

paardenbloem-dandelion-paar

In jou ligt er ook een bloem te wachten. Misschien is het een kwestie van loslaten en vertrouwen. Een kwestie van durven. Zijn er oude vertrouwde dingen die we niet los durven laten, terwijl we zo goed weten dat het geen vruchtbare bodem meer is. Het was er om je sterk genoeg te maken en om je naar die vruchtbare bodem te leiden. Niet om je eraan vast te klampen. Het was er, om je op een dag te laten gaan. Om je mee te laten voeren met de wind.

Dandelion-photo-blowing

Voor wie mij las

Noem mij in woorden
maak mijn bestaan
leesbaar
en helder
ik wil niet vergaan

Ik wil mij beschreven
mijn lichaam en lippen
in woorden geregen
gekerfd in de stenen
vereeuwigd mijn benen
mijn huid en mijn haar

Mijn hebben en houwen
zorgvuldig gevouwen
in letters die passen
bij wie ik ooit was

Ik wil mij gelezen
voor altijd beginnen
gevangen in tekens
te kennen te weten
voor wie mij las

glas raam window broken window gebroken glas scherf scherven bro

Glas! (hihi..dit hoort NIET bij het gedicht!) 😉

Herinnering aan zee

In de verte loop jij, je zoekt om je heen.
Je buigt, je pakt, je bekijkt en loopt door.
En ik loop achter je,
ik pas in je spoor.
Ik doe als jij, op het strand in mijn hoofd.
Wat was en wat moet en wat is spoelt daar aan.
Ik pak het, bekijk het, geef het een plek..
of laat het weer gaan.

spoor aan zee sporen footsteps sea beach
Soms ben ik even hier in het nu en voel het zand
zo tussen mijn tenen, voel ik het glibberige wier.
Voel ik mijn plek in de leegte van blauw,
zie ik voor mij zoveel ruimte om te dansen met jou.
Maar ik durf niet.

www.woolywoot.com

Zullen we vliegeren? Vraag ik.

Je knikt.

En laat al je schatten vallen om ruimte te maken voor mij.
”Laten we onze liefde hangen aan een sterk katoenen draadje”
grinnik jij.

SONY DSC

Ik laat vaak veel achter aan zee,
mijn sporen, mijn zorgen,
maar deze herinnering,
neem ik mee.

vliegeren kiting

Een berichtje uit de hemel?

Ik woonde mijn hele jeugd op hetzelfde adres. Een alleenstaande woning aan een rustige straat waar ik stoeprandje speelde met mijn buurmeisjes. Alle twee 2 jaar ouder dan ik, dus daar begon al mijn buitenbeentjesleven. Rechts van ons woonden de ouders van het ene buurmeisje. Ik sprak ze niet vaak. Ik zag ze wel vaak. Mijn halve leven zag ik ze voorbij het voorraam lopen om hun ouders een eindje verderop in de straat de krant te brengen of ze met pannetjes soep te verwennen. Zo ging dat in ons dorp.

Laan in het bos | Fotograaf: Woolywoot

Elke tocht van hun huis naar het andere huis begon met de voor mij zo vertrouwelijke klap van  tuindeur die dichtviel. Al die jaren dat ze er woonden was er dat geluid die verankerd ligt in mijn jeugdjaren. Een klap van die achterdeur brengt mij terug naar mijn jeugd. En na die klap zag ik dan 30 seconden later de krullenbol van mijn buurvrouw voorbij waggelen. Een paar keer per dag. Het hoorde erbij. Niks bijzonders toen. Lees verder Een berichtje uit de hemel?