Wil je me dat influisteren, als ik het zelf niet zie?

Kan iemand mij voorzichtig zachtjes
lieflijk influisteren als het seizoen van de hoop
weer aarzelend gloort, zoals je de lente
ruikt ontluiken en je de vederlichte hoop weer voelt
door de eerste maartse merelmelodie?
Wil je me dat influisteren
als ik het zelf niet zie?

Woolywoot-zoals-je-de-lente

Nu doet het pijn | Blog over verdriet

Nu doet het pijn. Ik voelde het al aankomen. Eerst beklemde het met een fluwelen hand mijn stem en mijn adem. Daarna pakte het dat onscherpe mes van de hoop. En nu snijdt het geraffineerd in dat plekje van mijn hart. Een pees denk ik, het valt niet door te snijden. Het blijft pijn doen en gesneden worden telkens weer.

DSC04783web
(zie je ook die gezichten?)

Ergens onder in mijn keel voel ik ook iets wat ik niet omschrijven kan. Iets rauws, iets oers, iets wat eruit geschreeuwd wil worden. Dat ga ik niet doen. Daar ben ik helaas al te geciviliseerd voor. Wat zou dat lekker zijn!

Een stukje van mijn hart dat sterft. Dat zal ik gepast verwerken, niet met toeters en bellen, maar geheel intern. Er komt ook vast wel weer een ruimte voor in de plaats die ik mag vullen met iets nieuws.

Leren loslaten van verwachtingen. Loslaten van illusies. Altijd pijnlijk. Maar ook bevrijdend. Laten gaan van iets waarvan het er niet eens was, maar voor mijn gevóel altijd wel. Is dat dan niet net zo echt als echt? Ja, het was er echt voor mij. Dus was het er. Maar dan wel alleen voor mij. En juist dat is wat zo pijn doet want ik kan het met niemand delen. Ik ben het in mijn eentje kwijt en ik weet eigenlijk niet eens precies waar ik het zou moeten zoeken ook.

Ik wist dat het er was. Maar nu ik het hard nodig heb kan ik het niet vinden. En ik ben gaan zoeken en zoeken, wanhopig werd ik ervan. Want het was er toch? Ik ben toch niet gek? De ander zegt van wel.

Ben ik wél gek?
Wat is er dan met mij?

Ik doe ineens ook zo anders nu ik denk dat kwijt te zijn wat er eigenlijk nooit was. Ik verlies mijzelf in het wanhopige zoeken als kip zonder kop. Dat wat ik zoek zou nu ook helemaal niet gevonden willen worden. Wie wil er nou gevonden willen worden door een bezetene die zichzelf verloren is onderweg?

Ik wil heel erg hard huilen, heel graag heel hard huilen, dat kan ik nog wel heel goed. Dat huilen komt op dit moment niet uit. Het zou de situatie alleen maar verwarrender maken dan het is. Voor de anderen hoeft er niets aan de hand te zijn. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen en zelf mee zal dealen. Het is niet met woorden weg te sussen en dat hoeft ook niet. Het is een les die ik met vallen en opstaan moet leren. Het zal me niet knakken. Mijn hart is flexibel, ik buig. Ik buig voor het leven, voor wat ik niet wilde zien. Ik buig en word met mijn neus op de feiten gedrukt. Zooo, en wat ga je hier mee doen?

Het is iets waarvan ik niet eens wil dat anderen er iets over gaan zeggen of vinden. De weg voor me is daar te verwilderd voor. En ik weet ook wel dat het niet weg te sussen is. Ik wil zelf op ontdekking en me niet laten leiden. Ik hou me vast aan oude en nieuwe wijsheden onderweg. Een weg is er altijd wel en ik wil het mijn weg, my way. Dus pers ik de tranen terug en doe mijn best een neutraal gezicht op te zetten. Ach…wat prikkende ogen. Heeft iedereen wel eens. Huilen doe ik later wel.

Heel erg huilen. Bijna lekker is het, vanuit je tenen kunnen huilen en daarmee de heftigste gevoelens weg kunnen wassen. De stormachtige emoties die praktisch denken in de weg staan laten overstromen en laten wegvloeien tot de laatste drup.

Dat praktische denken zit bij mij meestal verstopt achter de emotie. Het stemmetje dat mij fluisteren kan dat het misschien wel goed komt ooit en dat het allemaal niet zó erg is (er is nog zoveel moois in het leven toch), die stem zit net als de zon bij een onweersbui ver achter de buien en wolken van tranen.

Zo erg is het ook weer niet. Uiteindelijk. Er zijn altijd ergere dingen. Erger is het misschien wel als huilen niet meer lukt. Als huilen niet meer helpt. Als de tranen zijn opgedroogd maar de emotie nog niet gezakt. Als dat stemmetje in je dat altijd achter de wolken tevoorschijn komt niet komt. Als je op zoek moet naar dat stemmetje en je erachter komt dat het je in de steek heeft gelaten. Was alles dan wel echt? En wie fluistert dan nog de waarheid?

Alles komt goed.

Echt.

daar komt het verdriet
het is er weer
het overvalt
het verstikt
het doet zo zeer
maar ik vecht
en ik huil
het komt goed
telkens weer

(echt. het komt goed. laat mij je stem zijn die dat fluistert)

DSC04829web

Leo Fijen Kon ik de stilte maar wat harder zettenUit ”Kon ik de stilte maar wat harder zetten” van Leo Fijen

 

Verdriet luchten

verdriet

Ik ben ineens zo ongelooflijk verdrietig.
Verdriet is een echte pijn. Het steekt.
Het is laat.

Misschien dat ik het morgen wat luchtiger kan zien en voelen..