Wil je me dat influisteren, als ik het zelf niet zie?

Kan iemand mij voorzichtig zachtjes
lieflijk influisteren als het seizoen van de hoop
weer aarzelend gloort, zoals je de lente
ruikt ontluiken en je de vederlichte hoop weer voelt
door de eerste maartse merelmelodie?
Wil je me dat influisteren
als ik het zelf niet zie?

Woolywoot-zoals-je-de-lente

Nu doet het pijn | Blog over verdriet

Nu doet het pijn. Ik voelde het al aankomen. Eerst beklemde het met een fluwelen hand mijn stem en mijn adem. Daarna pakte het dat onscherpe mes van de hoop. En nu snijdt het geraffineerd in dat plekje van mijn hart. Een pees denk ik, het valt niet door te snijden. Het blijft pijn doen en gesneden worden telkens weer.

DSC04783web
(zie je ook die gezichten?)

Ergens onder in mijn keel voel ik ook iets wat ik niet omschrijven kan. Iets rauws, iets oers, iets wat eruit geschreeuwd wil worden. Dat ga ik niet doen. Daar ben ik helaas al te geciviliseerd voor. Wat zou dat lekker zijn!

Een stukje van mijn hart dat sterft. Dat zal ik gepast verwerken, niet met toeters en bellen, maar geheel intern. Er komt ook vast wel weer een ruimte voor in de plaats die ik mag vullen met iets nieuws.

Leren loslaten van verwachtingen. Loslaten van illusies. Altijd pijnlijk. Maar ook bevrijdend. Laten gaan van iets waarvan het er niet eens was, maar voor mijn gevóel altijd wel. Is dat dan niet net zo echt als echt? Ja, het was er echt voor mij. Dus was het er. Maar dan wel alleen voor mij. En juist dat is wat zo pijn doet want ik kan het met niemand delen. Ik ben het in mijn eentje kwijt en ik weet eigenlijk niet eens precies waar ik het zou moeten zoeken ook.

Ik wist dat het er was. Maar nu ik het hard nodig heb kan ik het niet vinden. En ik ben gaan zoeken en zoeken, wanhopig werd ik ervan. Want het was er toch? Ik ben toch niet gek? De ander zegt van wel.

Ben ik wél gek?
Wat is er dan met mij?

Ik doe ineens ook zo anders nu ik denk dat kwijt te zijn wat er eigenlijk nooit was. Ik verlies mijzelf in het wanhopige zoeken als kip zonder kop. Dat wat ik zoek zou nu ook helemaal niet gevonden willen worden. Wie wil er nou gevonden willen worden door een bezetene die zichzelf verloren is onderweg?

Ik wil heel erg hard huilen, heel graag heel hard huilen, dat kan ik nog wel heel goed. Dat huilen komt op dit moment niet uit. Het zou de situatie alleen maar verwarrender maken dan het is. Voor de anderen hoeft er niets aan de hand te zijn. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen en zelf mee zal dealen. Het is niet met woorden weg te sussen en dat hoeft ook niet. Het is een les die ik met vallen en opstaan moet leren. Het zal me niet knakken. Mijn hart is flexibel, ik buig. Ik buig voor het leven, voor wat ik niet wilde zien. Ik buig en word met mijn neus op de feiten gedrukt. Zooo, en wat ga je hier mee doen?

Het is iets waarvan ik niet eens wil dat anderen er iets over gaan zeggen of vinden. De weg voor me is daar te verwilderd voor. En ik weet ook wel dat het niet weg te sussen is. Ik wil zelf op ontdekking en me niet laten leiden. Ik hou me vast aan oude en nieuwe wijsheden onderweg. Een weg is er altijd wel en ik wil het mijn weg, my way. Dus pers ik de tranen terug en doe mijn best een neutraal gezicht op te zetten. Ach…wat prikkende ogen. Heeft iedereen wel eens. Huilen doe ik later wel.

Heel erg huilen. Bijna lekker is het, vanuit je tenen kunnen huilen en daarmee de heftigste gevoelens weg kunnen wassen. De stormachtige emoties die praktisch denken in de weg staan laten overstromen en laten wegvloeien tot de laatste drup.

Dat praktische denken zit bij mij meestal verstopt achter de emotie. Het stemmetje dat mij fluisteren kan dat het misschien wel goed komt ooit en dat het allemaal niet zó erg is (er is nog zoveel moois in het leven toch), die stem zit net als de zon bij een onweersbui ver achter de buien en wolken van tranen.

Zo erg is het ook weer niet. Uiteindelijk. Er zijn altijd ergere dingen. Erger is het misschien wel als huilen niet meer lukt. Als huilen niet meer helpt. Als de tranen zijn opgedroogd maar de emotie nog niet gezakt. Als dat stemmetje in je dat altijd achter de wolken tevoorschijn komt niet komt. Als je op zoek moet naar dat stemmetje en je erachter komt dat het je in de steek heeft gelaten. Was alles dan wel echt? En wie fluistert dan nog de waarheid?

Alles komt goed.

Echt.

daar komt het verdriet
het is er weer
het overvalt
het verstikt
het doet zo zeer
maar ik vecht
en ik huil
het komt goed
telkens weer

(echt. het komt goed. laat mij je stem zijn die dat fluistert)

DSC04829web

Leo Fijen Kon ik de stilte maar wat harder zettenUit ”Kon ik de stilte maar wat harder zetten” van Leo Fijen

 

Verdriet luchten

verdriet

Ik ben ineens zo ongelooflijk verdrietig.
Verdriet is een echte pijn. Het steekt.
Het is laat.

Misschien dat ik het morgen wat luchtiger kan zien en voelen..

Tot ik je terugvind

Mooi..
Ik hoor de merels weer.
Het geeft een briesje in mijn ziel. Lome onschuldige melancholie stroomt bij me binnen, maar ook het kinderlijk verheugen op langere dagen, meer licht, meer lichtheid in mijn geest misschien ook. Het is zo lang donker geweest.

Ik ga zo op reis, heb mijn rugzak bepakt en trek even de deur achter me dicht. Nog een uurtje. Ik kon kiezen tussen zenuwachtig heen en weer en van boven naar beneden lopen in mijn huis, om voor de tiende keer te kijken of alles wel mee is of dicht zit, of even zitten en schrijven. Even diep ademhalen.

DSC_0816woolywoot_web_cloudFoto: Woolywoot

Ik ga met mijn geliefde. Hoe noem je iemand waarvan je hoopt dat je door diegene nog echt oprecht geliefd bent, die soms zó ver weg lijkt en die je af en toe niet meer begrijpt? Is het mijn recht nog hem zo te noemen? Ben ik wel goed voor hem geweest? Ik ben teleurgesteld, ja, maar ik weet dat ik ook héb teleurgesteld. En ik ben wóest geweest van verdriet. Ik dacht ergens recht op te hebben. Op zijn liefde. Maar de liefde kent geen rechten. De liefde heeft ook geen plichten. Liefde oordeelt niet. Liefde geeft. ”Wat zou liefde doen?” Is wel eens wat ik me afvraag als ik iemand iets niet gun om een of andere reden. En dan denk ik: o ja. Het antwoord is altijd zó simpel.

We gaan op reis zonder een vooropgezet doel. Het zat al langer in de planning, de tickets lagen al maanden klaar. Het is niet ver weg, maar wel in het buitenland. En ik verheug me erop. Ik hoop dat het anders is dan thuis. Zo weg van het werk, de stress en de druk, misschien is er meer lucht.

Meer rust om elkaar te zien, meer adem om iets moois te zeggen. Eigenlijk hoop ik tijdens deze reis weer onze oude ”wij” te vinden. Ons oude ons. Zal het er nog zijn? Het is er thuis ook nog wel, maar het duurt dan zo kort. Voor we het weten zitten we weer in een verwijtenstrijd, een mopperkamp of een stiltezone. Een beetje moegestreden soms. Ik ben ”nu eenmaal zo” volgens jou en jij bent ”nu eenmaal zo” volgens mij. Ik vind het vermoeiend, ik geef de strijd wel eens op daardoor. Het maakt me hopeloos dat ik een ”jij bent nu eenmaal zo” ben geworden. Ik ben namelijk niet ”eenmaal zo”. Toch?

Zeg me dat ik het niet ben. Ik ben zoveel meer. En dat wil ik graag deze reis weer laten zien. Ik hoop dat je ook laat zien dat je er nog bent voor mij. Want reizen, dat kunnen we samen. Dat hebben we in het verleden wel bewezen met onze wereldreis van een jaar, kort nadat we verkering kregen nog wel. De tijd van mijn leven was het. Ik herinner me nog precies hoe het was. Mijn leven deel ik sindsdien op in ”voor de reis” en ”na de reis”. Het was het hele jaar lente en we bezaten de wereld en de eeuwige jeugd. De herinnering heeft zelfs een geur die ik niet ruik maar onderga. Als ik het moest omschrijven was het de geur van gras, aarde, water, lente, watermeloen..als ik eraan denk voelt het als zonder zwaartekracht en kleren zweven in de zwoele lucht. En dan samen. Ik voelde me nooit alleen. Zodra ik alleen was wilde ik weer bij jou zijn, omdat ik het moois wat ik zag wilde delen. Samen was het mooier.

En dat is precies wat ik terug zou willen vinden. Ik trek zo de deur achter mij dicht en laat los, ik zal je niet ”nu zo eenmaal zo” vinden. Ik zal je zoeken. Desnoods de hele wereld over. Tot ik je terugvind.

 

 


Follow my blog with Bloglovin