De stilte ruist, de ruimte raast

DSC04739web

(geschreven in de oorverdovende stilte van de duinen bij paal 3 Terschelling)

In de duinen

De meeuwen
cirkelen traag als haaien
in de eindeloze blauwe hemelzee
de stilte ruist
de ruimte raast
de rust hier giert
en ik doe mee

IMG_7222web

IMG_7238web

DSC04742web2

DSC04755web2
kunst door samenwerking van zand en wind en geen ideeën, gewoon ontstaan door dóen

Met mijn blote voeten liep ik uren door het nog door de middagzon opgewarmde zijdezachte zand. Mijn voeten die steeds in warme bedjes van zand gleden voelden zich geliefkoosd terwijl mijn oren tot rust kwamen na maandenlange autoruis en geluidsrommel van het vasteland.

Meeuwen die achter de duinen ontstegen als kwamen ze uit een andere dimensie waren mijn enige getuigen. Ze kwamen en verdwenen dan weer, één voor één, alsof ik in de gaten gehouden werd. Wachters van de duinen. Heersers van het strand. Zo voelde het wel een beetje, alsof ik in hun wereld stapte.

Mijn gedachten kwamen en gingen net als de meeuwen. Ik had gedacht dat ik dingen uit zou kunnen denken, maar alles werd als los zand. Ik dacht soms helemaal niets in het bijzonder en praatte soms tegen niets voor me uit over alles en nog wat. Alles wat onuitgesproken in mijn hoofd was blijven zitten. Dat kan op het strand als je alleen bent. Praten tegen de wind in. Het is één van de heerlijkste dingen om te doen op een winderige dag op een verlaten strand.

Ik besloot dat ik niks hoefde te denken en niets hoefde te overdenken. Ik liet mijn hoofd van binnen waaien en wachtte wel af wat er aanspoelde of niet.

In de duinpannen heerst er stilte. En als je daar gaat liggen waar er een kleine opening naar zee is, dan hoor je alleen de branding. Het rollen van de zee, het bruisen van het water. Aankomen en weer wegsterven en dat steeds opnieuw, eindeloos en altijd.

Als ik dan mijn ogen sluit terwijl ik op het warme zand lig en mij helemaal alleen op de wereld waan, en alles los laat en in mijn gedachten alleen nog die eeuwige branding die altijd zal zijn en altijd al was, dan voel ik ook een eeuwigheid in mij en een verliefd zijn op het leven en dat het leven mij liefkoost. Misschien is dat omdat zoveel zintuigen zo lieflijk tegelijk worden aangeraakt.

Het is alleen op deze absurde manier uit te leggen.

IMG_7018web

DSC04556web

 

Advertenties

De lucht schemerde en ik mijmerde

dunes duinen strand foto beach photo

DSC04151web

DSC04179web

DSC04162web

DSC04143web

Ik zat in de duinen. Bijna onmerkbaar ging het schemeren. De lucht schemerde en ik mijmerde. Dat ging heel goed samen. Ik was eigenlijk van plan om te mijmeren over een onderwerp waarover ik een boek wilde schrijven, maar zoals altijd lieten mijn gedachten zich niet sturen, maar gingen ze hun eigen weg. Mijn ogen dwaalden over de horizon en hoewel er niet veel te zien was, kwam er des te meer in beeld van wat er in mijn binnenste voorbij kwam. Misschien dat daarom die zeeën van leegte zoveel teweeg brengen.

Ik kwam er ook achter dat je nooit uitgemijmerd raakt hoe lang je ook in de duinen blijft zitten. Ik besloot dat ik moest gaan, omdat ik niet in het donker door de duinen wilde fietsen. Maar toen viel ik met mijn neus in het helmgras. Ik zag dat er druppels hingen, waar eerst niks hing. Avonddauw. Druppels aan punten. En het werden er meer en meer. Zo mooi!

Ik bleef hangen en fietste in het pikkedonker door de duinen naar mijn huisje. En dacht blij en verrast: Héé, op Terschelling is alleen fietsen in het donker in de duinen helemaal niet eng!

Ik kwam er ook achter dat je helmgras kunt vlechten. En dat het heel erg leuk is om in je eentje te gaan bellenblazen aan zee!

DSC04090web

DSC04099web

DSC04197web