De lucht schemerde en ik mijmerde

dunes duinen strand foto beach photo

DSC04151web

DSC04179web

DSC04162web

DSC04143web

Ik zat in de duinen. Bijna onmerkbaar ging het schemeren. De lucht schemerde en ik mijmerde. Dat ging heel goed samen. Ik was eigenlijk van plan om te mijmeren over een onderwerp waarover ik een boek wilde schrijven, maar zoals altijd lieten mijn gedachten zich niet sturen, maar gingen ze hun eigen weg. Mijn ogen dwaalden over de horizon en hoewel er niet veel te zien was, kwam er des te meer in beeld van wat er in mijn binnenste voorbij kwam. Misschien dat daarom die zeeën van leegte zoveel teweeg brengen.

Ik kwam er ook achter dat je nooit uitgemijmerd raakt hoe lang je ook in de duinen blijft zitten. Ik besloot dat ik moest gaan, omdat ik niet in het donker door de duinen wilde fietsen. Maar toen viel ik met mijn neus in het helmgras. Ik zag dat er druppels hingen, waar eerst niks hing. Avonddauw. Druppels aan punten. En het werden er meer en meer. Zo mooi!

Ik bleef hangen en fietste in het pikkedonker door de duinen naar mijn huisje. En dacht blij en verrast: Héé, op Terschelling is alleen fietsen in het donker in de duinen helemaal niet eng!

Ik kwam er ook achter dat je helmgras kunt vlechten. En dat het heel erg leuk is om in je eentje te gaan bellenblazen aan zee!

DSC04090web

DSC04099web

DSC04197web

Advertenties

Slierten zilte warme zomerbriesjes

Een fotootje gemaakt op Terschelling. Niet van mijn eigen kind trouwens.

DSC00410bewerkt

Heb net vandaag een weekje Terschelling -met uitzicht op zee- geboekt omdat ik het zo mis. Ben er ondertussen zo vaak geweest (ook 3 keer op Oerol) dat er veel herinneringen liggen. In het donker door de duinen en hun slierten zilte warme zomerbriesjes fietsen, de zee die overal en altijd in de verte ruist en fluistert, de kampvuren op het zachte strand waar je voeten in wegzakken alsof je bij elke stap weer een zacht pantoffeltje aantrekt..

Maar het mooist, het allermooist van Terschelling vind ik de eindeloos lange en brede witte stranden en sprookjesland-achtige duinen, de ontelbare ontdekplekken waar je geen enkele bebouwing ziet. Ik waan me er in de heuvelachtige uithoeken van dit eiland in een ver magisch land. De wolken die elke minuut weer een ander kunstwerk met witte dotjes toveren op de helderblauwe achtergrond. De meeuwen die hun vertrouwde kreten slaken en de branding die zwoel zwelt en zwelgt.

Nu heb ik het geluk dat mijn 2 jongste kinderen (die het nog wél stoer vinden om met mama en papa op vakantie te gaan) ook gek zijn op Terschelling. We zaten vorig jaar op het meest luxe (lees dure) park van Zuid-Frankrijk, met stromende rivier voor en tropisch zwembad achter en de hoge bergen vol zonnebloemen en lavendel eromheen, en tóch zegt mijn zoontje dan: ”Maar volgend jaar..volgend jaar gaan we wel weer naar Terschelling he?!”. Dat is precies wat ik ook dacht. Ik miste de waddenzee. Dus ja..dat we gaan staat nu in elk geval vast.

En dan nog 1 foto van waar ik 2 jaar geleden uren heb rondgewandeld (that’s a lie, ik heb er vooral gelegen onder wuivend helmgras in het zand, ergens daar links waar de zee en de duinen elkaar tongzoenen ’s nachts). Zie links die zee dan! Zo mooi. Hier ga ik ook zeker weer naartoe met mijn huurfietsie! Vlakbij zit het eenzame Heartbreak Hotel (foto). Waar je geheel in jaren 50 sfeer met Elvis kunt koffie drinken!

Terschelling Woolywoot