Ik verlang zo naar iets wat ik zou willen

IMG_8883web

Zonder geluid en zonder mijn mond te bewegen zei ik het hardop in mijn hoofd. Ik verlang zo naar iets wat ik zou willen.

Maandag heb ik een sollicitatiegesprek. Voor een droombaan. Die me tegelijkertijd ook beangstigd omdat ik bang ben. Bang omdat het een baan is dat eindelijk op mijn niveau ligt (ik solliciteer ook vaak ónder mijn niveau) maar dan wel met een vleugje peper omdat ik er zo lang uit ben geweest. Ik heb de laatste 6 jaar lang gewerkt als Webmaster en nu word ik ineens (weer) Vormgever voor een blad? Dat maakt het uitdagend spannend. Ik moet mijzelf dus een schop onder mijn kont geven en toespreken dat ik het kán. En ik kan het, want talent verleer je nooit. Woord en beeld was altijd mijn ding.

Maar..Op dit soort momenten ga ik zo enorm twijfelen aan wat ik nou wil. Ik ben een enorme creatieve geest en kom het beste tot mijn recht met niemand die iets van mij wil. En straks gaan ineens allemaal mensen iets van me willen. Ik verlang zo naar iets wat ík zou willen…

Ja, dít is wat ik graag zou willen. Bloggen, schrijven, foto’s, mooie dingen maken. Dat soort dingen. Vrije dingen waar ik mijn creativiteit kan laten waaien en kan delen. Delen is dat wat ik zou willen. Ik hoop dat ik er maandag achter kom dat dat waarvoor ik kom iets is wat ik ook graag wil. Naast dit wat ik nu doe, ik wil het nooit meer kwijt.

Advertenties

Beter af met egoïsme dan met hard werken

DSC00005web

DSC00399webWerelden buiten kantoor. Heerlijk! (Tsjechië 2012)

Samen met wat vrienden die nog wél een baan hebben ben ik er achter gekomen dat je in een werkomgeving met collega’s en bazen beter af bent met keiharde egoïsme dan met hard werken. Slecht zijn levert meer op dan een goed hart.

En toch geloof ik (helaas voor mijzelf) in eerlijkheid en oprecht zijn. In de ander de lof gunnen terwijl je weet dat ze het eigenlijk niet eens echt verdienen. Of zelf tot laat keihard doorwerken en je mond houden als de collega die jou constant belde om advies en goede raad en persoonlijke aangelegenheden (en kennelijk genoeg tijd had) bij een werkbespreking raaskalt dat ze het zo druk had en heeft (doen ze wel alleen als de baas erbij is natuurlijk). Ik ga er vanuit dat de bazen wel door zoiets heen zullen prikken.

Het antwoord is: nee. Doen ze niet.

Ik geloof zelf in hard werken, niet klagen en zeuren bij de baas, en niet constant om alles vragen terwijl je er zelf ook achter kunt komen. Ik geloof niet in wroegingsloos alleen aan mijzelf denken en niet nadenken over wat een bepaalde uitspraak voor een andere collega kan betekenen. Dom! Stom! Niet egoïstisch zijn heeft me meerdere keren min of meer een baan én dus geld gekost en anders wel heel veel frustratie. Waarom wordt het slechte beloond en het goede bestraft?

Je hebt collega’s die net doen alsof ze je beste vrienden zijn. Wat hebben we het gezellig. Foto’s en filmpjes worden gedeeld, semi-persoonlijke dingen worden gedeeld. En dan komt het. Zodra ze erachter zijn dat jij een schaal hoger zit kunnen ze het niet laten om dit feit keihard in te zetten om er zelf beter van te worden met het grote risico dat jij er slechter van wordt. Of je komt er ineens achter dat datgene wat jij in vertrouwen hebt gezegd ineens achter je rug om tégen je gebruikt wordt. Ik trap er telkens weer in.

Natuurlijk zijn er zat mensen die wel goede vrienden zijn met hun collega. Maar dan moet je tóch oppassen, want ik heb met verbazing toegekeken op de kantoren waar ik werkte hoe er geroddeld werd terwijl ik dacht: ” he? Maar jullie zijn toch vrienden?”… (maar hé, ik wil je niet teleurstellen)

Ik snap die kantoorwereld kennelijk niet. Ik neem altijd mijzelf mee naar kantoor maar ik ben erachter dat dat niet helemaal de bedoeling is. Niet als je er niet buiten wilt vallen. Het lijkt een soort spel inclusief de kostuums en de maskers, waar ik maar niet de regels van leer kennen. En die ik ook eigenlijk helemaal niet eens wil leren kennen. Het is mijn wereld niet.